نیواورلئان قربانی تبعیض نژادی آمریکایی

بهروز کماندار
درست پنج سال پیش بود که طبیعت گوشه ای از خشم خویش را با راه انداختن توفانی به نام «کاترینا» در «نیواورلئان» ایالت «لوئیزیانا» در آمریکا به مردم این مناطق نشان داد. در آن روزها یکی از دلایلی که برای وقوع این توفان مطرح شد ناسازگاری ایجاد شده توسط آلودگی های حرارت زایی که توسط کارخانه های آمریکایی ایجاد می شود با طبیعت زمین بود. برخی از دانشمندان معتقد بودند که این آلودگی ها حرارت زا در روند طبیعت اخلال ایجاد می کند و توفان «کاترینا» نمونه ای از آن است. این توفان مخرب 1836 آمریکایی را به کام مرگ کشاند و صدها هزار نفر را آواره ساخت. از جمعیت 455 هزار نفره « نیواورلئان» پس از گذشت پنج سال از حادثه توفان هنوز 100 هزار نفر به این منطقه بازنگشته اند. وضعیت کسانی هم که بازگشته اند بسیار اسفناک است. پس از وقوع توفان «کاترینا» هر ساله مراسم یادبودی برای قربانیان آن برگزار می شود، اما بیشتر مردم مناطق توفان زده از این مراسم استقبال نمی کنند. سرنوشت مراسمی که چند روز پیش به همین مناسبت برگزار شد بهتر از سال های گذشته نبود. با وجود گذشت پنج سال از این توفان وضع منطقه تغییر چندانی نکرده و مردم روزهای بسیاری سختی را می گذرانند. «مک مکلندن» یکی از اهالی «نیواورلئان» وضعیت شهرش را اینگونه توصیف می کند:«منطقه ما بیشترین میزان خسارت را در جریان توفان کاترینا متحمل شد، بیشتر مردم منطقه هنوز هم در خارج از شهر و حتی ایالت به سر می برند و با گذشت پنج سال هنوز هم به شهر بازنگشته اند و این امر قابل قبول نیست.
اینجا همچنان مشکلات زیادی وجود دارد، مدارس ما می توانستند از وضعیت بهتری برخوردار باشند ولی در زمان حاضر ما فقط یک مدرسه داریم. درخصوص تأسیسات زیربنایی باید بگویم که اصلاً تأسیسات زیربنایی وجود ندارد، نه داروخانه ای، نه سوپر مارکتی و نه مراکز تجمعی.» شاید بسیاری اظهارات فوق را باور نکنند و بگویند مگر می شود، شهری در آمریکا دچار خسارات ناشی از حوادث طبیعی شود و پس از پنج سال وضعیتش آنگونه باشد که «مک مکلندن» تشریح کرد. اگر گفته شد«نیواورلئان» شهری با 59 درصد ساکنان سیاه پوست است و این نکته نیز یادآوری شود که هنگام وقوع توفان «کاترینا» جورج بوش رئیس جمهور آمریکا بود و در آن زمان هم وی به خاطر ناامنی های ایجاد شده در «نیواورلئان» و کوتاهی های بسیاری که موجب آسیب دیدن بیشتر مردم شد بسیار مورد انتقاد و سرزنش قرار گرفت، باور این موضوع آسان می شود. پر واضح است اگر چنین حادثه ای برای یکی از ایالات و شهرهای سفیدپوست نشین آمریکا رخ می داد دولت آمریکا با سرازیر کردن کلیه امکانات در کوتاه ترین زمان خسارات را جبران، شهر را بازسازی و شرایط را به حال عادی بازمی گرداند.
ذات باور به تبعیض نژادی که در ضمیر مسئولان آمریکایی زنده و پنهان است و همچنین اعتقاد به هزینه هایی که سود چند برابر به دنبال داشته باشد، به آنها اجازه نمی دهد که به اوضاع نابه سامان مناطق ویران شده ناشی از توفان «کاترینا» سر و سامان دهند. «نیواورلئان» سیاه پوست در آمریکای متمدن! و طرفداران انسانیت و حقوق بشر! در حالی که به شدت نیازمند ترحم و کمک برای ادامه زندگی با حداقل امکانات است به حال خود رها شده و در آمریکا گوشی پذیرای استمداد چند ساله آنها وجود ندارد. هزینه ای که بتوان با آن «نیواورلئان» را ساخت و ساکنان مصیبت زده سیاه پوست آن را از زیر بار زندگی سخت و پر مشقت نجات داد در مقایسه با بودجه سرسام آور سالانه آمریکا آنقدر اندک و ناچیز است که قابل حس و رویت نیست، اما این مردم به جرم سیاه پوست بودن باید از آن بودجه محروم باشند و جهانیان از این دریچه باز شده از زخم مصیبت دیدگان بتوانند واضح و آشکار حس تبعیض نژادی مسئولان آمریکایی را ملاحظه و مشاهده کنند.