تقویم تاریخ

بصیرت: ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد
فردا روز تولد پیامبر عظیم‌الشأن اسلام حضرت محمد(ص) و امام جعفر صادق (ع) ششمین امام شیعیان است:
محمدبن عبدالله (ص) پیامبر اسلام
شبه جزیره عربستان در قرن ششم میلادی سراسر جهل و جاهلیت بود. کردارهای زشت و ناروا، کارزارهای خونین، یغماگری و فرزندکشی همه فضایل اخلاقی را از بین برده و از دین حضرت ابراهیم(ع) چیزی بر جای نمانده بود. خداوند بر این سرزمین بار دیگر منت گذاشت و ستاره‌ای درخشان را در این سرزمین فروزان کرد تا بلکه چراغ راه هدایت و سعادت این ملت عقب افتاده شود. حضرت محمد(ص) در سال 570 میلادی در این سرزمین متولد شد. طولی نکشید که این ستاره سعادت با نور خود نه تنها عربستان، بلکه سراسر جهان را روشن ساخت و اساس تمدنی انسانی را در سراسر جهان پی‌ریزی کرد.
تولد حضرت محمد(ص)
حضرت محمد(ص) در سال 570 میلادی، عام‌الفیل، در شعب ابی‌طالب تولد یافت. در هنگام تولد وی اتفاقات شگرفی روی داد، از جمله ایوان کسری لرزید و سیزده کنگره آن فرو ریخت، دریاچه ساوه فرو نشست، آتشکده پارس خاموش شد و بت‌ها همگی به رو افتادند (حکیم، ص 67). روز تولد پیامبر گرامی به قول اهل تشیع، روز جمعه 17 ربیع‌الاول و به قول اهل تسنن روز دوشنبه 12 همین ماه است.
جعفربن‌محمد(ع)، امام ششم
امام جعفر صادق(ع) مشهور به ابوعبدالله جعفربن محمد ملقب به «صادق»، ششمین امام از ائمه دوازده‌گانه است که پیامبر(ص) بر جانشینی و امامت ایشان پس از خود تصریح فرموده است. بسیاری از مورخان متفق‌القول‌اند که نام جعفر را جد آن حضرت، رسول‌الله(ص)، بر ایشان نهاده است.
امام جعفر صادق(ع) روز جمعه 17 ربیع‌الاول سال 83 در مدینه دیده به جهان گشود. روز تولد ایشان مصادف است با تولد پیامبر(ص). امام جعفر صادق تمام فضایلی که بزرگان خاندان مطهرش داشتند، به ارث برده بود (حکیم، ص19، 49-48).
پدر بزرگوار آن حضرت امام محمد باقر(ع) و مادر محترم ایشان ‌ام فروه، دختر قاسم‌بن محمدبن ابی بکر فقیه بوده است. او بانویی فاضل بود چنان‌که زنان مدینه در امور و مسائل دینی به ایشان مراجعه می‌کردند و از کمالات ایشان بهره می‌بردند (همان، ص46)
القاب شریف آن امام، صادق، صابر، فاضل، طاهر، کافل، قائم و منجی است که مشهور‌ترین این القاب «صادق» است؛ زیرا ایشان از راستگوترین مردم در حدیث و گفتار بودند (همو، ص50- 49).
امام صادق(ع) دارای فضایل اخلاقی بی‌شماری بودند. ایشان بسیار سخی بوده، هر آنچه در نزدشان بود برای رفاه حال فقرا بذل می‌نمود. امام صادق(ع) درنزدیکی مدینه باغی داشتند که به «عین زیاد» معروف بود و درختان خرمای بسیار داشت. هنگامی که میوه آنها می‌رسید امام صادق(ع) می‌فرمودند که در دیوار باغ سوراخ‌هایی باز کنند تا مردم بتوانند به درون باغ آمده، از آن خرماها بخورند. برای همسایگان پیر و فرتوت نیز مقداری پیشکش می‌فرستادند. از دیگر ویژگی‌های امام صادق(ع) به تواضع و فروتنی، مهمان‌نوازی، صبر و شکیبایی بخصوص در قبال حاکمان ظالم، صدقات پنهانی، اخلاص در عبادت، علم و دانش بسیار و اخلاق نیکوی ایشان می‌توان اشاره کرد (همو، ص32-30)