آقای عباس!! حراج فلسطین با چه دستاوردی؟

«ما بر روی مساحت این اراضی به توافقی دست نیافته ایم.. بلکه فعلا فقط بر روی اصل مبادله توافق کرده ایم.. مبادله از طریق فروش و پرداخت بهای اراضی و یا معاوضه مثل به مثل مورد توافق ماست، اما هنوز به توافق نهایی دست نیافته ایم.» این اظهارت محمود عباس در واکنش به افشای گزارش روزنامه "وال استریت ژورنال" است.
روزنامه "وال استریت ژورنال" آمریکا از امتیازدهی های بزرگ و غیر منتظره عباس در مساله مرزها در جریان دیدار با جرج میچل فرستاده ویژه دولت آمریکا به منطقه خاورمیانه گزارش داد. بر اساس گزارش این روزنامه عباس در جریان دیدار چهارشنبه گذشته (19/5/2010) با میچل انعطاف و آمادگی زیادی برای امتیازدهی های بزرگ در مساله مرزها از خود نشان داده و آمادگی خود برای افزایش مساحت اراضی مورد مبادله تا سقف 3.8 درصدی از مساحت کرانه باختری را اعلام کرده است.
سوال این است که دستاورد این امتیاز دهی بزرگ چیست؟ آیا این چیزی است که فلسطینی ها به دنبال آنند ؟ آیا این همان نتیجه ای است که تشکیلات خودگردان بعد از بیست سال مذاکره جستجو می کرد؟
واقعیت این است که عقب نشینی تشکیلات خودگردان در مورد اراضی کرانه باختری، بیش از هر چیز بر شکست سیاست های گفتگو و مذاکره با اسرائیل دلالت دارد. تشکیلات خودگردان با اصرار بی دلیل بیست ساله بر حل مسئله فلسطین از طریق گفتگو و مذاکره نه تنها نتوانسته کنترل اسرئیلی ها بر کرانه باختری، غزه و بیت المقدس ، شهرک سازی در این مناطق را از بین ببرد و موجبات بازگشت آوارگان فلسطینی را فراهم سازد بلکه تازه حاضر شده است تا 4 درصد از اراضی کرانه باختری را به اسرائیل واگذار کند.
ظاهرا این تنها بخشی از امتیازهایی است که نتانیاهو دنبال می کند. علاوه بر این ، در مذاکرات غیر مسقیمی که به وساطت جرج میچل میان تشکیلات خودگردان و اسرائیلی ها در جریان است فلسطینیان باید رژیم صهیونیستی را به عنوان کشور صرفا یهودی به رسمیت بشناسند. قدس پایتخت رژیم صهیونیستی خواهد بود و هرگز تقسیم نخواهد شد.
البته در مذاکرات بر اصل مبادله اراضی !! تکیه خواهد شد یعنی شهرک های اطراف شهر قدس نیز باید به کشور آتی فلسطین ملحق شود!! حق بازگشت آوارگان فلسطینی هرگز در مذاکرات مطرح نخواهد شد چون در قانون بین المللی مفهومی با نام حق بازگشت وجود ندارد یا اینکه حق بازگشت به کشوری که کشور نیست وجود ندارد.
همچنین در گفتگوهای غیر مسقین تصریح شده که موضوع شهرک سازی ها باید با توجه به واقعیت های موجود بررسی شود و این موضوع در نامه مشهور “جورج بوش “، رئیس جمهور سابق آمریکا به “آریل شارون “، نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی آمده است. ضرورت های امنیتی در بررسی موضوع مرزها باید مورد توجه باشد یا حضور دائم ارتش رژیم صهیونیستی در رود اردن در هر حل و فصلی تضمین شود.
وقتی این شرایط با مفاد قطعنامه 242 شورای امنیت در سال 1967 مقایسه می شود مشاهده می شود که محمود عباس در حال تن دادن به چه امتیازهای بزرگی است. اسرائیل مطابق قطعنامه 242 شورای امنیت سازمان ملل باید کرانه باختری ، کنترل غزه و بیت المقدس شرقی را به فلسطینی ها واگذار کرده و زمینه بازگشت آوارگان فلسطینی را فراهم آورد با این حال محمود عباس امروز کمتر از آنچه که زمانی اسرائیل آمادگی اجرای آن را داشت و اعراب و فلسطینی زیر بار نرفتند ، آماده گفتگو و مذاکره با اسرائیلی هاست.
تشکیلات خود گردان از شدت اصرار برگفتگو و مذاکره، همواره حاضر به واگذاری امتیاز های بزرگ شده است با این حال هیچ گاه درصدد برنیامده با اتحاد با دیگر گروههای فلسطینی جبهه واحدی در مقابل اسرائیل تشکیل دهد. اسرائیل نیز در سایه این سیاست و استراتژی تشکیلات خودگردان نه تنها از اراضی موسوم به اراضی اشغالی عقب نشینی نکرده و به مرزهای 1948 بازنگشته که اتفاقا به شهرک سازی ها در کرانه باختری، قدس شرقی ادامه داده و کنترل هایش بر غزه را نیز گسترش داده است.