تله افغانستان

بسم الله الرحمن الرحیم
همزمانی اظهارات وزیر دفاع جدید فرانسه درباره افغانستان با پررنگ شدن معضل افغانستان در اجلاس کشورهای عضو ناتو در پرتغال را نمی‌توان یک اتفاق ساده پنداشت.
آلن ژوپه، وزیر دفاع فرانسه اعلام کرد افغانستان برای تمامی کشورهای غربی که در آن نیرو مستقر کرده‌اند به یک "تله" تبدیل شده است. این اظهارات وزیر دفاع فرانسه درحالی ابراز می‌شود که کشورهای عضو ناتو در نشستی دو روزه در لیسبون، مرکز پرتغال حضور یافتند تا به بررسی مسائل مهمی بپردازند که یکی از آنها مساله افغانستان و چگونگی رویارویی غرب با معضل و بحرانی است که به مفهوم کامل کلمه، غرب را مستأصل ساخته است.همانگونه که پیش بینی می‌شد اعضای ناتو بر سر ادامه حضور در افغانستان تا سال 1393 به توافق رسیدند ولی این توافق در فضایی حاصل شد که یأس و نا امیدی برآْن مستولی بود.
وزیر خارجه آمریکا و وزیر دفاع این کشور، در آستانه برگزاری اجلاس، کوشیدند اوضاع افغانستان را امیدوار کننده جلوه دهند و با تکرار این موضوع که اوضاع امنیتی درحال پیشرفت است، تلاش کردند به اعضای ناتو برای باقی ماندن در کنار آمریکا در بحران افغانستان روحیه بدهند، درحالی که واقعیت این چنین نیست. عقب نشینی آمریکا از تعیین جدول زمانی توسط باراک اوباما، که خروج نیروهای آمریکائی از افغانستان را سال آینده اعلام کرد و تعویق خروج نیروها تا سال 1393، بارزترین دلیل وخامت اوضاع در افغانستان و شکست تدابیر اتخاذ شده غرب در مهار بحران این کشور می‌باشد.
در نشست لیسبون با اینکه سال 1393، موعد خروج نیروهای ناتو از افغانستان اعلام شد ولی هم دبیرکل ناتو و هم باراک اوباما تاکید کردند که احتمال ادامه حضور نیروها پس از تاریخ مقرر وجود دارد. این مواضع ضد و نقیض، سردرگمی حاکم بر اردوگاه ناتو را نشان می‌دهد.
9 سال قبل که آمریکا با فرصت طلبی از فضای ناشی از انفجارهای مشکوک 20 شهریور 1380 به افغانستان لشکرکشی کرد پیش بینی می‌کرد که این کشور دچار هرج و مرج ولی برخوردار از موقعیت مهم و استراتژیک را به سادگی به تسلط درخواهد آورد و به یکی از اهداف دیرینه خود، یعنی حضور در منطقه‌ای که بر روسیه، چین، ایران و خلیج فارس اشراف دارد دست خواهد یافت.
واشنگتن برای توجیه تهاجم نظامی غیرقانونی اش، مستمسک مبارزه با تروریسم را پیش کشید که متاسفانه مجامع بین‌المللی و سازمان‌های جهانی نیز با اینکه از دروغ بودن این دستاویز واشنگتن خبر داشتند در برابر این لشکرکشی و اقدام جنگ افروزانه سکوت اختیار کردند.
با اینحال، با گذشت زمان رویاهای سیاست گذاران آمریکا و متحدان اروپایی آنها به سرعت در افغانستان رنگ باخت و سرانجام به کابوس تبدیل شد و اکنون پس از گذشت 9 سال نه تنها غرب به هیچ یک از اهدافش در افغانستان دست نیافته است بلکه به اعتراف وزیر دفاع فرانسه و بسیاری دیگر از سیاستمداران غربی، خود در تله افغانستان گیر افتاده است.
غربی‌ها در تبلیغات خود چنین وانمود می‌کردند که افغانستان را به کشوری امن و پیشرفته تبدیل خواهند کرد که مورد رشک و حسد دیگر کشورها قرار می‌گیرد ولی نه تنها اینگونه نشده است بلکه به اذعان منابع غربی اوضاع به نقطه صفر بازگشته است. امروزه غربی‌ها نه تنها برای مردم افغانستان امنیت و آسایش فراهم نکرده‌اند بلکه حتی قادر به تأمین امنیت نیروهای خود نیز نیستند و هر روز که می‌گذرد فریاد مردم کشورهای غربی از افزایش تلفات هم وطنان خود در افغانستان بلندتر می‌شود بگونه‌ای که در سال جاری، به دلیل افزایش بی سابقه مرگ نظامیان غربی، به خونبارترین سال برای ناتو در افغانستان تبدیل شد.
اکنون بخش بزرگی از کشور افغانستان از کنترل دولت مرکزی و نیروهای ناتو خارج و در اختیار شورشیان قرار دارد. فساد دولتی و رشوه در افغانستان امری رایج است و این مسئله روز به روز بر خشم و عصبانیت مردم آمریکا و دیگر کشورهای اروپایی عضو ناتو، که مال و دارایی شان در افغانستان و در راه جنگی نافرجام و بیهوده تلف می‌شود، می‌افزاید.
براساس اعلام محافل آمریکایی، هزینه جنگ افغانستان از ابتدا تاکنون بیش از 270 میلیارد دلار بوده است که این میزان با ادامه حضور ناتو تا 4 سال دیگر، به بیش از 400 میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. همچنین از آغاز لشکرکشی آمریکا و متحدانش به افغانستان، بیش از 2300 نظامی غربی در این کشور جان خود را از دست داده‌اند.
باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا در وعده‌های انتخاباتی خود اعلام کرد پس از روی کار آمدن، به سرعت مقدمات خروج نیروهای آمریکایی را از افغانستان فراهم خواهد ساخت ولی نه تنها به این وعده خود عمل نکرد بلکه مجبور شد 30 هزار نیروی نظامی اضافی نیز به افغانستان اعزام نماید. برخی مقامات آمریکایی هشدار داده‌اند همانگونه که باتلاق عراق، جورج بوش، رئیس‌جمهور سابق و جنگ طلب آمریکا را به هلاکت سیاسی کشاند، باتلاق افغانستان نیز اوباما را در خود فرو خواهد برد.
چراغ سبز غرب به طالبان و پذیرش مذاکره با این گروه شورشی، که آمریکایی‌ها تا دیروز آنرا گروهی تروریستی و جنگ طلب معرفی می‌کردند، با هر توجیهی که باشد برای غرب و به خصوص برای سردمداران واشنگتن یک رسوایی بزرگ محسوب می‌شود. آمریکا و متحدانش در برابر این سئوال افکار عمومی دنیا و به خصوص ملتهای خود قرار دارند که چرا برای جنگ با این گروهها تاکنون آن همه هزینه مالی و جانی صرف شده درحالی که غرب اکنون با آنها طرف مذاکره و مصالحه است؟
واقعیت این است که تروریسم و مقوله‌های مشابه آن، ابزار سیاستهای دولتهای استعمارگر هستند و تجربه نشان داده است هر زمان که منافع آنها اقتضا کند با همین تروریستها طرف مذاکره و معامله می‌شوند.
با اینحال، آنچنانکه از شواهد و روند تحولات مشخص است ابتکار مذاکره با طالبان نیز نتیجه و کارایی لازم و مورد انتظار غرب را در پی نداشته و علیرغم ادعای دولت افغانستان و دولت‌های غربی، سرکردگان گروه طالبان رغبتی برای مشارکت در طرح به اصطلاح صلح غرب از خود نشان نداده‌اند.
با توجه به این واقعیات، تله افغانستان، که یکبار شوروی را گرفتار ساخت و نظامیان شوروی پس از تحمل تلفات سنگین، تنها کاری که توانستند انجام دهند فرار از این کشور بود، اکنون همان تله، غرب را گرفتار کرده و به نظر می‌رسد سرنوشتی بدتر از شوروی در انتظار غرب می‌باشد.