حاشیه نشینی و معضلات بعدی

بصیرت: اصطلاح حاشیه نشینی یا زاغه نشینی و ... در کشورهای در حال توسعه به محلات فقیرنشینی اطلاق می شود که در اطراف شهرهای بزرگ به وجود آمده و ساکنین این مناطق به علل گوناگون نتوانسته اند جذب نظام اقتصادی و اجتماعی شهر شده تا از امکانات و خدمات شهری استفاده کنند.مهاجرت از شهرها به حاشیه ها با سرخوردگی اجتماعی همراه است و آسیب های جدی روحی- روانی و اجتماعی در این مهاجرت ها نهفته است. حاشیه نشینی که خود معلول گسترش شکاف طبقاتی، رشد بی رویه شهرنشینی و مهاجرت روستاییان به شهرهای بزرگ است، از جهات متعددی موجب شیوع بزهکاری، انحرافات اجتماعی و عوارض ناشی از آنها می شود. حدود 99درصد حاشیه‌نشین‌ها مهاجرند و به این دلیل که در داخل شهر نمی‌توانند زندگی کنند به حاشیه رانده می‌شوند. کسانی که نتوانند در شهرها زندگی کنند یا نابود می‌شوند یا به حاشیه رانده می‌شوند. دلیل این رانده شدن معمولا فقر است. فقر به دلیل نبود اشتغال به وجود می‌آید. وقتی جمعیت در روستاها سرریز می‌شود با کمبود مشاغل در روستا مواجه می‌شویم. چون تکنولوژی کشاورزی در روستاها پیشرفت کرده و نیاز به کارگر کمتر شده است روستاییان مجبور می‌شوند برای اشتغال به حاشیه شهرها بروند و به کارهای خدماتی یا ساختمانی مشغول شوند.هم اکنون روستاهای ما خالی از جمعیت گشته است و کشاورزی را از دست داده ایم .
می توان به جرات اظهار کرد که دیگر مشاغل کاذب جایی را برای اقدام به کشاورزی و دامداری
نگذاشته اند و همانان که می بایست در روستاها مشغول کشاورزی باشند هم اکنون درحاشیه شهرهای بزرگ رو به مشاغل کاذب آورده اند .همه ما می دانیم که تهران هم اکنون از شکل پایتخت بودنش خارج شده است و به شهری پر جمعیت تبدیل گشته که نمی توان به هیچ وجه آن را کنترل کرد . شهری است که تمام امکانات را در خود جای داده است و رفاه نسبی برای همه افراد در این شهر وجود دارد ،رفاهی که در دیگر نقاط ایران نداریم و مردم به دنبال آن هستند.حال حاشیه نشینی شکل و فرم این شهر یا بهتر بگوییم پایتخت را بهم ریخته است. هم اکنون باید مسئولان چاره ای بیاندیشند تا حاشیه شهرها از مواردی چون اعتیاد ،کیف قاپی ،سرقت و قاچاق خرده مواد مخدر پاک شود. مشکلاتی که هم اکنون وجود دارد.حاشیه نشینی خود مقدمه ای بر تن دادن به نوعی از زندگی است که هیچ گونه هویتی ندارد و در حاشیه شهرها شاهد هستیم که با تجمع فرهنگ های گوناگون در یک نقطه شاهد بروز آسیب های اجتماعی مختلف هستیم. نابهنجاری ها و رفتارهای اخلال گرایانه ای چون اعتیاد، ولگردی، تکدی گری و سرقت از جمله رفتارهایی هستند که بیشتر در حاشیه شهر ها دیده می شود . مبحثی که برای خانواده ها ایجاد ترس و نگرانی برای ادامه زندگی می کند. حاشیه‌نشینی در همه جای دنیا وجود دارد اما در جهان سوم بیشتر است. اگر حاشیه‌نشینی کنترل نشود، می‌تواند بسیار خطرناک باشد. حاشیه‌نشین‌ها از اختلاف طبقاتی و محرومیت اقتصادی رنج می‌برند. زندگی مرفه را در نزدیکی خود می‌بینند؛ اما برای رسیدن به آن هدف، وسیله ندارند. احساس محرومیت و انتقام‌جویی می‌کنند و این منجر به ارتکاب جرم می‌شود. فرهنگ نامتجانس، نترسیدن از شناخته شدن، اعتقادات ضعیف مذهبی، فرهنگ ضعیف، آموزش و پرورش ناکافی و محیط مساعد جرم از عوامل تشدیدکننده ارتکاب جرم هستند.
احمد حمیدی نسب