احیای استعمارگری فرانسه/علی امینی

 نیکلاسارکوزی که هشت ماه است ریاست جمهوری فرانسه را برعهده گرفته است به رغم چالش های داخلی و نارضایتی های مردمی، اولویت کاری خود را بر سیاست خارجی متمرکز ساخته است. وی بر این عقیده است که با تشدید بازیگری در عرصه جهانی و کسب درآمد می توان به حل بحران داخلی به ویژه چالش های اقتصادی فرانسه پایان داد. بررسی سیاست های سران پاریس نشان می دهد که آنها تلاش دارند تا با تقویت توان نظامی و بازیگری سیاسی و نظامی در جهان به احیای استعمارگری فرانسه در جهان بپردازند و آن را از قدرت سوم و چهارم به موازات قدرت های برتری نظیر آمریکا و روسیه ارتقا دهند. سیاست های استعماری پاریس اکنون در چند حوزه تشدید شده است که عبارتند از:>1- اولین سیاست فرانسه احیای قدرت در میان اروپایی ها است. دولتمردان پاریس با نام مبارزه با تروریسم که ادعا می کنند فرانسه را تهدید می کند و نیز تاکید بر اجرای طرح ارتش واحد برای اروپا با فرماندهی این کشور برای ارتقای جایگاه نظامی و ریاست خود بر این قاره فعالیت می کنند.

2- چنانچه فرانسه در گذشته آفریقا را عرصه اقتدار خود می دانست بار دیگر حضور فعال در این قاره را سرلوحه کار خود قرار داده است. سفرهای سارکوزی به بسیاری از کشورهای آفریقایی، مداخله در امور داخلی این کشورها، تاکید بر احیای روابط با کشورهای کلیدی نظیر لیبی و الجزایر و حتی انعقاد قراردادهای هسته ای با آنها در شرایطی که این حربه را راهکاری برای تقویت حضور در آفریقا می داند، بیانگر رویکرد استعماری فرانسه به آفریقا است. فرانسه برای کسب درآمدهای مالی و بهره گیری از ذخایر انرژی آفریقا به این امر روی آورده است.

3- تاکید بر اجرای طرح تشکیل اتحادیه مدیترانه ای با محوریت فرانسه از دیگر اقدامات پاریس است. این اقدام که اروپایی ها آن را انشعابی جدید در اروپا و به نحوی یکه تازی فرانسه می دانند را می توان گامی برای تقویت جایگاه فرانسه در مدیترانه دانست که برای ایجاد اقتداری منطقه ای صورت می گیرد.

4- بازگشت فرانسه به خاورمیانه نکته ای قابل تامل است. در حالی که پاریس برای حفظ پایگاه در لبنان و مصر فعالیت می کند. سفر سارکوزی به عربستان، قطر، امارات و درخواست برای ایجاد پایگاه نظامی در امارات و انعقاد قراردادهای هسته ای با این کشورها بیانگر نگاه جدید و فراگیر فرانسه به منطقه است که با قراردادهای نظامی و اقتصادی اجرا می شود.

در نهایت می توان نتیجه گرفت که فرانسه برای احیای استعمارگری خود در جهان فعال گردیده است در حالی که مخالفت های اروپایی ها و بحران های داخلی این کشور مانع از اجرای این مهم می شود به ویژه اینکه نگاه منفی جهانیان به سیاست های گذشته فرانسه مانع از پذیرش خواست این کشور می شود.