خانواده حزبى اصولگرایان /صالح اسکندرى

در یک خانواده حزبى هیچ کس با دستکش به برادر خود راى نمى‌دهد. (1) خانواده حزبى بر خلاف ائتلاف چند حزب براى به دست آوردن قدرت متکى بر یک تبار تاریخى و پیوندهاى مستمرى است که بازتاب تالیف منافع جمیع اعضاى خانواده باشد.

در یک خانواده حزبى منافع بلند مدت تعریف شده‌اند و تاکتیک‌هاى انتخاباتى مبتنى بر استراتژى کلان آن خانواده شکل مى‌گیرد.

مسیر پر اعوجاج ائتلاف احزاب همواره سنگلاخ است و حرف آخر را سهمیه‌بندى قدرت مى‌زند. صورت‌بندى درصدهاى قدرت در انتخابات مختلف از متغیرهاى محتوم هر ائتلاف است که در برخى از دموکراسى‌ها کاملا کمى و از پیش‌تعیین شده است.

اصولگرایان در ایران یک خانواده حزبى را تشکیل مى‌دهند که همگرایى بین آنها صرفا در ایام انتخابات و به منظور کسب قدرت نیست. اتحاد اصولگرایان از یک سابقه تاریخى غنى برخوردار است. خانواده حزبى گروه‌هاى اصولگرا بسته نیست و هر از گاهى صداى گریه نوزاد جدیدى در این خانواده به گوش مى‌رسد. این خانواده از جنس احزاب فراگیر inclusive party نیست و براى استقلال عمل اعضا احترام قائل است. در خانواده حزبى اصولگرایان، ائتلاف براى کسب قدرت نیست بلکه ائتلاف بر سر حفظ و توسعه آرمان‌هاى انقلاب اسلامى و گفتمان خدمت به مردم و پیشرفت کشور است.

در فضاى فعلى رقابت در کشور نمى‌توان خانواده حزبى نسب‌دارى را مقابل خانواده اصولگرایان یافت. و عموم ائتلافات در حد Party qoalition محدود مى‌شوند. در بین گروه‌هاى دوم خردادى به عنوان اصلى‌ترین رقیب اصولگرایان ائتلاف و همگرایى تنها در آستانه انتخابات و صرفا بر سر کسب قدرت شکل مى‌گیرد. دوم خردادى‌ها عادت کرده‌اند با دستکش به یکدیگر راى دهند. سهمیه‌بندى 30 درصدى براى زنان دوم خردادی، و تعیین سهم اعضا همچون اعتماد ملی، مشارکت، سازمان مجاهدین، کارگزاران و ... همگى بیانگر آن است که این ائتلاف به تلنگرى مى‌ریزد، على‌الخصوص در کشورى که سهمیه‌بندى قدرت براى احزاب پیروز تنها جنبه عرفى دارد. به عنوان نمونه تمامیت‌خواهى حزب مشارکت و افراطى‌گرى سازمان مجاهدین در دور قبلى مجلس و دولت عملا سایر گروه‌هاى دوم خردادى را نسبت به سرنوشت ائتلاف حاضر بى‌اعتماد ساخته است.

اما در نهایت بایدگفت جامعه روحانیت مبارز تهران، جامعه مدرسین، حزب موتلفه اسلامی، جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی، حامیان دولت و ... همگى اعضاى خانواده حزبى اصولگرایان هستند که مشترکات سیاسی، اجتماعى و فرهنگى آنها به مراتب بیشتر از سایر گروه‌هاى رقیب است لذا همگرایى اصولگرایان فراتر از یک ائتلاف ساده حزبى براى تصاحب کرسى‌هاى قدرت است.

نشست اعضاى 6+ 5 به همراه چهره‌هایى چون قالیباف، رضایی، لاریجانى با آیت‌الله مهدوى کنى گامى براى هم‌افزایى اصولگرایان بود.

این نشست فضاى زیست فکرى و عملى خانواده حزبى اصولگرایان را صمیمانه و گرم کرد و به مشروعیت حقوقى ساز و کار 6+5 افزود.

پى‌نوشت:

1- در دور اول انتخابات ریاست جمهورى فرانسه در سال 2002 ژان مارى لوپن رهبر حزب جبهه ملى فرانسه توانست با کسب 17 درصد آراى مردم به دور دوم انتخابات ریاست جمهوى راه یابد و موفق شد لیونل ژوسپن نامزد حزب سوسیالیست را شکست دهد. در دور دوم این انتخابات چپ‌هاى سوسیالیست براى جلوگیرى از به قدرت رسیدن لوپن با جناح راست فرانسه دست به ائتلاف زدند و مدعى شدند که به ژاک شیراک راى مى‌دهند اما با دستکش!