چرا رزمایش؟!

رضا گرمابدری
رزمایش ترکیبی «پیامبراعظم (ص) 5» پس از سه روز اجرا توسط نیروهای دریایی، هوافضا و زمینی سپاه در منطقه خلیج فارس و تنگه هرمز با دستیابی به تمامی اهداف از پیش تعیین شده با موفقیت کامل پایان یافت. برگزاری این رزمایش دارای بازتاب های متفاوت منطقه ای و بین المللی بود. فارغ از بازتاب ها این رزمایش آثاری را در چند حوزه برجای گذاشت:
1- مردم: حکومت ها براساس یک آموزه عقلانی تلاش می کنند جامعه را از درگیر شدن با مسایلی که امنیت عمومی را مخدوش می کند دور نگه دارند. حال چنانچه امری حادث شد و یا در شرف حادث شدن باشد که امکان دارد به امنیت یک کشور و ملت آسیب بزند، بر مسئولان و به ویژه نیروهای مسلح واجب است تا در اقدامی سنجیده ضمن همراهی با آنچه که در اذهان جامعه می گذرد با واکنش هایی مقتدرانه این اطمینان را به مردم بدهند که برای دفع تهدید و دفاع از امنیت کشور در آمادگی کامل به سر می برند. رزمایش «پیامبر اعظم (ص) 5» در حوزه مردمی این وظیفه را به خوبی انجام داد.
2- نیروهای مسلح: رزمایش نیروهای مسلح به دو گروه کلی تقسیم می شوند. گروه اول رزمایش های برنامه ای ا ست که انجام آن به منظور آماده نگه داشتن نیروهاست و غالباً سطحی و در برگیرنده نیروهایی است که در رزمایش شرکت دارند. گروه دوم رزمایش هایی است که برنامه ریزی آنها تحت تأثیر شرایط حاکم انجام می شود و تنها نیروهای شرکت کننده را در بر نمی گیرد و دارای عمق است. به این معنا که آمادگی نیروهای حاضر در رزمایش نماد و نشانه ای است از آمادگی تمامی نیروهای مسلح. رزمایش «پیامبر اعظم (ص) 5» از رزمایش های گروه دوم است.
3- کشورهای منطقه: هنگام برگزاری رزمایش، اولین کشورهایی که از رزمایش متأثر می شوند، کشورهای همسایه و منطقه هستند. کشورهای منطقه و همسایه به ویژه آنهایی که به دلایل مختلف در شعاع روانی رزمایش قرار دارند بیش از دیگران احساس نگرانی می کنند زیرا ذات رزمایش با تهدید آمیخته است و به همین سبب کشورهای برگزارکننده رزمایش، پیش از رزمایش با اقداماتی سعی می کنند خاطر این کشورها را از انجام رزمایش آسوده کنند. سیاست های برخی از کشورهای منطقه خلیج فارس به گونه ای است که برای دشمنان ایران فرصت سازی هایی می کند که موجب نگرانی های امنیتی ایران است، با این وجود ایران سال هاست با اجرای رزمایش های مختلف با به نمایش درآوردن قدرت و اقتدار نظامی اش سعی دارد به آنها تفهیم کند که امنیت خلیج فارس باید از سوی کشورهای منطقه تأمین شود و این کشورها با تعامل می توانند به این مهم دست یابند.
4- دشمن: دشمنان نظام اسلامی سال هاست به دنبال آن هستند تا بتوانند از دستاوردهای تهدید و رعب آفرینی استفاده و همزمان واکنش ایران در قبال این تهدیدها را ارزیابی و تحلیل کنند. روند تهدید دشمنان و واکنش رزمایشی ایران طی سال های گذشته تبدیل به یک حرکت خطی شده است که در عوض تهدیدات تکراری دشمن،ایران در هر مرتبه با افزایش توانایی هایش تجهیزات جدیدتر و عملیات به روزتری را به نمایش گذاشته است. به عبارتی ایران از دو گزینه ناشی از تهدیدات که عبارتند از: الف) انفعال و ضعف ب) تحرک و پویایی، گزینه دوم را برگزیده و با انتخاب شعار راهبردی «امنیت در خلیج فارس و تنگه هرمز برای همه یا برای هیچ کس» با صراحت کامل اعلام کرده که هیچ کشور و قدرتی نباید در پی «امنیت گزینشی» در منطقه خلیج فارس باشد و سرنوشت خلیج فارس برای همگان یکسان خواهد بود. پیام رزمایش هایی مانند «پیامبر اعظم (ص) 5» به کشورها و قدرت هایی که منطقه خلیج فارس را در راستای اهداف و منافع شخصی و تهدیدآمیز برای دیگران تعریف می کنند این است که نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران قدرت تبدیل شعار فوق به عمل را دارند. ان شاءالله