محاصره غزه و انتظار از ایران

بصیرت:1-وزیر محترم امور خارجه کشورمان در جریان سفر به «جده» و شرکت در نشست فوق العاده کمیته اجرایی سازمان کنفرانس اسلامی پیشنهاداتی را ارائه داد اما به نظر می رسد آنچه ارائه شد با آنچه که باید و شأن انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی اقتضا می کرد و نیز با آنچه که مقتضای حادثه ای که در آب های مشرف به غزه اتفاق افتاده بود، همخوانی چندانی نداشت.
منوچهر متکی در جریان این سفر خواستار قطع رابطه کشورهای اسلامی با رژیم صهیونیستی، تصویب قطعنامه ذیل بند 7 منشور ملل متحد از سوی شورای امنیت، همکاری همه کشورها برای محاکمه سران رژیم صهیونیستی، یاری برادران(!) مصری برای سفر هیات های کشورهای اسلامی به غزه، ارسال فوری کمک های بشردوستانه از طریق زمین، دریا و یا هوا به مردم غزه، صدور قطعنامه سازمان کنفرانس برای تحریم هرگونه رابطه اقتصادی با اسرائیل و تعلیق عضویت رژیم صهیونیستی در سازمان های بین المللی و منطقه ای شد. این پیشنهادات از اهمیت برخوردارند ولی همه می دانند که چنین پیشنهادات کلی هیچگاه به جایی نرسیده اند. در هیچ کدام از این پیشنهادات ضمانت اجرایی دیده نمی شود از سوی دیگر معلوم نیست اقدام خاص جمهوری اسلامی برای مقابله با سیاست دزدی دریایی رژیم صهیونیستی چیست.
2- در اینجا بد نیست به اهمیت حفظ محاصره غزه برای رژیم صهیونیستی اشاره ای داشته باشیم. همه می دانند که ماجرای حمله دوشنبه هفته قبل رژیم صهیونیستی به «کاروان آزادی» و قتل نزدیک به 20 نفر از سرنشینان آن هزینه زیادی را روی دست رژیم صهیونیستی گذاشته و علیرغم آنکه نزدیک به 10روز از آغاز ماجرا می گذرد، هنوز تل آویو به شدت روز اول با آن درگیر است. آیا اسرائیلی ها نمی دانستند که چنان اقدامی چنین عواقبی را در پی دارد؟ ممکن است پاسخ این سؤال منفی باشد ولی طبعا این مقدار که چنین اقدامی به راحتی قابل رفع و رجوع کردن نیست قابل پیش بینی بوده است. اسرائیلی ها حفظ محاصره کامل غزه را برای خود «استراتژیک» ارزیابی می کنند! چرا؟ رژیم صهیونیستی برای به زانو درآوردن مقاومت غزه و از میان برداشتن موجودیت حماس بر محاصره کامل غزه تا رسیدن به نتیجه تاکید کرده است. در واقع کنار گذاشتن محاصره از سوی این رژیم به معنای پذیرش شکست در برابر مقاومت غزه و دولت حماس است. اگرچه اسرائیل از طریق تداوم محاصره غزه فقط زمان پذیرش علنی و نهایی شکست را به تاخیر می اندازد ولی بنا ندارد خود به آن تسلیم گردد. به نظر می رسد زمانی که اسرائیلی ها محاصره غزه را- در حدود سه سال پیش- آغاز کردند فکر نمی کردند این دوره از شش ماه فراتر رود چرا که «غزه پس از جنگ ویرانگر زمستان 1387» شدیدا به انواع کمک های غذایی، دارویی، ساختمانی، آب، برق، سوخت و... احتیاج داشت. از سوی دیگر غزه منطقه ای به شدت فقیر است و به هیچ وجه قادر نیست، خود مایحتاج خویش را تامین نماید. محاصره دریایی غزه به معنای بستن دریا و نعمات دریایی بر روی 5/1میلیون ساکن غزه است و بستن گذرگاههای شمالی، جنوبی و شرقی غزه به معنای قطع کامل ارتباط این باریکه بسته با دنیا می باشد. پس محاسبه نظامیان صهیونیست چندان هم نادرست به نظر نمی رسید اما برخلاف تصور آنان اگر چه این محاصره از سه سال گذشت و وارد چهارمین سال خود شد. اما به تسلیم شدن فلسطینی ها نیانجامید اعمال تضییقات متعدد علیه ساکنان مظلوم غزه، آرام آرام وجدانهای بشری را بیدار کرد. از همه کشورها این فریاد برخاست که محاصره باید برداشته شود. وقتی کاروان آزادی از دریای مرمره وارد دریای مدیترانه شد، اسرائیلی ها دریافتند که اینک «جامعه جهانی» و نه صرفا عرب ها یا صرفا مسلمان ها به راه افتاده اند تا محاصره برداشته شود. از نظر اسرائیل این حرکت به معنای آغاز انزوای اسرائیل از یک سو و آغاز رفع انزوای مقاومت فلسطینی از دیگر سو است. رژیم صهیونیستی به درستی می داند که از فردای لغو محاصره غزه، انتفاضه جدیدی در سرزمین های 1967 و 1948 شکل می گیرد. انتفاضه ای که معلوم نیست می توان آن را کنترل و متوقف کرد یا نه. اسرائیل درست فکر می کند، وقتی محاصره غزه در نهایت با مخالفت جهانی مواجه شود چرا توسل به اقدامات سرکوب گرانه برای خاموش کردن صدای انتفاضه در کرانه باختری، قدس شرقی، جنین و سرزمین های اشغالی 1948 با واکنش متوقف کننده بین المللی مواجه نشود. رژیم صهیونیستی می داند که عقب نشینی از محاصره غزه به عقب نشینی های بعدی آنان در سایر بخش های فلسطین منجر می شود از این رو این عبارت نتانیاهو قابل درک است که گفت: «ما اجازه نمی دهیم ایران در غزه بندری در اختیار داشته باشد.» حال سؤال این است که آیا اسرائیل قادر به حفظ محاصره غزه است؟ پاسخ این سؤال قطعا منفی است چرا که راههای واقعی- که در محاسبات اسرائیل نیامده- برای لغو این محاصره وجود دارند.
3- چه راهکارهای عملی برای کمک به فلسطینی ها- بخصوص ساکنان غزه- وجود دارد؟ بعضی از کشورهای اسلامی و بعضی از افراد در داخل کشور ما گمان می کنند سقف کمک ممکن به فلسطینی ها و سقف تلاش برای رهاسازی فلسطین همین مقداری است که انجام شده است در حالیکه این ادعا اگر از سر عافیت طلبی نباشد، از سر ناآگاهی است. در این خصوص پیشنهاداتی وجود دارد؛
الف: جمهوری اسلامی بعنوان پیشتاز کشورهای اسلامی و کشوری که در طول 31 سال گذشته همواره در خط مقدم دفاع از آرمان فلسطین بوده و اساسا ایران احیاگر آرمان فلسطین است باید اعزام پی درپی کشتی به سمت سواحل غزه را رسما اعلام کند و از کشورهای اسلامی بخواهد که به او بپیوندند در این صورت اعزام کاروانهای کمک معنا و مفهوم خاصی پیدا می کند و به یک موج سنگین سیاسی در کشورهای اسلامی منتهی می گردد. این در حالی است که اینک حرکت کاروانها فاقد شور و انرژی لازم می باشد.
ب: جمهوری اسلامی اگر اعلام کند که شهدای حرکت کاروانهای بین المللی به سمت غزه را «ایرانی» تلقی کرده و برای همیشه نسبت به حمایت از خانواده های آنان متعهد خواهد ماند مفهوم «شهادت» و نه قربانیان بعنوان یک پدیده اثرگذار فرهنگی وارد ادبیات مربوط به «امدادرسانی به فلسطین» می شود و به این حرکت قداست و عمق می بخشد.
ج: حرکت به سمت غزه و تلاش برای شکستن محاصره غزه فقط نباید ابعاد دریایی داشته باشد. غزه دارای یک فرودگاه بین المللی است. کشورهای اسلامی باید رسما اعلام کنند که خط هوایی پایتخت های خود به غزه را فعال می کنند. در این بین اسرائیل قطعا به اولین پروازها شلیک می کند و یا آنها را وادار به نشستن در فرودگاههای فلسطین می کند ولی برای همیشه قادر نیست با کشورهای اسلامی چنین مواجهه ای داشته باشد. در این بین خلبانان شهادت طلب فراوانی در سراسر جهان اسلام و از جمله در ایران وجود دارند که حاضرند جان خود را فدای آرمان قدس نمایند کاش این حرکت که لامحاله آغازخواهد شد از ایران شروع شود.
د: مصر، اردن و سوریه سه ظرفیت مهم در مواجهه با رژیم صهیونیستی اند، مصری ها جنوب غزه را در اختیار دارند. اردنی ها به بخش وسیعی از مرزهای شرقی فلسطین احاطه دارند، سوریه صاحب بلندی های جولان و جبل الشیخ است. این کشورها در شرایط فعلی نیاز به تضمین های خاص برای برخورداری از حمایت عملی و همه جانبه جهان اسلام دارند. دولت سوریه می تواند ضرب الاجلی را تعیین کند و بگوید اگر تا این تاریخ محاصره برداشته نشود توسل به اقدام نظامی برای بازپس گرفتن مناطق اشغال شده سوریه را حق خود می داند. کشورهای اسلامی می توانند با پرداخت هزینه های اردن در کمک به فلسطینی های ساکن کرانه باختری، قدس شرقی و منطقه جنین، اردن را به تلاشی مسئولانه و یا حداقل آزاد گذاشتن دست حدود 5/2میلیون فلسطینی ساکن اردن ترغیب نمایند. کشورهای اسلامی می توانند از طریق کمک های مادی بلاعوض به مصر- معادل کمکی که مصر از طریق پیمان کمپ دیوید دریافت می کند- حجت را بر مصری ها برای دفاع از مظلومان غزه تمام کنند و در همراهی قاهره با تل آویو رخنه ایجاد نمایند.
در این میان نقش جمهوری اسلامی ایران باید برجسته باشد تا نهضت مبارک بیداری اسلامی و انتفاضه ضد صهیونیستی با آفاتی روبرو نشود.
سعدالله زارعی