مانع‌تراشی در دمکراسی عراقی

حسین امیدى
انتخابات در عراق از زوایای گوناگون برای بازیگران غربی و عربی دارای اهمیت ویژه است. آمریکا و کشورهای غربی اشغال کننده عراق که برای الگوسازی دمکراسی، با بهانه های رسوا و روش لشکرکشی وارد عراق شدند، در مقابل اراده مردمی و مرجعیت ناچار به پذیرش اجرای انتخابات شدند و حاصل آن با مطلوبیت های غربی فاصله زیادی پیدا کرد. روند فعلی نیز به حذف آنان نزدیک می شود و مداخله گری آمریکا برای تحمیل هم پیمانان بعثی جدید که با چماق افراطی های صادراتی سعودی تزئین خواهند شد تاکنون راه به جایی نبرده و بخش مهمی از هم پیمانان بعثی براساس قانون از پروسه انتخابات حذف شده اند.
کشورهای عربی، هم پیمانان با آمریکا نیز به اعتراف خود، با ورشکستگی و ناکامی در جایگاه منطقه ای روبه رو شده اند، به نحوی که چاره ای جز حمایت از بعثی ها، لائیک ها و افراطی های وهابی ندارند.
این اجماع غربی و عربی از روی کاهش حوزه مانور و تنوع گزینه های سیاسی است به همین دلیل با ژست ضرورت آشتی ملی که در واقع مصالحه قربانی با قاتل و جانیان بعثی است وارد میدان شده و همه گونه حمایت مالی، رسانه ای و سیاسی را از ائتلاف بعثی ها به عمل آورده اند.
اخراج بخشی از بعثی ها، امید و ضریب موفقیت آنها را به شدت متزلزل کرده و لذا سفرهای منطقه ای علاوی و طارق الهاشمی به برخی کشورهای عربی در هفته گذشته شکل گرفت تا با بررسی و بازبینی وضعیت خود، راهکارهای جبرانی را از هم اکنون فعال کنند.
جالب این است که علاوی در سفر به ریاض که با واکنش گسترده اقشار مختلف عراقی صورت پذیرفت، اعلام کرده است که برای بررسی اوضاع منطقه و ارزیابی از تهدیدات القاعده با مقامات سعودی گفت وگو و رایزنی به عمل آورده است!!
یعنی علاوی خود را در مقام یک مسئول حکومتی قرار داده و از فعالیت های القاعده، نگران است. حال آنکه وی برای کاستی وزن بعثی ها در روند انتخابات به دنبال هماهنگی با مقامات امنیتی سعودی است تا از حربه افراطی های وهابی برای اقدامات تروریستی در زمان انتخابات و پس از آن استفاده کند. نکته قابل توجه این است که ژنرال اودیرنو آمریکایی هم اعلام کرده که اگر پس از انتخابات ناامنی ها افزایش یابد، امکان تأخیر در اجرای زمان بندی خروج نیروهای آمریکایی در تابستان 89 مطرح خواهد بود.
بخش تکمیلی سفر علاوی که کشورهای دیگر عربی را در بر گرفت، به منظور ساماندهی وضعیت دو شاخه حزب بعث می باشد تا زمینه های ناامنی باج گیرانه برای افراطی های سلفی - وهابی را مهیا کنند.
سفر طارق الهاشمی به مصر، بخش سیاسی این پروژه را هدف خود قرار داده بود که با تشویق طرف های عربی، روند و سلامت انتخابات را مورد سوال قرار داده و پشتوانه سیاسی برای پس از انتخابات و چانه زنی برای حضور در ترکیب حکومت ائتلافی را فراهم کند. مهمترین خواسته بعثی ها و ائتلاف علاوی این است که از تمام ظرفیت های سیاسی و امنیتی برای فشار به حکومت عراق بهره جسته و از یک سو در ترکیب حکومتی آینده قرار گیرد و از سوی دیگر با فشار امنیتی - تروریستی و چانه زنی سیاسی داخلی و خارجی، امتیازات جدیدی را کسب نماید. این راهبرد برای استمرار تنفس سیاسی بعثی ها و هم پیمانان آمریکا در عراق ضروری است و کارکرد مطلوب آمریکا را نیز شکل خواهد داد.
این هیجان انتخاباتی آن چنان برای بعثی ها جذاب است که صالح المطلک با وجود حذف شدن از روند انتخاباتی، از تحریم تبلیغاتی دست برداشته و خود را در صحنه حفظ کرده و در کنار علاوی برای هیئت مسائله و عدالت (بعثی زدایی) خط و نشان می کشد.
نکته قابل توجه اینجا است که جریان بعثی با وجودی که بخش اندکی از جریان های سیاسی اهل سنت را شامل می شود، ولی با کمک دلارهای نفتی عربستان و بوق های تبلیغاتی عربی و غربی و تجربه 30 ساله در حکومت صدام، خود را تمام ملت عراق وانمود می کند و حذف خود را حذف مردم عراق قلمداد می کند. این بزرگنمایی از اشتهای سیاسی زیاده طلبانه بعثی ها حکایت دارد تا خود را تنها آلترناتیو ممکن برای عرب ها و غربی ها نشان دهند.
مردم عراق در 17 اسفندماه رأی خود را در صندوق‌ها خواهند ریخت و بار دیگر به سینه بعثی ها دست رد خواهند زد و مرحله ای جدید از حیات سیاسی خود را آغاز می کنند که اخراج آمریکایی ها از عراق خواهد بود.