نهایت پاسداری

عبدالرضا سالمى‌نژاد
پدیده انقلاب شکوهمند اسلامی که شگفت انگیزترین حادثه دهه پنجاه در گستره معادلات و مناسبات سیاسی- اجتماعی و فرهنگی جهان حاضر به حساب می آید، خود زاینده عظمت های شگفت انگیزی دیگر در درون خویش بوده است که سال ها است هر کدام از آن عظمت ها به عنوان پیام های اصلی انقلاب برای جوامع تشنه عدالت و معنویت مطرح می باشد.
تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و شکوه حضور جوانان غیوروش دست طلب در قالب پاسداران انقلاب اسلامی و تأسی آنان به مولای سرجدای حماسه عاشورا یکی از همان شگفتی هایی است که هم مورد توجه خاص دوستان انقلاب و هم دشمنان آن بوده و هست. در روزهای آغازین پیروزی انقلاب اسلامی، اگر چه سپاه خود مولودی تازه بود که نیاز به حمایت های فراوانی داشت اما به لحاظ ضرورت های انقلاب به یکباره مسئولیت حفظ و نگهداری یک انقلاب بزرگ بر روی دوش های جوانان آن گذاشته شد و نقطه اتکای مردم انقلاب نیز گشت. توانمندی ها و ظرفیت های دینی و الهی پاسداران جوان باعث شد که تمامیت انقلاب در کلیت سپاه خلاصه شود و دقیقاً از همین منظر بود که مورد کینه دشمنان انقلاب نیز قرار گرفت.شاید به همین دلیل بود که بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی (ره)آن کلیت را در این جمله بازخوانی فرموده بود که :« اگر سپاه نبود، کشور هم نبود.»
حضور شجاعانه پاسداران جوان در عرصه های دستگیری نیروهای ضد انقلاب و طاغوتی رژیم شاه، کنترل مرزها و مبادی ورودی کشور، شهادت های مخلصانه آنان در مقابله با توطئه های گروهک های منافق و ملحد و نبرد سخت و سهمگین در مناطق مختلف کردستان و آذربایجان با نیروهای ضد انقلاب، مهار ماشین جنگی استکبار جهانی به فرماندهی رژیم بعث عراق در گستره میدان های جنگ، برقراری آرامش و امنیت پرواز در آسمان کشور و تسلط بر اوضاع آشفته و اقدامات تروریستی گروهک ها در ترور شخصیت های انقلابی و ... از عرصه های مختلفی بود که پاسداران جوان با اتکا بر ایمان، اخلاص و توکل، هر بار پیروزمندانه از آن خارج می شدند.
به نظر می رسد آنچه که سال ها دغدغه اصلی پاسداران را تشکیل می داد، تقویت این مولود نوپا و تلاش مضاعف در استخوان بندی آن در ساختار و سازمان رزم بود. آن روزها دستیابی به ابزار و تسلیحات رزمی رژیم بعث عراق برای تقویت سازمان رزم سپاه یکی از غرورانگیزترین احساساتی بود که پاسداران جوان را به خود معطوف کرده بود.
اما اکنون که پس از گذشت سال ها و به لحاظ توجهات خاص حضرت امام، مقام معظم رهبری و مسئولان خدوم جمهوری اسلامی، این درخت تناور خارج از تصور هر آزاده انقلابی است و سپاه به عظمتی دست یافته است که حتی دشمنانش را از آسیب زدن به آن مأیوس کرده است، حفظ داشته های معنوی و انتقال آن به پاسداران جوان دغدغه ای است که بارها توصیه های مقام معظم رهبری را در طول این سال ها به این سمت و سو کشانده است.
اینک که آخرین بازماندگان نسل اول پاسداران پس از سی سال خدمت صادقانه و رشادت بی مثال، سکان فرماندهی را به پاسداران جوان امروز می سپارند، امید دارند که این ارث گرانبها که با خون هزاران فرزانه پاسدار آغشته است با نیابت پاسداری، پاسدار می شود.
اخلاص، پارسایی، تعبد، شهادت طلبی و بی اعتنایی به زخارف دنیا اینها چیزهایی است که می توان با آن سپاه را به نهایت قدرت و توانمندی رساند.
توصیه مقام معظم رهبری اگر چه برای فرماندهان سپاه در سال 1383 بود ولی تاز گی و طراوت خود را برای پاسداران جوان امروز همچنان و همیشه خواهد داشت.
«شما نباید بگذارید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که یکی از بازوان مقتدر و یکی از عناصر قدرت در نظام جمهوری اسلامی است از کار بیافتد. از کار افتادن سپاه به این نیست که سپاه را منحل کنند. کسی سپاه را نه منحل می کند، نه می تواند بکند، سپاه شجره طیبه و درخت ریشه داری است. ... اما در عین حال می شود این بازو را از کار انداخت. از کار انداختن این بازو به این است که آن عناصر مشخصه اصلی سپاه از آن گرفته شود؛ یعنی اخلاص، پارسایی، تعبد، بی اعتنایی به زخارف دنیوی...»