نشست ورسای و اعتصاب 13مه

بصیرت: اسناد بیلدربرگ گزارش های آمریکن فری پرس را تأیید می کند
تهدید شدن بیلدربرگ به پوشش رسانه ای گسترده در اروپا، به علت خودداری از عرضه فهرست شرکت کنندگان و دستورکار نشست سری درشانتیلی درایالت ویرجینیا، بالاخره سبب شد تا این گروه تسلیم شود.
تونی گاسلینگ یکی از تعقیب کنندگان اروپایی بیلدربرگ، به سرعت اسناد یادشده را با نمابر برای نشریه آمریکن فری پرس فرستاد. گاسلینگ یکی از بسیار افرادی دراروپاست که با اسپات لایت- که با حکم دادگاه تعطیل شد- واکنون آمریکن فری پرس برای فاش کردن فعالیت بیلدربرگ همکاری کرده است. سایت اینترنتی وی به نشانی www.bilderberg.org پوشش گسترده ای به اخبار این گروه می دهد.
بیلدربرگ که امیدواربود با همکاری رسانه های عمده امریکا دراین سکوت خبری، اسرار خود را حفظ کند. حالا وقتی بیلدربرگ دراروپا تشکیل جلسه می دهد، با پوشش خبری گسترده ای دررسانه های عمده روبرو می شود که اسپات لایت پایه گذار آن بود.
هرگاه بیلدربرگ ناچار می شود فهرست خود را علنی کند، یک اطلاعیه خبری را به آن می افزاید. این اطلاعیه خبری که هرسال یکسان است برگزاری سری این فعالیت عمومی را توجیه می کند. فقط بند اول آن فرق می کند که دربرگیرنده مشخصات نشست جدید است. این بند از این قرار است: «پنجاهمین نشست بیلدربرگ در شانتیلی در ایالت ویرجینیا برگزار می شود. این گردهمایی به مباحثی ازجمله تروریسم، تجارت، بازسازی در دوره پس از بحران، خاورمیانه، آزادی های مدنی، سیاست خارجی آمریکا، راست افراطی، اقتصاد جهان و حاکمیت شرکت ها می پردازد.»
این موضوع ها را منبع آگاه بیلدربرگی از وست فیلدز مرتب به آمریکن فری پرس گزارش می کرد.
فهرستی که به زور از بیلدربرگ گرفته شد، طبق معمول ناقص است. هربار که این فهرست به شیوه ای به دست آمده است، شرکت کنندگانی بوده اند که ذکر نشده اند. مثلاً امسال آمریکن فری پرس توانست در طول نشست با اندرو پاری سیلیتی 1 در وست فیلدز تماس بگیرد، هرچند که اسم وی درفهرست بیلدربرگ نبود.
پاری سیلیتی، مشاور امور خارجی سناتور چاک هگل (جمهوری خواه از ایالت نبراسکا) بود. هگل که از شرکت کنندگان همیشگی بیلدربرگ بود، امسال دراجلاس صلح سران کشورهای آسیایی شرکت کرده بود و پاری سیلیتی به نمایندگی از وی در این نشست حضور داشت.
در بیلدربرگ همواره نمایندگان روزنامه های بزرگ آمریکا و شبکه های خبری تلویزیونی شرکت می کنند. آنها درازای حضور خود قول می دهند چیزی گزارش نکنند. بیلدربرگ به این شکل سکوت خبری کاملی را در ایالات متحده برقرارمی کند.
از جمله نمایندگان رسانه ها که در نشست امسال شرکت کردند، عبارت بودند از هوگلند (از افراد همیشه حاضر) و چارلز کراوت هامر2، ستون نویس های واشینگتن پست؛ ژان دوبلو3، ازفرانسه، سردبیرلوفیگارو؛4 جان برندر5 از نروژ، مدیرکل شرکت رادیو تلویزیونی نروژ؛ پل جیگوت، 6 دبیر صفحه سرمقاله روزنامه محافظه کار وال استریت ژورنال؛ چارلی رز7، تهیه کننده شرکت ارتباطات رز که در رادیوی سراسری برنامه دارد؛ توجر سیدن فادن از دانمارک، سردبیر پلیتیکن و کنت وایت8 از کانادا، سردبیر نشنال پست9.
کنراد بلک، مالک مجموعه ای از نشریات در سراسر جهان از شرکت کنندگان همیشگی است.
هرسال عده ای تازه وارد هستند که بخشی از حاشیه نشینان بیلدربرگ را تشکیل می دهند. حدوداً 100 نفر دائمی هستند که سال هاست شرکت کرده اند. افراد حاشیه نشین به این علت دعوت می شوند که بیلدربرگ فکر می کند چه بسا ابزار سودمندی باشند. اگر نباشند، کنار گذاشته می شوند.
هنگامی که داگلاس وایلدر10 فرماندار ویرجینیا بود، بیلدربرگ وی را فراخواند، زیرا اولین سیاه پوستی بود که در ایالات متحده به فرمانداری انتخاب شده بود. با این حال و به رغم ورود ابتدایی وی به محافل بیلدربرگ، بلندپروازی های خیالی ریاست جمهوری وی هرگز برآورده نشد.
وایلدر در دور اول نامزدی حزب دمکرات در سال 4198 شرکت کرد، اما فقط یک درصد آراء را در ایالت نیوهمپشایر11 به خود اختصاص داد و بیلدربرگ او را کنار گذاشت. به همین شکل، کریستین تاد ویتمن در مقام فرماندار نیوهمپشایر دعوت و بعداً کنار گذاشته شد.
غیبت هگل به معنای برکناری او نبود، زیرا نماینده وی حضور داشت و این سناتور امیدوار بود که بتواند شرکت کند. اما سرگرم انجام کارهای بیلدربرگ در نشست وزرای دفاع کشورهای آسیایی بود و موقعیت خوبی داشت.
بنابراین، این تازه واردها می توانستند ستارگان نوظهور بیلدربرگ باشند یا اخراجی های آینده و این بستگی به رخدادها داشت: سناتور کی بیلی هاچیسون12 (جمهوری خواه از ایالت تگزاس) و جان لافالس13 (عضو دمکرات مجلس نمایندگان از نیویورک).
اما برای اولین بار، رؤسای هر دو حزب بزرگ به بیلدربرگ فراخوانده شدند. تری مک آلیف14، رئیس کمیته ملی حزب دمکرات و مارک راسیکوت15، رئیس کمیته ملی حزب جمهوری خواه هر دو در بیلدربرگ شرکت کردند.
رهبران احزاب دمکرات و جمهوری خواه اکنون می دانستند بیلدربرگ از آنها چه می خواهد. همچنین از مبالغ پول و نفوذ جهانی آن مطلع بودند.
ورسای، فرانسه
نشست سالیانه نخبگان جهانی در اواسط ماه مه با پنهان کاری آغاز شد. با این حال، ما آنجا بودیم تا به پیشوازشان برویم و اتفاقات حاصل گردهمایی قدرتمندترین های جهان را که برای بحث درباره مسائل مهم روز گردهم می آیند، برای جهانیان فاش کنیم.
اختلاف بین شرکت کنندگان آمریکایی و اروپایی بیلدربرگ بر سر تهاجم آمریکا به عراق و حمایت کورکورانه و تمام عیار آن از تجاوز اسرائیل علیه فلسطینیان گسترده تر شد. هنگامی که چهره های برجسته بیلدربرگ، روز 14مه، وارد هتل مجلل پالاس تریانون16 شدند تا در نشست این گروه بین 18-15 مه شرکت کنند، معلوم بود که این موضوع ها بحث داغ نشست است.
موضوع دیگری که در صدر دستور کار بیلدربرگ قرار داشت، پیشنهاد ارتشی مستقل از ناتو برای اتحادیه اروپا بود. برخلاف دو موضوع مهم دیگر، این موضوع باعث رویارویی بین آمریکایی ها و اروپایی ها نمی شود. تمام آمریکایی ها با ارتش اتحادیه اروپا مخالف هستند که بسیاری از اروپایی ها هم مخالف آن هستند. رهبری جناح ضد ارتش اروپا بر عهده لرد جورج رابرتسون71، دبیر کل ناتو است.
شیراک، رئیس جمهورفرانسه، در مقام رئیس دولت کشور میزبان سخنرانی پیشواز را، پنجشنبه 15 مه، در اولین روز کاری بیلدربرگ ایراد کرد. شیراک کوشید تنش ها را تخفیف دهد و به این نکته اشاره کرد که به رغم اختلاف نظر درباره تهاجم به عراق، آمریکایی ها و اروپایی ها متحدان دیرینه هستند. فرانسه در زمره سخت ترین منتقدان جنگ بود و دولت آمریکا کمر به تنبیه فرانسوی ها بسته است.
آلمان و روسیه هم مانند بیشتر دولت های اروپایی منتقدان جدی بودند، اما حتی در حالی که بیلدربرگ تشکیل جلسه داده بود، کالین پاول وزیر خارجه برای برگزاری جلسات جبرانی به این دو کشور سفر کرده بود.
کارگران در فرانسه، به تعبیر بیلدربرگی ها افراد بی مقدار، نشست سری سالیانه بیلدربرگ را در آن سال ساعت ها به تأخیر انداختند. اعتصاب آنها در 13 مه باعث شد فقط یک پنجم پروازها، در فرودگاه بین المللی شارل دو گل و در فرودگاه قدیمی تر اورلی18 در پاریس، بر زمین بنشیند.
ورسای فاصله کوتاهی از پاریس دارد. این اعتصاب یک روزه به قدری موفقیت آمیز بود- میلیون ها طرفدار اعتصاب در پاریس و شهرهای دیگر به خیابان ها ریختند- که تا پنجشنبه 19 مه تمدید شد.
ورود نامشهود کارکنان بیلدربرگ به تریانون از 13 مه آغاز شد. از ظهر روز بعد آنها آماده مواجهه با اعتصاب برنامه ریزی شده شدند. صبح پنجشنبه 15 مه، آخرین اعضای بیلدربرگ در لیموزین های مشکی و دراز در پناه همراهی پلیس و آژیر خودروهای آنها وارد هتل شدند.
بیلدربرگ برنامه ریزی کرده بود، ظهر 13 مه، هتل پالاس تریانون را تعطیل کند تا طبق معمول کارگزاران آنها بتوانند در غیاب توده ها وارد شوند. در عوض هتل تریانون تا شبانگاه چهارشنبه به روی مردم باز بود و اوایل صبح پنجشنبه هتل تعطیل شد. آنگاه بیلدربرگ کار خود را آغاز کرد.
سه منبع آگاه در داخل هتل تریانون پالاس درباره رخدادها در این اقامتگاه محصور در پناه نگهبان ها اطلاعات مفصلی را عرضه کردند.
بیلدربرگ در پیگیری هدف مشترک تأسیس دولت جهانی زیر نظر سازمان ملل و نیز کنترل آن بر ثروت طبیعی کره زمین و تمام ساکنان آن همچنان متحد بود.
اما جنگ آمریکا با خشم شدیدی روبه رو بود. اروپا، که از دونالد رامسفلد وزیر دفاع قول گرفته بود که در سال 2002 به عراق حمله نکند، یک سال قبل با نقشه های جنگی آمریکا مخالفت کرده بود. اما اروپایی ها بیش از سال گذشته به جنگ علاقه نداشتند. با گوشه و کنایه می گفتند: «این همه سلاح های وحشتناک کشتار جمعی کجاست؟»
اروپایی ها همچنین درباره نقش آمریکا برای کنترل نفت عراق به نفع مردم عراق بدبین بودند. شرکت کننده ای از اروپا با لحن تمسخرآمیزی پرسید: «چه کسان دیگی سود می برند؟» سؤال این بود: «آیا، از پول نفت عراق برای بازسازی چیزهایی استفاده می شود که آمریکایی ها ویران کردند؟ چند قرارداد پرسود نصیب اروپایی ها می شود؟»
اما در ارتباط با سیاست آمریکا در قبال خاورمیانه احساسات از این هم تندتر بود. زمانی که بیلدربرگ در ورسای گرد آمده بود، آریل شارون، نخست وزیر اسرائیل، با لحن تحقیرآمیزی نقشه راه صلح را که بوش مطرح و سایر اعضای گروه چهارگانه- سازمان ملل، اتحادیه اروپا و روسیه- تأیید کرده بودند، رد کرد.
پاول تازه با شارون دیدار کرده بود تا به او التماس کند طرح صلح را بپذیرد. اما شارون گفت که مذاکره درباره برچیدن شهرک های اسرائیلی در سرزمین های فلسطینی اصلاً موضوعیت ندارد و آن را رد کرد.
شارون، در روزنامه جروزالم پست، هرگونه نظر درباره کاهش کمک آمریکا را مسخره کرد. وی گفت که تا به حال هیچ کدام از دولت های آمریکا از شهرک های موجود در کرانه باختری و نوار غزه حمایت نکرده اند، یعنی مناطقی که اسرائیل پس از راه انداختن جنگ شش روزه در سال 1967 اشغال کرد.
یکی از اعضای اروپایی بیلدربرگ با اشاره به تکبر شارون در برابر کشوری که در خلال نیم قرن گذشته میلیاردها دلار به اسرائیل داده و چیزی در ازای آن مطالبه نکرده است، به آمریکایی عبوس گفت: «شما احمق تر از آن هستید که وقتی کوتوله ای به شما اهانت کند، متوجه شوید.» این حقیقت به سرافکندگی آمریکایی ها در بیلدربرگ می افزود که طرح صلحی که با گستاخی به پاول برگردانده شد، فقط خواستار اقدامات کوچکی از اسرائیل شده بود. در این طرح فقط ازاسرائیل خواسته شده بود شهرک هایی را ترک کند که از مارس 2001 در سرزمین های فلسطینی ساخته شده بود. در این اقدام صلح اولیه،اسرائیل ملزم نشده بود از سرزمین هایی که در سال 1967 اشغال و مساحت آن را دوبرابر کرد، عقب نشینی کند.
اندیشه ارتش مستقل اتحادیه اروپا برخاسته از دلخوری آن از تسلط آمریکا بر ناتو بود. برخی می گویند این ارتش نیرویی جداگانه اما وابسته به ناتو و در کنترل آن باشد. اما مخالفان آن در اروپا و نیز ایالات متحده استدلال کردند که نیروی جداگانه برای اتحادیه اروپا باعث می شود انسجام نقش ناتو، همچون ارتش جهانی سازمان ملل، از بین برود.
ناتو بارها گفت مأموریت آن دیگر محدود به دفاع از اروپا نیست، بلکه به فرمان شورای امنیت سازمان ملل در هر نقطه از جهان سرباز مستقر خواهد کرد. در آن زمان، صلح بانان سازمان ملل در 61 مأموریت در نواحی دورافتاده جهان حضور داشتند.
11 New Hampshire
12 Kay Bailey Hutchison
13 John LaFalce
14 Terry McAuliffe
15 Mark Racicot
16 The Trianon Palace Hotel
17- George Robertson
18- Orly Feild1-Andrew Parisiliti
2-Charles Krauthammer
3-Jean de Belot
4-Le Figaro
5-John Bernder
6-Paul Gigot
7Charlie Rose
8 Kenneth Whyte
9 The National Post
10 Douglas Wilder
________________________________________
E-mail:shayanfar@kayhannews.ir