دیگی که برای میرحسین نجوشید!

بصیرت:اوایل آبان سال 1362 نهضت آزادی بیانیه ای منتشر کرد که در آن از مردم خواسته شده بود که در سمیناری تحت عنوان آزادی انتخابات شرکت کنند .
علی اکبر ناطق نوری وزیر کشور دولت میرحسین موسوی نسبت به برگزاری بدون مجوز این میتینگ سیاسی که تحت عنوان سمینار می خواست برگزار شود اخطارداد ولی صباغیان ادعا کرد طبق قانون اساسی ما نیازی به اجازه نداریم . دولت وقت نیز در پاسخ به ادعای نهضت آزادی اعلام کرد وزارت کشور نمی تواند با برگزاری چنین میتینگی موافقت کند و به این علت برگزاری چنین میتینگی ممنوع است.
وزیر کشور دولت میرحسین موسوی در پاسخ به این سوال که چرا به میتینگ نهضت آزادی مجوز داده نشده است می گوید :
« ما احتمال می دادیم که در این میتینگی که آن ها برگزار می کنند ، امت حزب الله بریزند و از آن طرف یک عده زیر چتر آنها جمع شده و درگیری ایجاد شود و چیزهایی شبیه جریانات بنی صدر و 30 خرداد منافقین پیش آید و مسائل اصلی کشور تحت الشعاع قرار گیرد ، نتیجتا ما به آنها اجازه برگزاری میتینگ را ندادیم و طبق قانون هم اجازه داشتیم با برگزاری میتینگ آنها موافقت نکنیم .»
ناطق نوری به ارتباط برگزاری این میتینگ با خارج از کشور اشاره کرده و می گوید :
« جالب اینجاست که می بینید رادیوهای بیگانه شروع به تبلیغات بر ضد جمهوری اسلامی می نمایند و می گویند که در ایران حتی به اندازه تشکیل یک سمینار هم آزادی نیست. باید در آینده مشخص شود که چه ارتباطی بین این حادثه آفرینی و خبردار شدن رادیوهای بیگانه وجود دارد . به هرحال نهضت آزادی به نحوی می خواهد خود را مطرح کند که حیثیت از دست رفته اش را به دست آورد و این هم به دلیل بیداری ملت کاری نشدنی است . همان طور که رئیس مجلس و نخست وزیر فرمودند ، هدف آنها از این گونه حادثه آفرینی ، خوراک درست کردن برای رادیوهای بیگانه است و چون احتمال می دهند که در آینده انتخاب نشوند ، با اعلامیه هاشان از همین الان انتخابات را زیر علامت سوال ببرند .»
نهضت آزادی نیز به سخنان وزیر کشور که در روزنامه جمهوری اسلامی منتشر شده بود طی نامه ای پاسخ داد .
در این نامه به شدت از نخست وزیر وقت - میرحسین موسوی - انتقاد شده و آمده بود :
«ما علاقه مندیم که به حای پخش اطلاعیه بتوانیم سمینارها و جلسات خود را در روزنامه ها اعلام کنیم و برای خود و مدعوین مشکلاتی مانند آنچه پیش آمد ، فراهم نسازیم ولی روزنامه های کثیرالانتشار که متعلق به بنیاد مستضعفان بوده و تحت نظارت نخست وزیر در امور بنیاد اداره می شوند ، حتی حاضر نیستند با اخذ بهاء آگهی های تسلیت و کلاس های سیاسی عقیدتی نهضت آزادی ایران را به اطلاع مردم برسانند . اگر حاکمیت برخلاف قانون همه درها را برروی حزبی قانونی چون نهضت آزادی ببندد ، آیا چاره ای جز پخش اطلاعیه آن هم در سطح محدود می ماند؟»
در همان زمان میرحسین موسوی به عنوان نخست وزیر در مصاحبه با خبرنگاران به تشکیل کمیته «آزادی انتخابات» واکنش نشان داد و از آن به عنوان پررویی یاد کرد.
متن سوال خبرنگار و جواب نخست وزیر که در روزنامه کیهان مورخه هشتم آبان 1362 منتشر شده به این شرح است.
در اواخر سال جاری انتخابات دومین دوره مجلس شورای اسلامی برگزار می شود . از هم اکنون دشمنان خارجی انقلاب اسلامی و همچنین جریانات انحرافی از داخل کشور سعی در مخدوش جلوه دادن این انتخابات دارند . تحلیل شما نسبت به این مسائل چیست و به طور کلی انتخابات آینده مجلس را چگونه ارزیابی می کنید؟
بنده به عنوان نخست وزیر یقین دارم مردم از انتخابات چون همیشه استقبال خواهند کرد و دولت موظف است که شرایط اجرایی لازم را برای برگزاری هرچه بهتر این انتخابات به عمل آورد .
مساله لیبرال ها روشن است ؛ آنها چون یقین پیدا کرده اند که مردم بدان ها رای نخواهند داد برای آمریکا غذا تهیه می کنند ، ولی بنده به حضرات اطمینان می دهم که آنها جرات کنند رای خود را خواهند داشت و ما آن را به مردم اعلام خواهیم کرد و اگر واقعا مردم به آنها رای دادند ، ما به این رای احترام خواهیم گذاشت.
در عین حال بنده این اخطار را مجبور هستم بکنم که شعار تامین آزادی برای انتخابات نمی تواند در هنگامه جنگ به عنوان وسیله ای جهت تضعیف جبهه ها به کار گرفته شود و واقعا بنده از این همه پررویی متعجبم!
25 سال بعد و در جریان انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری میرحسین موسوی به همراه دیگر کاندیدای اصلاح طلب یعنی مهدی کروبی کمیته صیانت از آرا را تشکیل داد!
استدلال میرحسین موسوی در مقابل نهضت آزادی به حق استدلال واضح و مبرهنی بود و امروز نیز می توان از همان استدلال در مقابل طراحان کمیته صیانت از آرا استفاده کرد.
میرحسین موسوی و مهدی کروبی یقین پیدا کرده بودند که مردم بدان ها رای نخواهند داد برای آمریکا غذا تهیه کردند.
از سویی دیگر بعد از انتخابات و زمانی که اصلاح طلبان می خواستند سوار بر اردوکشی های خیابانی از نظام اسلامی باج گیری کنند مدام به اصل 27 قانون اساسی استناد می شد ، اصلی که دقیقا 25 سال پیش از سوی نهضت ازادی مطرح و وزارت کشور دولت میرحسین موسوی با استناد به قانونی که به دولت اجازه می داد به این تجمعات که مغایر با امنیت ملی کشور است مجوز ندهد از تشکیل آن تجمعات جلوگیری کرد.
تناقضاتی که در این میان مشاهده می شود جز با این اصل که در عرف عامه ضرب المثل شده است نمی توان توجیه کرد:
دیگی که برای من نجوشه می خوام سر سگ توش بجوشه!
شاید بیان این ضرب المثل زشت به نظر آید ولی برای نشان دادن روحیات عده ای که خود را قانونمدار می نامند ضروری می نماید .
هرگاه قانون به نفع ما باشد باید رعایت شود و هرگاه برخلاف نظر ما باید از آن عبور کرد!
بیانات حضرت روح الله در این زمینه روشنی بخش مسیر است:
«نمی شود از شما پذیرفت که ما قانون را قبول نداریم. غلط می کنی قانون را قبول نداری!قانون تو را قبول ندارد نباید از مردم پذیرفت، از کسی پذیرفت ، ما شورای نگهبان را قبول نداریم. نمی توانی قبول نداشته باشی. مردم رای دادن به اینها ، مردم 16 میلیون تقریبا یا یک قدری بیشتر رای دادن به قانون اساسی. مردم که به قانون اساسی رای دادند منتظرند که قانون اساسی اجرا بشود؛ هر کس از هرجا صبح بلند می شود بگوید من شورای نگهبان را قبول ندارم ، من قانون اساسی را قبول ندارم ، من مجلس را قبول ندارم ، من رئیس جمهور را قبول ندارم ، من دولت را قبول ندارم. نه ! همه باید مقید به این باشید که قانون را بپذیرید ، ولو برخلاف رای شما باشد. باید بپذیرید، برای این که میزان اکثریت است ؛ و تشخیص شورای نگهبان که این مخالف قانون نیست و مخالف اسلام هم نیست ، میزان است که همه باید بپذیریم - صحیفه امام جلد 14 صفحه 378»
آری!
در انتخابات حرداد 88 و برخلاف 25 سال پیش دیگ قانون برای میرحسین نجوشید و باید وارونه می شد تا دیگرانی که مورد اقبال ملت قرار گرفته اند نیز از آن بهره ای نبرند!
روح الله امین آبادی