چمدان خالى بوش/مهدى تقوى

سفر جورج دبلیو بوش، رئیس جمهورى آمریکا به منطقه خاورمیانه، پایان یافت؛ آن هم بدون کوچک ترین توفیقى در به دست آوردن اهداف سفر.

درباره اهداف بوش از سفر به خاورمیانه، گفته شده بود، وى جهت «ایجاد جبهه اعراب علیه ایران و له رژیم مجعول صهیونیستى» و «پیشبرد روند سازش فلسطین و رژیم اشغالگر» مى آید که در هیچ یک نیز، موفق نشد.

اعراب علیه ایران

سفر ضدایرانى رئیس جمهور ایالات متحده براى سرپوش گذاشتن بوش بر ناکامى هاى خود در منطقه استراتژیک خلیج فارس بود.

وى بار دیگر ایران را متهم به حمایت از تروریسم کرد؛ اما سخنى که بوش در «ابوظبى» گفت، حرف جدیدى نیست و مردم منطقه و جهان، با توجه به تکرار بیش از حد اتهامات اثبات نشده علیه ایران، کم ترین اهمیتى به اظهارات سخیف بوش نمى دهند.

بوش در ۳۶۰ روز باقى مانده از حکومتش درصدد است، به هر نحو ممکن میان فلسطین و رژیم نامشروع صهیونیستى، «تفاهم» ـ و نه «صلح»؛ چون از آن، ناامید شده است ـ ایجاد کند که در این سفر هم موفق نشد و جالب آن که مسئولیت آن را هم به گردن ایران انداخت. آمریکا، از یک سو دارد میان کشورهاى عربى، اختلاف مى اندازد و از سوى دیگر ایران را براى کشورهاى منطقه، به عنوان یک «تهدید» جلوه مى دهد تا بدین طریق خود را «دوست» اعراب خلیج فارس و ایران را «دشمن» آنها بخواند که با توجه به دیپلماسى موفق ایران و سفر هوشمندانه دکتر احمدى نژاد به قطر براى شرکت در بیست و هشتمین اجلاس شوراى همکارى خلیج فارس، این هدف هم پیشاپیش شکست خورده بود و بوش، در سفر به خاورمیانه، در «عمل» نیز این شکست را احساس کرد.

اما دلیل حرافى هاى بوش علیه ایران، این است که آمریکا در عراق و افغانستان زمین گیر شده و در پیشبرد طرح به اصطلاح «خاورمیانه بزرگ» نیز، با چالش شکست سخت و تاریخى رژیم صهیونیستى از حزب الله لبنان در جنگ ۳۳ روزه روبه رو شد؛ در نتیجه چاره اى جز بر زبان آوردن حرف هاى پوچ ندارد تا به نوعى تسلیم خود را در برابر قدرت ایران در منطقه، در داخل آمریکا، به اصطلاح «ماست مالى» کند.

سازش تشکیلات خودگردان فلسطین و اسرائیل

بوش در این سفر سعى کرد حمایت سران اعراب خلیج فارس را از حل مناقشه فلسطین و اسرائیل به سود صهیونیست ها، جلب نماید؛ که موفق نشد.

در داخل سرزمین هاى اشغالى، «ایهود اولمرت» نخست وزیر رژیم صهیونیستى، از زمان شکست در برابر شیرمردان شیعه حزب الله در جنگ ۳۳ روزه، تحت شرایط بسیار سختى قرار گرفت و با توجه به آن که قرار است تا پایان ماه جارى میلادى، کمیسیون تحقیق اسرائیل، دلایل شکست این رژیم از حزب الله را منتشر کند، اوضاع او مشکل تر خواهد شد.

اولمرت براى آن که همچنان در قدرت بماند، حاضر شده است در ازاى حمایت کامل آمریکا از وى، امتیازاتى به فلسطینى ها بدهد. از دیگر سو، بوش، ابومازن را نیز تحت فشار قرار داده و از او خواسته است، از برخى مواضع خود عقب نشینى کند تا روند صلح پیگیرى شود و بوش بتواند در این ماه هاى آخر، توفیقى حداقلى در ماجراى سازش در خاورمیانه به دست آورد. محمود عباس به بوش گفته است، مانع اصلى «حماس» است که بوش چراغ سبز ترور و حذف فیزیکى سران بلندپایه حماس را به اسرائیل نشان داده است. اما بوش براى تحقق برنامه خود نیازمند حمایت اعراب منطقه نیز بود؛ اما به اهداف و نتایجى که مى خواست، به طور کامل نرسید.

به هر صورت، ممکن است، پیش از پایان دوران ریاست جمهورى بوش، ابومازن (و نه ملت فلسطین) و اولمرت، تحت فشار شخص بوش و نومحافظه کاران، قرارداد صلحى امضا کنند؛ اما بى شک این معاهده دروغین، پایان بخش مخاصمات نخواهد بود.

مطلب را با عباراتى چند از روزنامه اسپانیولى زبان «لاریوخا» به پایان مى بریم که به نکات جالبى اشاره نموده است: «دوره نفوذ و اقتدار و تأثیر دیپلماسى ایالات متحده در منطقه خلیج فارس، به علت عملکرد فاجعه آمیز بوش به پایان رسیده و وى با سفر خاورمیانه اى خود، تلاشى عبث و ناامیدانه را انجام داد، تا در تاریخ آمریکا، از او به عنوان بدترین ساکن کاخ سفید نام نبرند!».