فاجعه غزه، شکست رژیم صهیونیستی

نوار غزه از مورخه 10/3/86 یعنی پس از سیطره جنبش حماس بر نوار غزه شاهد محاصره ضدانسانی رژیم صهیونیستی بوده است، به گونه ای که ساکنان این منطقه حتی از مواد ضروری همچون غذا و دارو محروم شده اند و غزه با حدود یک ونیم میلیون جمعیت، عملا تبدیل به یک دوزخ شده است.

این در حالی بود که جهانیان تنها نظاره گر این فاجعه انسانی بوده ونهایتا به محکوم کردن لفظی آن پرداختند ودر مقابل برخی از جمله رژیم های عرب عملا به محاصره ملت مظلوم فلسطین در غزه کمک کردند!

البته این اقدام جنایت آمیز اسراییل برای فلسطینی ها غیرقابل پیش بینی نبود، چرا که از گذشته های دور وبه ویژه پس از انتفاضه مسجد الاقصی انواع حملات وتحریم ها را از سوی رژیم اشغالگر آزموده بودند. اما در مقابل اسراییل غافلگیر شد، زیرا پس از سال ها ودهه ها هنوز سران این رژیم ملت فلسطین و ویژگی های آنان را به درستی نشناخته اند. دولت اسراییل گمان می برد سیاست موسوم به «مجازات دسته جمعی» موجب عقب نشینی فلسطینی ها ونهایتا شورش آنان علیه حاکمیت حماس در نوار غزه خواهد شد وفقر وگرسنگی مفرط، آرمان فلسطین را از یاد آنان خواهد برد.

نخست وزیر اسراییل چندی پیش تصریح کرده بود هدف از اعمال فشار اقتصادی بر اهالی غزه آن است که از حاکمیت جنبش تروریست وجنایتکار حماس رهایی یابند! اما اهالی غزه آگاه تر از آن بودند که ندانند عامل این همه جنایت ومحاصره اسراییل است نه حماس، وبرخلاف پیش بینی اسراییل، حماس نه تنها از دیده فلسطینی ها نیفتاد بلکه طبق نظرسنجی ها بر جایگاه مردمی آن افزوده شد.

این پدیده مفهومی جز شکست اسراییل در دور تازه فشارهای خود علیه حماس ندارد ودر مقابل محبوبیت ومشروعیت حماس بیش از گذشته تقویت شد. این ناکامی در آستانه انتشار گزارش نهایی وینوگراد می رود تا دولت متزلزل ایهود اولمرت را با چالش های جدی تا سرحد سقوط مواجه سازد.

آن گونه که روزنامه های اسراییلی نوشتند، مسئولان وزارت دفاع ودر راس آن ها ایهود باراک در تاریخ اول بهمن ماه که سوخت وبرق غزه را قطع کردند، تا دیر وقت در محل کار خود حضور داشتند تا خبری از شورش مردم غزه علیه حماس دریافت کنند ودستگاه های اطلاعاتی مرتبا به باراک گزارش می دادند که تظاهرات گسترده ای علیه حماس در حال شکل گیری است. البته چنین تظاهرات گسترده ای نه تنها در غزه بلکه در خارج غزه شکل گرفت، اما نه علیه حماس بلکه علیه رژیم صهیونیستی!

تحلیلگران اسراییلی با انتقاد از سیاست های غلط ایهود اولمرت تاکید دارند که هر گونه اعمال فشار بر فلسطینی ها موجب افزایش همبستگی مردم با جنبش انقلابی حماس می شود وبه همین خاطر مردم خشمگین غزه به سوی معبر رفح در مرزهای مصر هجوم آورده وبه تعبیر برخی ناظران انتفاضه جدیدی را رقم زدند.

مصر با توجه به حجم بالای فاجعه انسانی مانع ورود صدها هزار فلسطینی به صحرای سینا نشد، هر چند مورد انتقاد شدید اسراییل وآمریکا قرار گرفت. از طرفی قاهره دو جنبش فتح وحماس را به مذاکره فراخوانده است که حماس اعلام آمادگی کرده اما خودگردان همچنان شرط بازگشت به دوره پیش از کودتا توسط حماس را مطرح ساخته است.

اکنون تلاش تبلیغاتی دشمن آن است که ورود فلسطینی های گرسنه وخشمگین را به مصر با دستاویزهایی چون تجاوز به تمامیت ارضی مصر و یا قاچاق سلاح توسط فلسطینی ها زیر سوال ببرند، اما از حجم وعمق فاجعه انسانی که به این یورش منجر شد، سخنی به میان نمی آورند. این لحن تبلیغاتی یادآور آن است که اسراییل ادعا می کند حمله به نوار غزه در پاسخ به شلیک موشک های قسام به سوی شهرک های یهودی نشین است، در حالی که قضیه برعکس است وحماس پای بندی خود را به آتش بس حفظ کرده وتنها در پاسخ به حملات اسراییل به شلیک موشک پرداخته است. این در حالی است که میان حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی وشلیک موشک های قسام هیچ گونه برابری وجود ندارد.

اکنون به بزرگنمایی شکستن معبر رفح پرداخته می شود، اما اوضاع وخیم فلسطینی ها در زندانی به نام غزه نادیده گرفته می شود. دشمن در قهقرای آرمان فلسطین بسیار کوشیده است به گونه ای که در حال حاضر سخنی از حقوق مسلم فلسطینی ها ویا آزادی فلسطین ویا حق بازگشت آوارگان بر زبان نمی رود، بلکه بحث بر سر آن است که فلسطینی های متجاوز به خاک مصر، باید به دوزخ غزه بازگردند وهمچنان زیر یوغ فشار ومحاصره وتحریم اسراییل زندگی طاقت فرسای خود را از سرگیرند، آن هم تنها به این جرم که همچنان حامی حماس وپای بند به آرمان های انقلابی این جنبش مبارز هستند!