چالش مشترک ۲۷ کشور اتحادیه اروپا / فالویو کنتى

انرژى و تأمین آن همواره تحت تأثیر نگاه هاى سیاسى تولید کنندگان و مصرف کنندگان آن بوده است به طورى که امروزه به یکى از تأثیرگذارترین مؤلفه ها و ابزارهاى فشار در روابط بین المللى تبدیل شده است . بدین ترتیب هم اکنون این سؤال در ذهن رهبران سیاسى کشورهاى عضو اتحادیه اروپا مطرح شده است که چگونه مى توان انرژى کافى ، ارزان و با در نظر گرفتن قوانین محیط زیست را بدست آورد ؟ افزایش تقاضاى انرژى، دسترسى محدود به سوخت هاى فسیلى و تغییرات آب و هوایى به عنوان ۳ عنصرکلى هستند که راه حل این مسأله را مشروط مى کنند . این شرایط ، رهبران اتحادیه را مجبور مى کند تا نگرش هاى خود را از سطح ملى فراتر برده و این مسأله را با یک دید اروپایى و یا حتى جهانى نگاه کنند.

طبق پیش بینى هاى آژانس بین المللى انرژى ، تقاضا براى انرژى تا سال ۲۰۳۰ حدود ۵۲ درصد افزایش خواهد یافت و به موازات این، وابستگى اروپا به انرژى نیز بالا خواهد رفت . در حال حاضر این قاره ۴۸ درصد از نیاز خود به انرژى را از طریق واردات تأمین مى کند که کارشناسان پیش بینى کرده اند این رقم تا ۲۰ سال آینده به ۶۷ درصد خواهد رسید .

همچنین اروپا حدود ۵۰ درصد از گاز مورد نیاز خود را از روسیه و الجزایر تأمین مى کند که این رقم در کشورى مانند ایتالیا ۸۸ درصد است و طبق پیش بینى ها واردات گاز اتحادیه اروپا تا ۲۰ سال آینده از ۵۰ درصد کنونى به ۷۰ درصد خواهد رسید .

در این وضعیت، کشورهاى عضو اتحادیه اروپا باید استراتژى مشترکى را اتخاذ کنند و این چالش با تصمیمات جداگانه هر یک از ۲۷ بازار مصرفى این اتحادیه نمى تواند با موفقیت رفع شود. این کشورها باید خود را به حد مذاکره با تولید کنندگان بزرگ و تأمین کنندگان مواد اولیه مصرفى بالا بکشند و دوباره در روابط خود با کشورهاى تولید کننده تجدید نظر کنند . از سوى دیگر کارشناسان بر این باورند که در عین حال باید کشورهاى اروپایى توجه خود را بیشتر به سمت انرژى هاى تجدیدپذیر و بویژه تا حد امکان انرژى هسته اى معطوف کنند .

سران اروپا مى خواهند تا تأمین انرژى آنها تضمین شده و همچنین ارزان قیمت باشد و بدین خاطر به دنبال منابع دست اول و ایجاد یک بازار انرژى اروپایى هستند .

از سوى دیگر در بخش تولید انرژى برق نسبت به سایر بخش ها همچون کاغذ ، نفت، فولاد و اورانیوم کمتر سرمایه گذارى شده است . با این حال رشد این کشورها تنها در سایه سرمایه گذارى هاى فراملى تضمین مى شود؛ پس براى رسیدن به این هدف حذف موانع سیاسى که مانع از گردش آزاد سرمایه ها مى شود غیر قابل اجتناب است .

سرمایه گذارى در صنعت هسته اى و فناورى هاى جدید مى تواند هزینه هاى تولید و وابستگى به مواد اولیه را بشدت کاهش دهد . به منظور جذب سرمایه گذارى هاى لازم، تلاش براى ایجاد یک نهاد مشترک ، شفاف و ثابت تعیین کننده است . در یک بازار پان اروپایى، رقابت ، مهمترین اهرم براى رسیدن به بهاى پائین و استفاده بهینه از منابع محدود است. آزاد سازى بازارهاى ملى مى تواند محرکى براى رقابت باشد ، با این حال براى کسب نتایج بهتر، وجود بازارهاى یکپارچه منطقه اى و در نهایت تحقق بازار اروپایى لازم به نظر مى رسد .

فناورى هاى پاک ، توسعه منابع انرژى تجدیدپذیر، تحقیقات و نوآورى ها ابزارهایى تعیین کننده براى پیروزى در این نبرد هستند . اگر هیچ تدبیرى اتخاذ نشود، برزیل، چین و هند که امروزه انتشار دهنده یک چهارم گاز کربنیک جهان هستند، در سال ۲۰۲۰ به اتفاق انتشار دهنده یک سوم گاز کربنیک جهان خواهند بود. هر سال چین، انتشار گازهاى آلوده کننده خود را که مخالف با معاهده کیوتو است افزایش مى دهد و این مسائل دلیل انتقال فناورى هاى بسیار پیشرفته به کشورهاى در حال توسعه است که مى تواند تکنولوژى هاى سنتى را پاک تر کرده و راه حل هاى تازه اى را براى تولید ، ذخیره و توزیع انرژى پیدا کند .

اما مثل همیشه سیاست کشورهاى اروپایى به سختى با تحولات بازار انرژى همراهى مى کند اما باز تکرار مى کنیم که تنها کشورهاى بزرگ صاحب انرژى در حد و اندازه اى هستند که بتوانند این معادله را حل کنند و براى مصرف کنندهاى اروپایى انرژى مطمئن ، رقابتى و مطابق با استانداردهاى محیط زیست را تأمین کنند.

منبع: فیگارو