صهیونیست‌ها سوار بر قطار استیصال

فرزان شهیدى
حمله رژیم صهیونیستی به کشتی های کاروان آزادی در 10 خرداد ماه 1389 واکنش ها و اعتراضات منطقه ای و جهانی را در سطح گسترده ای برانگیخت. این اقدام که از آن به «تروریسم» و یا «دزدی دریایی» دولتی تعبیر شده و به قول رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه، تداعی گر جنایات نازیسم است، نقطه عطفی در تاریخ جرایم اسراییل محسوب می شود.
البته سران تل آویو مطابق معمول با دروغ پردازی به توجیه جنایات خود روی آوردند. برای مثال نماینده اسراییل در سازمان ملل مدعی شده هدف کاروان آزادی کشتن سربازان اسراییلی بوده و کماندوهای ما از خود دفاع کرده اند! این در حالی است که در ترکیه اخباری مطرح شده که تعدادی از اسرای آزاد شده از کشتی «مرمره» لیستی از افرادی را به دست آورده اند که قرار بود توسط اسراییل در کاروان آزادی ترور شوند.
صرف نظر از این مناقشات، واقعیت آن است که حمله به یک کشتی حامل کمک های انسانی در آب های آزاد بین المللی که قصد شکستن محاصره نوار غزه را داشته فی نفسه مذموم و محکوم بوده و به لحاظ حقوقی قابل پیگرد قانونی است.
باریکه غزه از مدت زیادی است که تحت محاصره شدید زمینی و هوایی و دریایی اسراییل قرار گرفته و این منطقه 360 کیلومتر مربعی با 5/1 میلیون جمعیت عملاً تبدیل به یک زندان بزرگ شده است. اهالی غزه اکنون در شرایط فاجعه آمیز معیشتی و اقتصادی به سر می برند و زیرساخت های غزه به ویژه در جنگ 22 روزه در زمستان 1387 کاملاً ویران شده است. تنها امید مردم غزه کمک هایی است که گاه گاه از گذرگاه رفح در مرزهای مصر به دست آن ها می رسد و آنان را از خطر مرگ می رهاند.
حرکت های تبلیغاتی اعزام کاروان کمک های انسانی که کشورهایی چون ترکیه پیشگام آن شده اند یک اقدام نمادین جهت اعتراض به سیاست مجازات دسته جمعی اسراییل بود. حمله به کاروان آزادی نشان داد اسراییل در ادامه این سیاست غیرانسانی و غیرقانونی کاملاً مصر است و شکستن محاصره غزه برای این رژیم یک خط قرمز محسوب می شود. این در حالی است که متأسفانه جامعه جهانی و قدرت های بزرگ خصوصاً آمریکا نه تنها گام جدی در جهت شکستن محاصره غزه برنداشته اند، بلکه به حمایت های خود از رژیم صهیونیستی ادامه می دهند. شورای امنیت نیز که تابع قدرت های بزرگ است در نشست خود تنها به اظهار تأسف از این حادثه بسنده کرد! اما محاصره غزه چرا برای اسراییل تا این حد مهم است که حاضر است ننگ حمله به کشتی کمک های انسانی و قتل حدود 20 انسان بی گناه را به جان بخرد؟
در واقع مشکل اصلی اسراییل جریان مقاومت است که از سال 2007 به نمایندگی جنبش حماس بر نوار غزه سیطره یافته و در برابر جریان سازش ( حکومت خودگردان فلسطین در کرانه باختری) دچار تقابل و انقسام سیاسی و جغرافیایی شده است. وجود حماس در باریکه غزه با توجه به جمعیت فشرده این منطقه که عموماً با مقاومت همسویی دارند برای اسراییل به مثابه یک بمب ساعتی است. از زمانی که اسراییل در زمان نخست وزیری آریل شارون در سال 1384 از نوار غزه عقب نشینی کرد، نگرانی های امنیتی از این منطقه وجود داشت، اما با حاکمیت حماس این نگرانی ها دو چندان شد. پرتاب موشک های قسام و قدس و غیره به شهرک های اسراییلی هر چند خسارت های زیادی در برندارد، اما آثار روانی آن بر شهرک نشینان صهیونیست عمیق و گسترده است. رژیم صهیونیستی در جنگ 22 روزه به لحاظ نظامی موفق به حذف حماس نشد و هر چند به زیرساخت های غزه آسیب زیادی وارد ساخت، اما همچنان می بینیم که حماس و رهبران آن زنده و پابرجا هستند و بر گزینه مقاومت پافشاری می کنند. به زعم صهیونیست ها حال که امکان حذف این جریان با پشتوانه 5/1 میلیونی در نوار غزه (و بلکه جمعیت 5/2 میلیونی در کرانه باختری) وجود ندارد، بهترین گزینه سیاست مجازات دسته جمعی و گرسنه سازی مردم فلسطین است تا به تدریج دست از مقاومت برداشته و پرچم مبارزه با اسراییل را بر زمین نهند.
هرچند رژیم صهیونیستی به زعم خود قصد دارد از موضوع مقاومت و حماس بهره برداری سیاسی و تبلیغاتی کرده و به آسانی از تعهدات خود شانه خالی کند و در همین راستا تهدیدات و جنایات خود را سامان داده و به توجیه آن بپردازد اما جنایت اخیر این رژیم به صف بندی افکار عمومی جهان در برابر این رژیم منجر شد. به عبارتی دیگر، رژیم اشغالگر اکنون سوار بر قطار استیصال در مسیر زوال و نابودی در حرکت است که نشانه های آن را در حمایت های جهانی از مقاومت می توان مشاهده کرد. جنایات و اشغالگری صهیونیست ها حتی برای آمریکا به عنوان هم پیمان راهبردی اسراییل دردسرساز شده و مقامات واشنگتن را دچار تناقض و سردرگمی کرده است.
اکنون واشنگتن باید به افکار عمومی پاسخ دهد که تروریسم آشکار و دزدی دریایی دولتی از سوی هم پیمان منطقه ای آن چگونه قابل توجیه است و اگر آمریکا اقدامی علیه رژیم صهیونیستی انجام ندهد، آیا شریک جنایات اسراییل نخواهد بود؟ و آیا در این صورت می تواند همچنان مدعی رهبری جهان و ایجاد صلح و ثبات در اقصی نقاط گیتی باشد؟