تضعیـف روحــانیت؛ تـوهم یـا واقعیــت

علی سعیدی‌شاهرودی
بیانیه جناب آقای هاشمی رفسنجانی پس از 32 سال از حادثه 19 دی و مقایسه آن با شرایط امروز و دلسوزی و دغدغه ایشان نسبت به تضعیف روحانیت و منشأ و علل و عوامل صدور این بیانیه در این شرایط، واکاوی و بررسی زیادی را طلب می کند؛ اما بیان چند نکته ضروری به نظر می رسد:
1)حساسیت ایشان نسبت به حریم و حفظ حرمت روحانیت قابل تحسین و تقدیر است و اینکه همه دلسوزان و کسانی که به نقش روحانیت آگاه و انقلابی در عصر غیبت در پاسداری از حریم اسلام و استقلال ایران و ملت های مسلمان و مقاومت این مجموعه در برابر قدرت های استثماری و استعماری و تقابل با استبداد وقوف دارند ضروری و به عنوان تکلیف جایگاه خود را دارد اما این دلسوزی و حساسیت نباید موسمی، مقطعی و با نگاه ابزاری همراه باشد که در مقاطع دیگری از تاریخ انقلاب همچون دوره اصلاح طلبان خطر تکرار مشروطیت و حذف روحانیت از عرصه های اصلی که نقش حیاتی را در راستای حفظ اسلامیت نظام ایفاء می کردند، بسیار جدی بروز و ظهور پیدا کرد اما عکس العملی از ناحیه حضرت ایشان مشاهده نشد.
2)نگرانی و دغدغه از موضوع مهمی همچون تضعیف روحانیت که زمینه ساز صدور بیانیه، آن هم پس از 32 سال می شود باید مستند و همراه با استدلال باشد و حداقل اینکه باید ادعا همراه با آثار و شواهد بوده و برای جمع قابل توجهی قابل حس و درک باشد. اما توهم تضعیف روحانیت و القاء این توهم به جامعه چندان در خور شأن افراد دلسوز نمی باشد.
همان طور که در هر مقطعی از روند حرکت انقلاب برخی افراد بدون داشتن دلیل و استدلال توهم بحران برای کشور داشتند و وضعیت را اضطراری ترسیم می کردند. اما آثار و نتایج، عکس آن را به اثبات رسانده مضافاً بر اینکه احیاناً تضعیف و یا مخالفت با یک یا چند فرد نباید به مثابه کل دیده شده و به کل روحانیت تسری گردد.
3) واقعیت این است که ارزش هر روحانی در جامعه در گرو اعمال و رفتار خود او می باشد و مردم ما این مسئله را به اثبات رسانده است که هماره حامی هر روحانی وارسته، انقلابی و خدوم بوده و هست و هیچگاه تحت تأثیر تبلیغات مسموم رسانه های استکباری و فضاسازی برخی جریان های داخلی قرار نمی گیرند و این حقیقت در این امر نهفته است که مردم روحانی را اسوه و الگو می دانند بویژه روحانیونی که دارای جایگاه و مسئولیتی درجامعه هستند. مردم روحانیون را بویژه پیشکسوتان و بزرگان را پیروان ائمه و قله های رفیع هدایت جامعه می شمارند و انتظارشان این است که کسانی که جایگاه هدایت و پیشتازی جامعه را دارند باید معیارهای ارزشی را در رفتار فردی، خانوادگی و اجتماعی رعایت نمایند. نگرانی و حساسیت آنجایی هست و باید باشد که سئوالات و انتقادات متوجه رفتار و عملکرد برخی از روحانیونی که جزء خواص هستند باشد.
4)روحانیت شیعه در بسیاری از مقاطع تاریخ بویژه در دهه های پنجاه و شصت پیشتاز بوده و نقش ممتازی را در هدایت و رهبری مردم بر عهده داشته اند که این پیشتازی منجر به پیروزی انقلاب اسلامی و حاکمیت دینی گردید. روشن است که پیشتازی قراردادی نیست بلکه تداوم و استمرار پیشتازی مستلزم برخورداری از شرایطی همچون ولایتمداری و تبعیت از رهبری الهی و ولی فقیه و زمان شناسی و حرکت درست و به هنگام در برابر حوادث متوجه نظام، شناخت جریان ها و تفکیک جریان خودی از غیر خودی و تلاش و جهاد در جهت تقویت جبهه خودی است. اگر حرکت جمعی و یا برخی خواص خارج از این معیار و شاخص ها بود، پیشتازی استمرار نخواهد یافت و جریان های دیگری هدایت جامعه را عهده دار خواهند شد. شخصیت هر روحانی و یا هر یک از خواص هرچند دارای پیشینه ارزشی باشد، اگر به الزامات پایبند نباشند از جایگاه ویژه خود نزول خواهند نمود.
5)ملاک سنجش ارزش روحانیت و خواص در عصر حاکمیت دینی و مدیریت ولی فقیه، بستگی به میزان پیوستگی آنان با ولی فقیه به عنوان نماد محور حق دارد همان طور که معیار ارزش خواص در عصر پیامبر(ص) و در عصر امامت بستگی به میزان پیوستگی آنان با پیامبر (ص) و در عصر امامت بستگی به میزان پیوستگی به امامان معصوم (ع) داشته است و هر قدر پیوستگی فراگیر و از همگرایی و همسویی بیشتری برخوردار باشد، میزان ارزش بالاتر و بیشتر خواهد بود ارزش یاران و صحابه پیامبر(ص) به میزان پیوند آنان با حجت خدا بود و همان ها که پس از رحلت پیامبر(ص) از مدار حق و رهبری منصوب الهی فاصله گرفتند، ارزش خود را از دست دادند بنابراین روحانیت آنجا که بر محور حق و مدار ولی فقیه چه حضرت امام(ره)و یا رهبری معظم انقلاب(مدظله العالی) حرکت نمایند از ارزش بالایی برخوردار بوده و مورد احترام مردم می باشد. ارزش سلمان ها، مقدادها، عمارها و ابوذرها بستگی به میزان وابستگی آنان به مدار حق بوده و اگر هزینه ای در راه دفاع از محور حق پرداخته اند از اجر مضاعف برخوردار گردیده اند.
نگرانی جناب آقای هاشمی باید متوجه روحانیونی که از مسیر گذشته خود خارج شده و در نگرش و رفتار از اصول خط امام(ره) فاصله گرفته اند باشد.