راکفلر از پنهان کاری دفاع می کند

بصیرت: نلسون راکفلر، معاون رئیس جمهور، که به سختی می کوشید در سال 1976 نامزد ریاست جمهوری شود، تا حدودی با مطبوعات جناح چپ رابطه دوستانه ای داشت تا اینکه مسئله بیلدربرگ سبب شد تا وی ناشیانه از پنهان کاری دفاع کند. لبخند همیشگی وی ناپدید و حالت مکدری بر چهره شاد وی مستولی شد. پاسخ وی طولانی و درهم برهم بود، اصلا پاسخ نبود. آشکارا یکه خورده بود.
به نظر می رسید وقتی سوال مطرح شد، اطلاع از تاریخچه بیلدربرگ به ذهن راکفلر رسید؛ صورت وی شاد بود تا اینکه کلمه بیلدربرگ بر زبان آورده شد و چهره اش به سرعت درهم رفت.
به سرعت پاسخ داد:
«من به یک نشست رفتم... تبادل آراء میان چنین گروه هایی، آ،آ، ضروری است. خیلی سودمند است، آ، که مردم... برخی به صورت علنی... برخی به صورت خصوصی.»
راکفلر مکث کرد و پس از این جمله ناقص نگاهی ناراحت به اطراف انداخت و ادامه داد:
«عده ای از رهبران مخالفین از کشورهای دیگر حضور داشتند که اگر این نشست ها علنی بود، از ابراز نظر اکراه داشتند. می توانم تمایل مطبوعات را درک کنم، آ، این امر برای سنا اهمیت زیادی دارد.»
یک مکث دیگر- این بار به نظر رسید چشمانش به دنبال کمک می گردند. همکار دیرینأ راکفلر در بیلدربرگ و مشاور سیاسی این گروه، یعنی هنری کیسینجر وزیر خارجه، حضور نداشت.
«اگر دادگاه یادداشت کارمندی را مطالعه کند، چطور ممکن است، این مشکلی بسیار جدی است. «قوانین آفتاب» ]اشاره به قوانینی که مستلزم آن است که امور عمومی به طور علنی انجام شود[ جذابیت زیادی دارند، اما باید آنها را با توجه به این موضوع ها بررسی کنیم و، آ، در این زمینه به تعادل برسیم.»
منظور از این جواب، پاسخ به سؤال من بود:
«آقای معاون رئیس جمهور، شما تأیید کردید در سال 1974 در نشست بیلدربرگ شرکت داشتید. دیوید، برادر شما، در نشست های زیادی شرکت کرده است و نشست دیگری قرار است 24-22 آوریل در هات اسپرینگز1 در ویرجینیا برگزار شود. از آنجایی که مقامات بلندپایه در مورد سیاست آمریکا با رهبران سایر کشورها مذاکره می کنند و هزینه های آنها از محل منابع مالی دولت فدرال تأمین می شود، آیا فکر نمی کنید حضور در این جلسات باید برای مطبوعات آزاد باشد؟»
به نظر برخی ناظران مهم این بود که جواب طولانی اما بدون محتوای راکفلر تأیید این نکته بود که «سیاست آمریکا» به بحث گذاشته می شود. اما آنها نتوانستند بگویند آیا راکفلر تعمداً این گونه گفت یا سردرگمی او را از توجه به آن باز داشت.
مهم این بود که راکفلر تلویحاً بحث درباره سیاست را پذیرفت، چون قانون لوگان شهروندان عادی2 را از مذاکره در مورد سیاست آمریکا منع می کند.
پلیس مطبوعات و مشارکت در سرپوش گذاری بر بیلدربرگ
نگهبان رسانه ها، نهادی خود خوانده که مورد ستایش عموم بود و خود را جای پلیس رسانه های سراسری جا می زد، در واقع فقط روزنامه نگاران بی مبالات را دنبال می کرد، در حالی که در سرپوش گذاری بر یکی از مهم ترین ماجراهای قرن مشارکت می کرد: نشست های سری بیلدربرگ که در آن سیاست های بین المللی تدوین می شد.
رئیس سازمان به اصطلاح «صحت در رسانه ها»3 مرحوم ریدایروین4 بود، که در سال 1975، 000،37 دلار مقرری سالیانه از فدرال رزرو که متعلق به بخش خصوصی است و مقررات پولی آمریکا و سیاست پولی بین المللی را تنظیم می کند دریافت می کرد.
فدرال رزرو نیز هم پیمان گروه بیلدربرگ است که از بزرگ ترین صرافان بین المللی- به رهبری اعضای خانواده راکفلر و روچیلد- تشکیل شده است.
لابی آزادی سال ها وقت صرف کرد تا از مسافت دور از شرکت کننده های مهم نشست های بیلدربرگ، که در مکان های محصور و با حضور نگهبان های مسلح برگزار می شود، اسناد و تصاویری جمع آوری کند. این امر نهایتاً این بین المللی گرایان را واداشت وجود خود را تأیید کنند و اسوشیتدپرس و یونایتدپرس اینترنشنال را وادار کرد گزارش های خوشایند مخابره کنند.
هدف از این سرپوش گذاری، که مشخصاً نیویورک تایمز، واشنگتن پست، نیوزویک، نشنال ریویو5 (با بنیان گذاری ویلیام اف. باکلی کوچک6 که خود را محافظه کاری مسئولیت پذیر می خواند و وارث ثروت چشمگیر نفت بین الملل و سال ها در استخدام سیا بود) و برخی از ستون نویسانی را شامل می شد که مطالب خود را هم زمان در چند نشریه منتشر می کردند، معرفی نشست های سری بیلدربرگ همچون جلسات گفت وگوی بی زیانی بود که هیچ اهمیتی نداشت.
اما همان سران رسانه هایی که برای پیگیری اخبار مربوط به افراد منتخبی مانند اسپیرو اگنیو7، معاون سابق رئیس جمهور، و ریچارد نیکسون، رئیس جمهور سابق، آن قدر ابتکار و انرژی صرف می کردند، حالا هیچ کنجکاو نیستند که چرا بانکداران و سیاستمداران ارشد جهان در شدیدترین شرایط پنهان کاری- نگهبان های مسلح، هتل های قرق شده و سایر تدابیر امنیتی که حاکی از نشست سران دولت هاست- برای گپ وگفت بی زیان گرد هم می آیند.
آنها به موضوعاتی که آشکارا به بیلدربرگ مرتبط است نیز علاقه نشان نمی دهند: کاهش ارزش دلار و نشیب و فراز در سیاست خارجی که درپی نشست های بیلدربرگ رخ می دهد. موقعیت ایروین در مقام رئیس «سازمان صحت در رسانه ها»، که از فدرال رزرو حقوق می گرفت، مشابه رئیس پلیسی بود که از مافیا رشوه می گیرد.
بی جنبشی دردناک این سازمان قابل درک است. اگر ایروین سرپوش گذاری بر بیلدربرگ را مختل می کرد، حقوق 000،37دلاری سالیانه خود را از دست می داد و به علاوه، کارکردن برای فدرال رزرو او را جزئی از آن کرده بود.
رهبران غول مطبوعاتی لیبرال بخشی از سرپوش گذاری بودند. گرون والد، مدیر مسئول مجله تایم؛ باکلی، ستون نویس چند نشریه و سردبیر نشنال ریویو؛ آزبورن الیوت8، از نیوزویک، فردریک اس بیب9، از مسئولان واشنگتن پست؛ گاردنر کاولز10، از انتشارات کاولز؛ جوزف کرافت11، ستون نویس چند نشریه از جمله نشریه لوک12 و روزنامه نگاران زیادی از نیویورک تایمز از جمله مرحوم آرتور هیس سالزبرگر کوچک13، سی.ال. سالزبرگر، جیمز رستون14، مکس فرانکل15 و توماس ویکر16 همگی از مدعوین نشست های بیلدربرگ بودند که با صرافان بین المللی واجب الاحترام رفت وآمد داشتند.
پیوند بین فدرال رزرو و سازمان صحت در رسانه ها به قدری نزدیک است که ایروین گاه با استفاده از نوشت افزار فدرال رزرو از جانب سازمان صحت در رسانه ها نامه نگاری می کرد. اما ایروین باید از فرامینی اطاعت می کرد. درآمد 000،37دلاری برای کاری نیمه وقت یا کاری بدون صرف وقت در سال 1975 دندان گیر بود و این علاوه بر حقوقی بود که از سازمان صحت در رسانه ها می گرفت. از آنجایی که وی اساساً برای یک نهاد (سازمان صحت در رسانه ها- فدرال رزرو) کار می کرد و دو چک می کشید، مجبور به چنین رفتاری بود.
ایروین مأموریت خود را در رابطه با بیلدربرگ به خوبی انجام می داد، اما این کافی نبود. هر سال نشریات و گاه نامه های مستقل و آگاه در ایالات متحده و اروپا به رهبری اسپات لایت مطالب بیشتری درباره بیلدربرگی ها می نوشتند. پس از بازماندن اسپات لایت از انتشار در سال 2001، آمریکن فری پرس این نقش را برعهده گرفته است.
کبک17 مونترال
در نخستین سالی که بیلدربرگ را از محل نشست سالیانه آن در نزدیکی مونترال پوشش خبری دادم، دولت سایه جهان مجبور شد روابط به هم پیوندخورده خود را با کمیسیون سه جانبه تصدیق کند.
در سال 1983 بیلدربرگی ها دشواری های زیادی را بر خود هموار کردند تا به مطبوعات عزیز اطمینان دهند آنها فقط گروهی از بچه های خوب قدیمی هستند که مهمانی خصوصی کوچکی برگزار می کنند- و مسائلی که قلب من و شما را به درد می آورد، موضوع مذاکرات دلسوزانه و حساس آنهاست. البته ترجمه محتوایی این جمله این است که خانواده راکفلر و روچیلد و همکاران آنها توطئه می کنند تا مالیات پردازان آمریکایی را بچاپند.
چهار شخصیت برجسته بیلدربرگ دور میز نشستند و به جمع روزنامه نگاران و گزارشگران رادیو و تلویزیون- حاضر در اتاق- کلمات و لبخندهای فخرفروشانه تحویل دادند.
حتی محل نیز تاکتیکی انتخاب شده بود. مصاحبه مطبوعاتی در 12مه، یک روز پس از برگزاری کنفرانس سه روزه، درهتل مجللی واقع در فرودگاه میرابل 18 برنامه ریزی شده بود.
این فرودگاه بین المللی درحدود 50 کیلومتری اقامتگاه دور افتاده مونته بلو19 قرار داشت که مکان نشست آن سال بود.
اما مکان برگزاری به شاتوشمپلن 20 درمرکز شهر مونترال منتقل شد. این مکان برای دسترسی مطبوعات نور چشمی راحت تر بود و 50کیلومتر از مونته بلو فاصله داشت-شهری که بیلدبرگی ها اصرار داشتند آخر هفته درآن هیچ خبری نخواهد بود.
تئودورالیوت کوچک 21، دبیر کل افتخاری گروه فرعی بیلدربرگ درآمریکا و رئیس دانشکده حقوق دیپلماسی فلچر در دانشگاه تافتس؛ والترشیل، 22 رئیس جمهور سابق آلمان غربی و رئیس فعلی بیلدربرگ، ویکتورهالبرستاد23، استاد امور مالی عمومی در دانشگاه لیدن و دبیر کل افتخاری بیلدربرگ در اروپا و کانادا و ویلم دویزنبرگ، 24 رئیس بانک هلند و خزانه دار افتخاری بیلدربرگ، مقامات بیلدربرگ بودند که با مطبوعات مورد علاقه خود دیدار می کردند.
سنت برگزاری مصاحبه های مطبوعاتی از آوریل 1975 آغاز شد که بیلدربرگی ها در شهر جزمه25 درترکیه تشکیل جلسه دادند. این کار درپی گزارش های بی وقفه نامه آزادی، متعلق به لابی آزادی، امکانپذیر شد که یونایتدپرس اینترنشنال، آسوشیتدپرس و خبرگزاری های واشنگتن پست - لس آنجلس تایمز را واداشت تا گزارش های مؤدبانه ای از بیلدربرگ مخابره کنند.
با وجود آنکه گزارش های رسانه های غالب به طور کلی ماهیت تشویقی داشته و دارند و فاقد اهمیت بوده و هستند و با توجه به ماهیت موضوع هایی که نخبگان جهانی پشت درهای بسته به بحث می گذاشتند، بیلدربرگی ها احساس کردند باید از انکار خود دست بردارند.
آنها برگزاری مصاحبه های مطبوعاتی پیشاپیش نشست ها را شروع کردند و درآن فهرست ناقص شرکت کنندگان را عرضه و تأکید می کردند که کامل است و می گفتند دراین سه روز کار چشمگیری انجام نمی دهند. بعداً، پس از نشست، مصاحبه مطبوعاتی دیگری برگزاری می کردند و اعلام می کردند که کاری انجام نداده اند.
شیل، با خواندن متنی آماده به زبان فرانسوی مصاحبه مطبوعاتی را آغاز کرد مبنی بر اینکه تبادل نظر ساده ای صورت می گیرد که هرگز، هرگز به نتایج قابل ملاحظه ای نمی رسد.
از وی پرسیدند:«پس اصلاً چرا دیدار می کنید؟»
وی دچار دستپاچگی آزارنده ای شده بود که الیوت به کمکش آمد:«جورج بال 26 گفت: وقتی مرد شماره دو وزارت خارجه آمریکا شد، از رهگذر نشست های بیلدربرگ با بسیاری از رهبران اروپایی، که با آنها کارکرد، آشنا شده بود.»
آنجا می توانستند راحتی مطبوعات غالب و بیلدربرگی ها را احساس کنید.
این پاسخ آن گونه که به نظر می رسد، احمقانه نبود. بال درمیان گروهی ازبیلدربرگی ها بود که جان کندی، رئیس جمهور آمریکا، درسال 1961 او را به مناصب بالایی دردولت گماشت. زمانی که کارتر درسال 1976 انتخاب شد، گروه دیگر راکفلر یعنی کمیسیون سه جانبه بود که سیاست های مشترک بیلدربرگ و سه جانبه را از طریق این مقام انتصابی بلند پایه اجرا می کرد.
روزنامه نگاری درباره ارتباطات بیلدربرگی ها با سه جانبه پرسید.
شیل عضویت متقابل عده ای را تصدیق، اما هرگونه ارتباطی را انکار کرد و گفت: «تفاوت هایی هست، زیرا کمیسیون سه جانبه اعضای بیشتری دارد که در تمام نشست ها شرکت می کنند، در حالی که بیلدربرگی ها شرکت کنندگانی را دعوت می کنند که فقط یک بار حضور دارند.»
با این سئوال کل گروه به چالش کشیده و معلوم شد کمیته سامان دهی و کمیته مشورتی 44 عضو دائمی دارد و این علاوه بر اعضای بی شماری است که منصبی در بیلدربرگ ندارند، اما هر سال می آیند، مانند اعضای خانواده روچیلد و راکفلر که مشترکاً در سال 1954 بیلدربرگ را تأسیس کردند.
الیوت اشتباه بعدی را مرتکب شد.
وی بامخالفت با سری توصیف کردن نشست های بیلدربرگ و با انکار رابطه این نشست با نشست کمیسیون سه جانبه در ماه آوریل در رم یا نشست اقتصادی آتی سران، که برای برگزاری در تاریخ 30-28 مه در شهر ویلیامزبورگ27 در ایالت ویرجینیا برنامه ریزی شده بود، بر استفاده از کلمه خصوصی به جای سری تاکید کرد.
وی گفت نشست های خصوصی زیادی درباره اقتصاد جهان برگزار می شود، اما بیلدربرگی ها اخبار نشست هایشان را به اطلاع همگان می رسانند و شایسته برچسب سری نیستند.
به او یادآوری کردند بیلدربرگی ها بیش از یک دهه موجودیت خود را انکار کرده بودند و فقط پس از خواندن گزارش های مربوط به خود، نشست هایشان را علنی کردند.
سکوتی ناخوشایند حکمفرما شد.
پرسیدم: «با توجه به اینکه رئیس بانک جهانی ]ای دبلیو کلازن[ و رئیس شورای فدرال رزرو ]پل ویکر[ در زمره مقامات و سرمایه گذاران بلندپایه بی شماری هستند که شرکت می کنند، آیا قصد دارید مشکلات مربوط به بدهی جهان سوم و کشورهای بلوک شرق را به بحث بگذارید؟»
الیوت پاسخ داد: «خب هر چیزی ممکن است مطرح شود.»
بعداً از یکی از کارکنان بیلدربرگ پرسیدم: «وقتی قرار است درباره مخاطرات بانکداری و امور مالی و سایر مسائل مربوط به آینده بلندمدت رشد در اقتصاد جهان و غیره صحبت کنید، چطور ممکن است چنین چیزی مطرح نشود؟»
اما الیوت از تأیید طرح چنین موضوعی سرباز زد، هرچند همه می دانستند که مطرح می شود و شد.
شیل دائماً تأکید می کرد که بیانیه مشترکی در کار نیست. وی گفت در عوض اعضای بیلدربرگ هرکدام در حوزه نفوذ خود برای تحقق اهداف مختلفی از اطلاعات به دست آمده در این نشست استفاده خواهند کرد.
پرسیدم: «روزنامه نگاران منتخب بر چه اساسی دعوت شده اند؟ آیا آنها در پوشش خبری این نشست از امتیازی برخوردارند که بقیه ما از آن محروم هستیم؟»
پاسخ منفی بود. براساس قوانین دسترسی روزنامه نگاران منتخب اعضای کمیسیون سه جانبه، هر سه روز، اجلاس محرمانه بیلدربرگ غیرقابل گزارش است. براساس قانون روزنامه نگاری، هیچ کدام از اصحاب مطبوعات شرکت کننده در این نشست خصوصی، نمی تواند درباره رویدادهای پشت درهای قفل شده و محافظت شده گزارش دهند.
گفتم: «آنها روزنامه نگاران خودفروخته هستند. نشستی با اهمیت برای کل جهان و هر مالیات پرداز آمریکایی برگزار می شود و آنها قول می دهند ماجرا را گزارش نکنند.»
در رأس روزنامه نگاران، منتخب، هنری گرون والد، رئیس تایم، حضور داشت که از بیلدربرگی های همیشگی به شمار می رفت. سایرین عبارت بودند از الیزابت درو28 که به دلیل مصاحبه تلویزیونی شرکت آگرونسکی 29 بسیار معروف بود؛ لیز بیسونت30 (سردبیر لو دووا31)؛ بیورن بیارنسون 32 که روزنامه نگار سیاسی معرفی شد؛ ویلیام پی، باندی 33، سردبیر فارن افرز، نشریه شورای روابط خارجی و از مقامات سابق دولت کندی، اندرو نایت34 ، سردبیر اکونومیست چاپ لندن؛ نیلز نورلاند35، سردبیر برلینگسکه تیدنده36، و تئو سومر37، سردبیر نشریه آلمانی زبان دی تسایت38.
وقتی از الیوت خواسته شد که بیشتر درباره این نشست توضیح دهد، وی گفت که همیشه با ماجراهای خنده دار جدیدی از نشست های بلیدربرگ خارج می شود.
در پایان مصاحبه مطبوعاتی پس از نشست اعلام شد که امسال برخلاف سال های اخیر، بعد از کنفرانس مصاحبه مطبوعاتی برگزار نمی شود.
1 Hot Springs
2 Plivate citigens
3 Accuracy in Media AIM
4 Reed Irvine
5 National Review
6 William F Buckley Jr
7 Spiro Agnew
8 Osborn Elliott
9 Fredrick S Beebe
10 Gardner Cowles
11 Joseph Kraft
12 Look
13 Arthur Hays Sulzberger
14 James Reston
15 Max Frankel
16 Thomas Wicker
17 Quebec
18Mirabel Airport
19Montebello
20Chateau Champlain
21Theodore Elliot Jr
22Walter Scheel
23Victor Halberstadt
24Willem Duisenberg
25Cesme
26George Ball
27- Williamsburg
28- Elizabeth Drew
29- Agronsky and co
30- Lise Bissonette
31- Le Devoir
32- Bjorn Bjarnson
33- William PBundy
34- Andrew Knight
35- Neils Norlund
36- Berlingske Tidende
37- Theo Sommer
38- Die Zeit