تحول از دو نگاه/ رضا گرمابدری

بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از آثاری که تحولات پرشتاب در عرصه های مختلف از خود بر جای می گذارد، ایجاد تحول در روند اداره و حرکت حکومت ها است و چون سردمداران عمده تحولات به واسطه در اختیار داشتن بخش زیادی از ابزار تحول، کشورهای پیشرفته و بویژه آمریکا هستند، می توان با بررسی گذشته و حال بسیاری از کشورها و یقین نسبت به این نظر راه های مصون ماندن از تحولاتی که برنامه آن در اختیار دیگران است را مورد شناسایی قرار داد. بی توجهی نسبت به این مهم می تواند کشورها را بدون آنکه خود متوجه باشند به دام استکبار بیندازد و زمانی هم که به این موضوع پی می برند دیگر برای نجات بسیار دیر شده است.
چه بسا دولتمردانی که به امید در انداختن طرحی نو سکان کشتی سیاست در کشور خود را به دست گرفتند اما به سبب بی اطلاعی از این امر به مسیری کشیده شدند که برخلاف میل و خواست اولیه آنها بوده است. از آنچه که امروز در باب تحول میدان سیاست و حکومت را به شکل نامریی در حصار خود درآورده گریزی نیست مگر اینکه با مدیریت هوشمندانه و مبتنی بر برنامه تحولات داخلی را هدایت کرد تا بدینوسیله بتوان تحولات عظیم بیرونی که به قصد تحمیل بر درون هجوم می آورند مهار نمود.

انقلاب اسلامی بر مبنای تفکر دینی و به منظور تشکیل حکومتی واقع شد که با اجرای احکام و آموزه های مورد نظر دین مردمانی دین مدار را به عنوان شهروندان خود داشته باشد. همانگونه که مقام معظم رهبری در دیدار جمعی از اساتید و فضلای حوزه علمیه کشور فرمودند:« با توجه به مسئولیت سنگین حوزه های علمیه و روحانیت درخصوص دینداری مردم، اهمیت آینده نگری مضاعف است.» حال چنانچه نظام دینی به تمامه درگیر موضوعاتی شود که جزو موضوعات مشترک همه حکومت ها است و از پرداختن و سر و سامان دادن به مرکزی که می بایست با طراحی و برنامه ریزی دقیق برای بخش اجرایی عقبه ای ایجاد کند تا او در عین درگیر بودن با موضوعات مشترک سایر حکومت ها در طی طریق به مسیر دلخواه مستکبرین نغلتد، غفلت کند، یقینا بعد از چند صباحی هویت پوسته ای پیدا می کند و دیگر از محتوای راهبر و هدایتگری که وجه تمایز ایجاد می کند خبری نخواهد بود. نظر به اهمیت این موضوع است که مقام معظم رهبری در نشست پیش گفته فرمودند:« کناره گیری از تحول موجب از بین رفتن و یا منزوی شدن خواهد شد، بنابراین، تحول را باید پذیرفت و آن را در جهت صحیح مدیریت کرد.» از تاکید ایشان بر محورهایی که از وظایف اصلی عالمان دینی و مراکز دینی به شمار می رود می توان برداشت کرد که معظم له با لحاظ کردن تحولاتی که در آینده صورت خواهد گرفت درصدد می باشند پشتوانه های دینی لازم برای مواجهه با آنها را ایجاد کنند و این تنها از ناحیه مراکز دینی ساخته است.