هیاهوی غرب در پرونده هسته‌ای ایران

مولف: نوام چامسکی
ترجمه: علیرضا نجف‌آبادی
آنچه همیشه یاد آن به دست فراموشی سپرده می شود، ذرادخانه های هسته ای اسرائیل است. تمامی هیاهوهای آمریکا و اتحادیه اروپا در مورد برنامه هسته ای ایران، فقط به خاطر اسرائیل، به عنوان تنها قدرت هسته ای در خاورمیانه است. در این بین، ضرورت توقف گسترش تسلیحات هسته ای و حرکت به سمت حذف آن کمتر اهمیت دارد. شکست این سیاست می تواند نتایج شومی به دنبال داشته باشد.
تا قبل از سال 1979، هنگامی که شاه در ایران بر اریکه قدرت بود، واشنگتن قویا از برنامه های هسته ای ایران حمایت می کرد. امروز ادعای متداول این است که ایران نیازی به قدرت هسته ای ندارد چرا که برای یک تولید کننده عمده نفت همچون ایران انرژی هسته ای به معنی نادیده گرفتن دیگر منابع است و این چیزی است که سال گذشته هنری کسینجر در واشنگتن پست نوشت، در حالی که سی سال پیش خود مدعی بود انرژی هسته ای برای حفظ منابع نفتی ایران برای ادامه صادرات و نیز برای رشد اقتصادی این کشور ضرورت اساسی دارد.
اکنون نیز کسانی همچون دیک چنی و رامسفلد که دم از مخالفت با ایران می زنند، از کسانی هستند که در دوران «فورد» در انعقاد قرارداد هسته ای با ایران شراکت داشتند.
برنامه هسته ای ایران براساس ماده چهار، پیمان NPT، قابل تفسیر است که به دولت های غیرهسته ای اجازه تولید سوخت هسته ای برای انرژی هسته ای را می دهد. در حالی که NPT در سال 1970 اجرایی شده اما شکافی عمیق در بحث تولید سوخت برای انرژی و یا برای تسلیحات هسته ای وجود داشت. این اختلاف هم اینک نیز به قوت خود باقی است. اکنون برای پایان دادن به بحران هسته ای ایران راه های سیاسی مختلفی وجود دارد. اول از همه از بین بردن هرگونه تهدید ممکن از سوی اسرائیل و آمریکاست که ایران را وادار به توسعه هسته‌ای می‌کند.
دومین گام، همراه شدن با بقیه کشورها در دستیابی به یک پیمان جامع و تحقق پذیر است. سوم، تلاش برای انجام و اجرای کامل ماده شش پیمان NPT است که کشورهای هسته ای را ملزم به تلاش صادقانه برای از بین بردن تسلیحات هسته ای خود می کند، ماده ای که تا به حال هیچ قدرت هسته ای به آن عمل نکرده است. اقداماتی از این دست بحران های آتی با ایران را کاهش خواهد داد. در این بین مخصوصا توجه به این سخنان البرادعی حائز اهمیت است که راه حل نظامی برای بحران ایران وجود ندارد، تنها راه بادوام راه حل برخاسته از مذاکره است و این راهی است دست یافتنی.