روند تغییر ناپذیر / حنیف غفاری

چهارمین دور مذاکرات هسته اى ایران و اروپا در رم برگزار شد.دکتر على لاریجانى و سعید جلیلى دستاوردهاى مذاکرات اخیر را مثبت ارزیابى نموده اند.رفتار هسته اى ایران در نظام بین الملل تاثیر بسزایى در پیشبرد اهداف منطقه اى و فرامنطقه اى کشورمان دارد.این تاثیر گذارى سبب شده است تا آنالیز رفتار ایران بارها در دستور کار آمریکا و غرب قرار گیرد.کاخ سفید و متحدانش در وهله اول سعى دارند رفتار هسته اى ایران را تجزیه و تحلیل نموده و سپس بر خلاف جهت‌گیرى تهران وارد عمل شوند.

در خصوص مذاکرات هسته اى ایران و کشورهاى 1+5 نیاز است به سه سوال مهم پاسخ داده شود:

1-آیا انعطاف تهران در مذاکرت هسته اى به سود منافع ملى کشور است و یا در مراحل بالاتر رویکردى محتاطانه و قاطعانه در پیش بگیریم؟

2-آیا پس از صدور دو قطعنامه غیر حقوقى و سیاسى علیه جمهورى اسلامى ایران ، نیاز به تغییر رویکرد خود در قبال کشورهاى 1+5 ،خصوصا کشورهایى مانند فرانسه و انگلستان نداریم؟

3-آیا دستاوردهاى هسته اى جمهورى اسلامى ایران طى دو سال اخیر معلول انعطاف یا زیاده خواهى در برابر غرب بوده است یا تکیه بر سیاست خارجى تهاجمى موثر؟

پاسخ این سه سوال را باید در چهره جهان امروز جستجو نمود.واقعیت امر این است که انعطاف تهران در برابر کشورهاى 1+5 حکم نقطه آسیب سیاست خارجى ما را دارد.آمریکا،فرانسه ،انگلستان و آلمان هرگز رویکرد سیاسى خود در تقابل با جمهورى اسلامى ایران را اصلاح نخواهند کرد.این حقیقتى است که به عینه اثبات شده است.رویکرد محتاطانه در برابر اروپا نیز سقف زمانى معینى داشت.شاید اتخاذ رویکرد محتاطانه در برابر غرب تا قبل از تصویب اولین قطعنامه ضد ایرانى شوراى امنیت تا حدودى پاسخگو بود اما در این برهه “احتیاط در برابر غرب” براى ما محلى از اعراب ندارد.از این رو تاریخ مصرف واژگان “انعطاف پذیری”و”احتیاط”در سیاست خارجى ما به پایان رسیده است.ایستادگى ایران بر سر مواضع هسته اى خود پایدارى تهران در نظام بین الملل را تضمین مى کند.اگرنه بروز هر گونه رفتار دیگرى که حامل پیام عقب نشینى در برابر خواسته هاى اروپا باشد در مقطع حساس فعلى غیر قابل قبول خواهد بود.

مسئله بعدى که باید نسبت به آن تاکید شود لایه بندى سیاسى در میان کشورهاى 1+5 است.در لایه نخست ایالات متحده آمریکا و فرانسه به عنوان اصلى ترین دشمنان جمهورى اسلامى ایران حضور دارند.در لایه بعدى انگلستان و آلمان سعى دارند خود را در خط مقدم مخالفتهاى هسته اى با تهران تعریف نکنند ،اما در پشت پرده نسبت به همراهى با سیاستهاى واشنگتن پایبند هستند.در لایه سوم پکن و مسکو قرار دارند.جریان هایى که در صدور دو قطعنامه اخیر بر ضد جمهورى اسلامى ایران مصالح زودبازده در ارتباط با غرب را بر منافع کلان بین المللى خود ترجیح دادند و با چشمانى بسته قطعنامه هاى شوراى امنیت را امضا نمودند.البته پس از برگزارى دو اجلاس موفق شانگهاى و خزر جهان در انتظار نقش آفرینى مناسب چین و روسیه در خصوص جمهورى اسلامى ایران است.

تکیه بر ثوابت پرونده هسته اى ایران از سوى دستگاه سیاست خارجى کشورمان یک الزام محسوب مى شود.غرب در صدد است نقاط قابل نفوذ پرونده هسته اى ایران را شناسایى کند.دستگاه دیپلماسى ایران نباید فرصت این شناسایى را به آمریکا و کشورهاى اروپایى دهد.ثبات قدم ایران و پیروى دستگاه سیاست خارجى ما از راهبردى واحد و لا یتغیر ،سبب زمینگیر شدن مخالفان هسته اى تهران خواهد شد.ادامه فعالیت‌هاى صلح آمیز هسته اى ایران در قالب همکاریها با آژانس و ایستادگى در برابر زیاده خواهى هاى آمریکا و اروپا سیماى ایران قدرتمند را در معادلات خاورمیانه و جهان به تصویر خواهد کشید.