وتوی آمریکا، حمایت از تروریسم/غلامرضا قلندریان

آمریکا با جلوگیری از صدور بیانیه سازمان ملل در محکومیت محاصره شدید غزه توسط نظامیان رژیم صهیونیستی، تأکید کرد: در این بیانیه باید ذکر شود که فلسطینیها باعث حمله اسرائیل به غزه شده اند.

بنا بر اظهارهای «جاد ا... الطالحی»، سفیر لیبی در سازمان ملل و رئیس دوره ای شورای امنیت، اکثر قریب به اتفاق اعضای دائم شورای امنیت محکومیت طرف فلسطینی را درباره فاجعه انسانی غزه رد می کنند و این در حالی است که تنها آمریکا خواهان اضافه شدن این بند به مضمون بیانیه است.

در مورد وتوی مذکور، ذکر نکاتی حایز اهمیت است. وتوی پیدر پی کاخ سفید در حمایت از اسرائیل ضمن اثبات حمایت از این رژیم، جایگاه و شأن حقوقی بزرگترین سازمان حقوقی ملتها را برای فیصله دادن به بحرانهای بین المللی، با بن بست مواجه می نماید. این راهبرد آمریکا را می توان در باورهای برخی از سیاستمداران آمریکایی در خصوص نقش آفرینی کشورشان در جهان و تعامل با سازمان ملل، مورد ارزیابی قرار داد.

محافظه کاران آمریکایی در دهه 1990 به مخالفت خود با سازمان ملل جنبه عملی بخشیدند. «نیوث گینگریچ» رئیس وقت مجلس نمایندگان آمریکا، در نیمه دهه 1990 و یکی از سرسخت ترین چهره های راستگرای آمریکایی، با بهره گیری از اکثریت جمهوریخواه کنگره، از پرداخت حق السهم آمریکا به سازمان ملل برای چند سال جلوگیری کرد. برخی از گروه های میلیشیایی در آمریکا آرمان صهیونیسم جهانی را با موجودیت سازمان ملل متحد و نظم نوین جهانی یکسان تلقی نمی کنند. از این رو، این دسته از ناسیونالیستهای افراطی آمریکایی خواهان انحلال سازمان ملل و یا حداقل خروج ایالات متحده از این سازمان هستند. در دهه 1980، با ورود رونالد ریگان به کاخ سفید و قدرت یابی محافظه کاران در عرصه سیاسی و اجتماعی ایالات متحده، تنش میان آمریکا و سازمان ملل افزایش یافت. تا آن زمان، برخی از برنامه های دولت آمریکا را اکثریت اعضای مجمع عمومی سازمان مللمتحد با ناکامی مواجه کرده بودند. محکومیتهای پی درپی اسرائیل در مجمع عمومی نشان داد آمریکا با گذر زمان در جلب نظر مساعد جامعه جهانی و یا حداقل اعضای گروه غیرمتعهدها و یا بلوک اسلامی مجمع عمومی، با چه دشواری مواجه است.

منفعل نمودن سازمان ملل توسط آمریکا، آنچه را رژیم صهیونیستی به تنهایی قادر به انجام آن نیست، در اختیار مقامهای جنایتکار این رژیم خواهد گذاشت. هم اکنون مقامهای آمریکا، نه بر سر لزوم حمایت از رژیم صهیونیستی، بلکه درباره چگونگی این حمایت اختلاف دارند. دموکراتها معتقدند این حمایت باید با اتخاذ سیاستهای چند جانبه صورت بگیرد و جمهوریخواهان ادعا می کنند برای حمایت از اسراییل نیازی به پاسخگویی و ارایه دلیل ندارند.

لابی صهیونیسم در ایالات متحده آمریکا، مقامهای ارشد اجرایی این کشور را در اسارت منافع خویش قرار داده است. همان گونه که «جان مرشیمر» و «استفان والت» در مقاله مشهور خود درباره لابی صهیونیسم اظهار می دارند، پس از جنگ 1967، تمامی سیاستهای آمریکا در خاورمیانه بر مبنای هدفهای رژیم صهیونیستی طراحی شده است و حمایت آمریکا از اسراییل و سیاست به اصطلاح گسترش دموکراسی در خاورمیانه، خشم و نفرت گسترده مسلمانان و جهان عرب از آمریکا را به دنبال داشته و نه تنها امنیت آمریکا، بلکه امنیت سراسر جهان را به مخاطره انداخته است. این مسأله تاکنون در تاریخ آمریکا بی سابقه بوده است. چرا آمریکا باید برای تأمین منافع اسرائیل، امنیت خود و بسیاری از متحدانش را به خطر اندازد؟

هم اکنون لابی آمریکایی رژیم صهیونیستی، از رئیس جمهور گرفته تا رهبران هر دو حزب سیاسی آمریکا و رسانه های خود فروخته، خواهان حمایت بی چون و چرای دولت از اقدامهای اسراییل برای ادامه تجاوزها و اشغالگری در فلسطین هستند.

اکنون ادعای بوش مبنی بر مقصر بودن فلسطینیها، از وضوح بیشتری برخوردار می شود. افزون بر موارد فوق، می توان یک همنوایی بین منطق آمریکایی- اسرائیلی مشاهده نمود. ارتباط تنگاتنگ بین اظهارهای مقامهای آمریکایی و سردمداران رژیم صهیونیستی از عقبه تئوریک و پشتوانه های قوی اقدامهای تل آویو حکایت می کند، به نحوی که شارون، قصاب صبرا و شتیلا، در نتیجه اقدامهای تجاوزکارانه سربازانش، مردم فلسطین را عامل حملات اسرائیل معرفی می کرد. وی معتقد بود سربازانش به کشتار فلسطینیها عادت کرده اند و هر روز باید تعدادی از مردم فلسطین را قتل عام نمایند، ولی برخی روزها مقاومت مردم فلسطین آمار تلفات آنها را افزایش می دهد، پس عامل افزایش کشته شدن آنها، مقاومتشان است.

از سوی دیگر، پس از نشست آناپولیس شمار مبارزان فلسطینی که توسط اسرائیلیها کشته شده اند، 100 درصد افزایش داشته است. در این دو ماه نسبت فلسطینیهایی که کشته می شوند به اسرائیلیها از همیشه بیشتر بوده و به 40 فلسطینی در مقابل 1 اسرائیلی رسیده است. این عدد درسال 2006، 30 به 1 و در سالهای 2000 تا 2005، 4  به 1 بوده است. تعداد کشته ها در سال 2007، 322 نفر از فلسطینیها و 8 نفر از اسرائیلیها بود. از این هشت نفر، پنج نفر نظامیانی بودند که در حال انجام عملیات در کرانه باختری یا نوار غزه بودند. بهانه این کشتار بدون توقف، موشکهای قسام است. البته این بهانه ها بارها تغییر کرده اند؛ اما واقعیت اشغال هنوز پا بر جا مانده است.

آمریکا خواهان این است که شورای امنیت در این بیانیه همچنین از اسارت «گلعاد شالیت»، سرباز اسرائیلی در غزه ابراز نگرانی کند؛ در حالی که بسیاری از زنان، کودکان و مردان فلسطینی سالهاست در زندانهای مخوف اسرائیل به سر می برند.آمریکا، رژیم صهیونیستی را متحد راهبردی خود می داند و در سالهای اخیر صدور هر گونه بیانیه یا قطعنامه علیه این رژیم در مجامع بین المللی و از جمله شورای امنیت را با وجود جنایتهای وحشتناک آن، وتو کرده است.

ممانعت کاخ سفید را از صدور بیانیه شورای امنیت، نه تنها زیر سؤال بردن شأن سازمان ملل می توان ارزیابی نمود، بلکه بی احترامی به احساسات مردم جهان، بویژه مسلمانان نسبت به تراژدی غزه نیز باید به شمار آورد. اکنون بر کسی پوشیده نیست که اقدامهای جنایتکارانه اسرائیل و تجاوزهای غیرانسانی رژیم صهیونیستی به مردم فلسطین و لبنان، بدون چتر حمایتی ایالات متحده، از طریق ساز و کار سیاسی مقدور نمی باشد. وتوی اخیر آمریکا نشان داد سیاست اعلامی کاخ سفید مخالفت با تروریسم است، ولی سیاست اعمالی آنان حمایت از تروریسم می باشد.پشتیبانیهای مذکور، سران تل آویو را در گسترش عملیات خود نسبت به فلسطینیها ترغیب می کند، به نحوی که «ایهود اولمرت» در یک کنفرانس امنیتی تأکید کرد، دلیلی وجود ندارد که به فلسطینیان اجازه دهیم زندگی طبیعی داشته باشند.

اظهارهای اولمرت بیانگر تشدید و تداوم خشونتهای گسترده به مناطق فلسطین خواهد بود. این اظهارها در حالی صورت می پذیرد که وی از حمایتهای بی دریغ اربابان غربی خود اطمینان کامل دارد و با اتکا به تلاشهای آنان در پشتیبانی از تل آویو، اقدامهای غیرانسانی خود را متوقف نمی کند.

اکنون بر مسلمانان جهان است که با تأسی به مردم نوعدوست ایران اسلامی که همواره بر اساس فرمایشهای امام(ره) و مقام معظم رهبری در دفاع از مسلمانان ستمدیده جهان و مظلومان عالم پیشگام بوده اند، با حضور پرشور و گسترده خویش، دولتها و سازمانهای جهانی را وادار به مواضع عملی و کارکردی نمایند تا گامی ارزشمند جهت کاهش آلام مردم مظلوم فلسطین برداشته شود.