پایان اشغالگری خواست اصلی مردم عراق

بسم الله الرحمن الرحیم
بصیرت:دهها هزار عراقی روز جمعه گذشته تظاهرات گسترده ضد آمریکایی و ضداشغالگری برگزار کردند. در این تظاهرات که در سالگرد کامل شدن اشغال عراق و به دعوت مقتدی صدر روحانی سرشناس مخالف آمریکا برگزار گردید تظاهر کنندگان با لگدکوب کردن پرچم آمریکا انگلیس و رژیم صهیونیستی و به آتش کشیدن آدمک جورج بوش رئیس جمهور سابق آمریکا و مسئول لشکرکشی به عراق خشم خود را از ادامه اشغال کشورشان توسط آمریکا نشان دادند. حرکت اعتراضی و تجمع گسترده مردم عراق حامل پیام مهمی برای جهانیان و به خصوص آمریکا بود. در واقع مردم عراق با آمدن به خیابانها در سالروز اشغال رسمی این کشور توسط واشنگتن و متحدانش این پیام را دادند که از حضور بیگانگان و اشغالگران در سرزمین خود خشمگین هستند چرا که منبع و منشا مصیبت ها و فلاکت های خود را حضور ناخواسته و تجاوزکارانه استعمارگران می دانند و گذشت 8 سال از استقرار نظامیان اشغالگر موجب شده است تنفر و انزجار مردم عراق از بیگانگانی که کشورشان را در اشغاال خود دارند بیشتر شود. این حضور عراقی ها در تظاهرات ضداشغالگری که علاوه بر شیعیان گروه زیادی از اهل تسنن شیوخ عشایر و سایر اقشار در آن شرکت داشتند تبلیغات اشغالگران را که میخواهند وانمود کنند پس از تحولات اخیر و انتخابات ماه گذشته در نگرشی مردم عراق نسبت به آمریکا تغییر حاصل شده و از شدت نفرت عراقی ها علیه واشنگتن کاسته شده است خنثی کرد.
8 سال قبل واشنگتن به همراه شماری از دولتهای متحدش خاک عراق را به بهانه های واهی و بی پایه مورد تاخت و تاز قرار داده و علیرغم مخالفت آشکار سازمان ملل و اکثریت قریب به اتفاق کشورهای جهان نظامیان خود را وارد این کشور کرد. بهانه ای که با تمسک به آن آمریکایی ها به عراق حمله کردند کاملا بی پایه و جعلی بود و اکنون پس از گذشت 8 سال آمریکایی ها نتوانسته اند مدرکی برای اثبات توجیهات خود در حمله به عراق برای ملت آمریکا و افکار عمومی جهان ارائه دهند.
تردید نیست که صدام دیکتاتور خون آشام و مستبد عراق هم برای مردم عراق و هم ملت های منطقه منشا شرارت و فتنه بود ولی همه میدانند که صدام را همین قدرتهای استعماری سرکار آورده و به قدرت رساندند. قطعا اگر حمایت های لجستیکی و سیاسی واشنگتن مسکو پاریس و سایر قدرتهای استعمارگر نبود رژیم صدام حتی یک روز نمی توانست در برابر مخالفان خود دوام بیاورد. این حمایت های بی حد و حصر از صدام به خصوص در جریان جنگ تحمیلی علیه ایران آنچنان گسترده بود که این دیکتاتور جنایتکار را دچار توهم و خود بزرگ بینی کرد آنچنانکه بدون توجه به خط قرمز قدرت های استکباری و در اندیشه نیل به سمت ژاندارمی منطقه و رهبری جهان عرب به کشور کویت نیز یورش برد. دیکتاتوری جاه طلب عراق با این عمل خود فرصتی طلایی را به قدرتهای غربی و به ویژه آمریکا داد تا به بهانه دفاع از امنیت و صلح جهانی حضوری تمام قد در خاورمیانه داشته باشد . به همین بهانه بود که آمریکا جنگ خلیج فارس در سال 1369 را به راه انداخت و نیروهای صدام را از خاک کویت اخراج کرد و با این اقدام شیوخ عرب را به دلیل نجات بقای حکومت آنها مدیون خود ساخت .
بدیهی است که استراتژی پردازان آمریکا هدفشان از لشکرکشی به کویت نجات مردم این کشور نبود بلکه آنها در اندیشه دائمی کردن حضور خود در خاورمیانه بودند . انفجارهای مشکوک 20 شهریور 1380 این بهانه را به آمریکایی ها داد تا با مرتبط ساختن این حادثه به عراق و با استفاده از نفرت جهانی از دیکتاتور بغداد به خواسته دراز مدت خود جامه عمل بپوشانند.
به همین جهت بود که جورج بوش رئیس جمهور سابق و جنگ افروز آمریکا با سواستفاده از فضای ویژه ای که پس از انفجارهای نیویورک بر افکار عمومی آمریکا و جهان حاکم شده بود عراق را هدف یورش نظامی قرار داد. سیاست گزاران آمریکایی از طرح لشکرکشی به عراق چندین هدف را دنبال می کردند که ایجاد پایگاهی دائمی در یکی از ثروتمندترین و درعین حال حساس ترین کشورهای منطقه از اهداف مهم آمریکا در لشکرکشی به عراق بود. کمک به موقعیت و تحکیم پایه های موجودیت رژیم صهیونیستی و ایجاد مشروعیت برای این رژیم از دیگر هدفهای واشنگتن در این حمله بود.
از سوی دیگر آمریکایی ها چنین پیش بینی کرده بودند که با لشکرکشی به عراق و ساقط کردن دیکتاتور بغداد به عنوان ناجی در نزد عراقی ها مطرح خواهند گردید و رژیم ایجاد شده در عراق به الگویی بالقوه برای سایر کشورهای منطقه تبدیل خواهد شد و به این ترتیب با یک تیر چند هدف را نشانه خواهند رفت .
با اینحال دیری نپایید که نقشه های آمریکا در عراق یک به یک با شکست مواجه شدند به گونه ای که این کشور به باتلاقی مخوف برای آمریکا و به خصوص جورج بوش تبدیل گشت . آمریکایی ها هرگز چنین وضعیت مصیبت باری را برای خود در عراق تصور نمی کردند و تا به امروز برای خروج از این باتلاق به هر وسیله ممکن متوسل شده اند.
آنچه مسلم است این است که تا زمانیکه اشغالگران غربی در عراق حضور دارند بحران در این کشور ادامه خواهد داشت زیرا استعمارگران آنچنانکه در طول تاریخ نشان داده اند هرگز دلسوز ملت ها نبوده و نیستند و تنها به منافع خود می اندیشند. این واقعیتی است که مردم عراق نیز به روشنی بر آن تاکید دارند و خواستار خروج سریعتر این میهمانان ناخوانده و شرور هستند.
در مقطع کنونی نیز ایجاد زمینه برای ادامه حضور در عراق از اولویت سیاستهای اشغالگران می باشد.
اگرچه باراک اوباما رئیس جمهور کنونی آمریکا وعده داده است تا پایان سال جاری بخش عمده ای از نظامیان آمریکایی را از عراق خارج خواهد کرد ولی بسیار ساده لوحانه است که تصور شود واشنگتن بدون چشم داشت و طمع ورزی حاضر به ترک عراق شود درحالی که تاکنون صدها میلیارد دلار هزینه مالی وقف این لشکرکشی کرده و نزدیک به پنج هزار نظامی خود را نیز قربانی این ماجراجویی نموده است .
براین اساس انتظار خاتمه بحران و ایجاد ثبات و امنیت در عراق در زمانیکه اشغالگران در آن کشور حضور دارند انتظاری عبث و بیهوده است و ملت عراق زمانی می تواند به آینده خود امیدوار باشد که به طور کامل بر مقدرات خود حاکم شود و آخرین اشغالگر نیز خاک این کشور را ترک کرده باشد. این واقعیتی انکارناپذیر است که در تظاهرات ضداشغالگری اخیر نیز محور اصلی پیام مردم عراق بود.