صدور بیانیه امام(ره) (بخش دوم)

سیدمهدى حسینى
همانطور که اشاره شد امام راحل در تاریخ 15 اردیبهشت 1323 پیامی صادر نمودند که در کتابخانه وزیری نگهداری می شود و در اوائل انقلاب منتشر گردید. این متن نشان می دهد که حضرت امام نسبت به اوضاع سیاسی- اجتماعی- فرهنگی جامعه پس از سقوط رضاخان توجه داشته است. این بیانیه در سه محور کلی تنظیم شده است. محور اول آن مربوط به توضیح آیه کریمه «قل انما اعظم بواحده ان تقوموالله مثنی او فرادی» بود که در واقع تفسیر مختصری از آن ارائه داده اند. در بخش دیگر این پیام که به عنوان سند تاریخی از آن یاد شده امام راحل وارد اوضاع سیاسی- اجتماعی- فرهنگی روز شده اند و وضعیت کشور را تحلیل کرده اند که از ذکاوت و هوش و بینش سیاسی امام(ره) در آن مقطع حکایت دارد. علاوه بر آن روحیه انقلابی، مبارزاتی و شجاعت او در بیان حقایق را نشان می دهد و از نکاتی سخن گفته اند که حتی برای جامعه امروزی کاربری داشته و دارد و در ادامه آن بیانیه خطاب به علما و ملت مسلمان مرقوم فرموده اند:«خودخواهی و ترک قیام برای خدا ما را به این روزگار سیاه رسانده و همه جهانیان را بر ما چیره کرده و کشورهای اسلامی را زیر نفوذ دیگران در آورده قیام برای منافع شخصی است که روح وحدت و برادری را در ملت اسلامی خفه کرده، قیام برای نفس است که بیش از ده میلیون جمعیت شیعه را به طوری از هم متفرق و جدا کرده که طعمه مشتی شهوت پرست پشت میز نشین شدند. قیام برای شخص است که یک نفر مازندرانی بی سواد(1) را بر یک گروه چندین میلیونی چیره می کند که حرث و نسل آنها را دستخوش شهوت خود کند.
قیام برای نفع شخصی است که الان چند نفر کودک خیابانگرد را بر تمام کشور بر اموال و نفوس و اعراض مسلمانان حکومت داده، قیام برای نفس اماره است که مدارس علم و دانش را تسلیم مشتی کودک ساده کرده و مراکز علم قرآن را مرکز فحشا کرده، قیام برای خود است که موقوفات مدارس و محافل دینی را به رایگان تسلیم مشتی هرزه گرد بی شرف کرده و نفس از هیچ کس در نمی آید. قیام برای نفس است که چادر عفت را از سر زن های عفیف مسلمان برداشت و الان هم این امر خلاف دین و قانون در مملکت جاری است و کسی علیه آن سخن، سخنی نمی گوید. قیام برای نفع های شخصی است که روزنامه ها که کالاهای پخش فساد اخلاق است، امروز هم همان نقشه ها را که از مغز خشک رضاخان بی شرف تراوش کرده، تعقیب می کنند و در میان توده پخش می کنند. قیام برای خود است که مجال به بعضی از این وکلای قاجار داده که در پارلمان علیه دین و روحانیت هر چه می خواهد بگوید و کسی نفس نکشد.»(2)