بازی جدید آمریکا در سودان

على تتماج
سودان به عنوان بخشی از جهان اسلام در قاره آفریقا از موقعیتی ویژه برخوردار است. داشتن منابع انرژی و نزدیکی به دریای سرخ موجب شده تا این کشور نه تنها در آفریقا بلکه برای بسیاری از کشورها، دارای اهمیت ویژه ای باشد. شاید بتوان گفت که همین امور موجب شده تا این کشور همواره دستخوش درگیری ها و جنگ های داخلی به واسطه مداخلات خارجی باشد.
سودان در ماههای اخیر شاهد تحولات جدیدی بوده که می تواند بر سرنوشت این کشور و حتی نوع نگاه جهانی به آن تأثیرگذار باشد.
مردم سودان 21 تا 26 فروردین برای انتخاب رئیس جمهور و نمایندگان مجلس پای صندوق های رأی رفتند. براساس آمار منتشره حدود60 درصد واجدین شرایط، در این انتخابات حضور یافتند. این انتخابات از آن جهت دارای اهمیت بود که پس از 25 سال، اولین انتخاباتی است که با حضور چند کاندیدای ریاست جمهوری و گروه های مختلف برای تعیین نمایندگان پارلمان برگزار شده است. با همه این تفاسیر دولت عمرالبشیر رئیس جمهور توانست با سوق دادن گروه ها به طرح های وحدت ملی و وارد ساختن آنها به عرصه سیاسی به نوعی در جهت حل این چالش ها گام بردارد.
امضای توافقنامه های دو جانبه با سایر گروه ها، نظیر آنچه در نشستهای دوحه روی داد از جمله این تحولات بود که ثباتی نسبی را برای سودان به همراه داشت. عمرالبشیر با برگزاری انتخابات سراسری گامی دیگر برای این وحدت برداشت تا همه جریانها بتوانند با حضور در عرصه سیاسی به نحوی در حل مشکلات کشور سهیم باشند. در نهایت نیز چنانکه پیش بینی می شد مردم با بیش از 06 درصد آرا بار دیگر عمرالبشیر را که بر اصل وحدت کشور تأکید دارد به ریاست جمهوری برگزیدند. وی نیز با تأکید بر لزوم حضور تمام گروه ها در دولت مهمترین خواست مردم یعنی وحدت ملی را در دستور کار قرار داد.
محور دیگر تحولات سودان را برگزاری دور جدید روند صلح دارفور در قطر تشکیل می دهد. دولت سودان در چارچوب حل بحران های داخلی کشور، دور جدید این مذاکرات را اول تیر ماه در دوحه آغاز کرد تا گامی دیگر برای وحدت کشور برداشته باشد.
با تمام این تفاسیر همچنان یک اصل در سودان قابل توجه است و آن اینکه کشورهای غربی به ویژه آمریکا با دخالت های مکرر در امور سودان به دنبال همسو ساختن آن با اهداف خود و حتی تجزیه آن به چند کشور کوچک می باشند.
هرچند که آنها با ایجاد جنگ های داخلی و فرقه ای ، پرونده سازی علیه عمرالبشیر رئیس جمهور سودان با ادعای واهی نسل کشی در دارفور ، حمایت از گروه های جدایی طلب به ویژه در منطقه سرشار از منابع دارفور ، تبلیغات رسانه ای برای بحرانی نشان دادن وضعیت داخلی سودان و... برآن بوده اند تا اهداف خود را علیه خارطوم اجرایی سازند، اما تدابیر و سیاست های عمرالبشیر رئیس جمهور، این طرح ها را ناکام گذاشته است. اکنون دشمنان اتحاد سودان به ویژه آمریکایی ها که در اجرای اهداف خود ناتوان بوده اند، ترفند جدیدی را در پیش گرفته اند و آن، تأکید بر برگزاری همه پرسی سال2011 در مناطق جنوبی است. این رویکرد چنان آشکارا بوده که «باقان اموم» دبیر کل جنبش آزادیبخش خلق سودان که بیشتر در آمریکا به سر می برد، تأکید کرد که آمریکا وعده داده است در صورتی که مردم جنوب گزینه جدایی را در همه پرسی انتخاب کنند، آنها دولت جدید را به رسمیت می شناسند.این در حالی است که واشنگتن اعلام کرده است که 60 میلیون دلار را به برگزاری همه پرسی سودان اختصاص می دهد. هر چند که غربی ها ادعا می کنند با این اقدام به دنبال برقراری ثبات در سودان و کمک به ساکنان دارفور می باشند، اما در عمل به دنبال اهداف استعمارگرایانه گذشته خود هستند که با شیوه های دیگر اجرایی نشده است. آنها با دادن خود مختاری به مناطق جنوبی عملاً ضمن اجرای طرح توسعه نفوذ در این مناطق به دنبال تکرار این فرآیند در سایر نقاط و در نهایت تجزیه سودان می باشند. به عبارت دیگر آمریکایی ها و صهیونیست ها که طرح بالکانیزه کردن کشورهای هدف یا همان تجزیه و کوچک کردن کشورها را پیگیری می کنند ، به دنبال تحقق طرح های مذکور در بسیاری از کشورهای آفریقایی از جمله سودان می باشند. هرچند که عمرالبشیر بر اساس توافقات صلح، اجرای رفراندوم در مناطق جنوبی را حق مردم می داند، اما همواره بر پیامدهای منفی آن برای کشور هشدار داده و خواستار رأی منفی مردم به این طرح شده است.
بر این اساس می توان گفت که مواضع آمریکا و اروپا در قبال جنوب سودان، نه برای کمک به این منطقه، بلکه در چارچوب اجرای اهداف نظام سلطه است که به دلیل ایستادگی دولت و گروه های ملی گرای سودان تاکنون ناکام مانده است. غربی ها که در روند برگزاری انتخابات نتوانستند به دلیل انتخاب عمرالبشیر از سوی مردم به اهداف خود دست یابند، سعی دارند تا در روندی به اصطلاح دموکراتیک سودان را به کشوری چند پاره مبدل سازند تا در لوای آن بتوانند اهداف توسعه طلبانه خود را اجرا سازند.