خروج از عراق یا تغییر شکل اشغال

حسین امیدى
رئیس جمهور فعلی آمریکا که ظاهراً عراق را از اولویت های امنیتی خود خارج کرده بود، در شعارهای انتخاباتی خروج از عراق و در واقع کاهش تعداد نیروهای آمریکایی را براساس پیمان امنیتی با دولت عراق، در دستور کار قرار داده و تا سه هفته دیگر باید به شکل تدریجی، تعداد نیروهای آمریکایی به 50هزار نفر برسد. پنجاه هزار نیروی باقیمانده آمریکایی براساس طرح و برنامه های اعلام شده، در 94 پایگاه و پادگان که در سراسر عراق پراکنده اند، مستقر خواهند شد.
ژنرال استیفن لانزا سخنگوی نیروهای آمریکایی مستقر در عراق می گوید؛ «وظیفه این نیروها، آموزش، ارائه توصیه و مشورت به سیاستمداران، ایجاد امنیت و اجرای عملیات ضد تروریستی در عراق خواهد بود.» البته وی معتقد است «در صحنه عملی چیزی تغییر نمی کند» که باید دید چه چیزی تغییر نخواهد کرد؟
با اینکه فلسفه و بهانه های حمله و اشغال عراق مدت هاست رنگ باخته و دلایل ساختگی آن نیز برملا شده ولی مأموریت اصلی نیروهای آمریکایی که ادامه اشغال و کنترل امنیتی این کشور و مدیریت بر منابع انرژی عراق و منطقه است پابرجا مانده و برای پیگیری این مأموریت ابزارها و بهانه های جدیدی پیش بینی شده است. برای افکار عمومی فریب خورده آمریکا که با پرداخت مالیات، بودجه چندهزار میلیاردی هزینه های حمله و اشغال عراق را تحمل کرده اند، باید تصویری ارائه شود تا به قول طراحان عملیات و تبلیغات روانی آمریکایی، «داستان آنها را بپذیرند.»
درآمدهای نفتی چندصد میلیاردی عراق براساس مقدمات حقوقی و قطعنامه های صادره در مورد عراق در بانک های آمریکایی قرار می گیرد و نحوه مصرف آن نیز مدیریت می شود که سود هنگفت این دارایی ها به جیب سرمایه داران بزرگ و بانکداران آمریکایی خواهد رفت.
به جز لابی های صهیونیستی، کمتر کسی است که اشغال عراق را برای آمریکا، شکست راهبردی نداند و لذا لابی صهیونیستی و تمامی جریان های طرفدار و یا منفعل از لابی صهیونیستی، خروج نیروهای آمریکایی از عراق را به سود رژیم صهیونیستی نمی دانند.
به همین دلیل برای ادامه اشغال عراق، مأموریت و وظایف جدیدی باز تعریف می شود و توجیهات دلایل جدیدی نیز اختراع می گردد تا داستان جدیدی را بر افکار عمومی جهانی و حتی عراقی های بقبولانند برای اینکه موعد کاهش نیروهای آمریکایی از عراق با آرامش و حداقل هزینه انجام شود و سرپل های مدیریت و مهندسی امنیتی و سیاسی عراق نیز میسر گردد، همه اهرم های ارتباطی، تفرقه افکنی، جداسازی جریان های عراقی از یکدیگر، اهرم های ترور و انفجار و آدم کشی، تحریک گروه های عراقی علیه یکدیگر فعال می شوند تا 5 ماه پس از انتخابات، کابینه و دولت جدید عراق شکل نگرفته و توان همه گروه ها و مردم با درگیر شدن به روند مذاکرات و رایزنی ها برای دولت جدید، فرسایش یافته و کاهش نیروهای آمریکایی که خون صدها هزار عراقی را ریخته اند، به آرامی شکل گیرد.
ادامه ناامنی، ناتوانی سیاستمداران عراقی، بازگشت القاعده به برخی نقاط عراق و نیاز عراق به حمایت های مشورتی و تقویت دستگاه های نظامی - امنیتی، بهترین عناوین توجیه برای ادامه اشغال عراق است که با ابزارهایی مانند پایگاه های متعدد، ارتباط گسترده با گروه ها و بازی با آنها، قرار داشتن عراق تحت فصل هفتم منشور سازمان ملل، همسویی کشورهای عربی سازشکار با سیاست های آمریکایی در عراق، دست گذاشتن روی دارایی و درآمدهای عراق و پیمان امنیتی با این کشور، عملی می گردد.
همانگونه که سخنگوی نیروهای اشغالگر در عراق گفته، چیزی تغییر نخواهد کرد و صرفاً نام و ظاهر نیروهای اشغالگر در عراق عوض می شود که با توافق دولت عراق در این کشور باقی می مانند که در واقع بر دولت عراق تحمیل شده اند.
با اینکه ممکن است بخشی از این نیروها از عراق به افغانستان اعزام شوند ولی در عین غارت ثروت عراق و نقض آشکار حاکمیت این کشور، در نگاه راهبردی، توان آمریکا تحلیل می رود و ده ها هزار نظامی روانی به کشورشان باز می گردد که به بمب های ساعتی در درون آمریکا تبدیل می شوند.
تنفر از سیاست های آمریکایی با تمام بودجه هایی که برای بهبود چهره آمریکا و دولتمردان آن هزینه می شود، کارآمد نیست و پروژه های استعماری و هژمونی ساز آمریکا در خاورمیانه، پیشرفتی ندارد و از فلسطین تا رژیم صهیونیستی، لبنان، سوریه، عراق و افغانستان همگی به عوامل جانکاهی برای آمریکا تبدیل شده اند.