فرعون در ایستگاه آخر؟!

تحلیلگران عرصه سیاست چندان منتظر نماندند و توفان بنیان برافکن سیاسی اجتماعی تونس خیلی زود به سرزمین فراعنه رسید. اگر حرکت توفنده مردم تونس علیه زین العابدین بن علی کاملاً ناگهانی و غیرقبال پیش بینی بود، خروش مردم مصر از مدت ها پیش نشانه هایش را آشکار ساخته و صاحب نظران را به خود مشغول کرده بود و بسیاری با پیش بینی، آماده نظاره ورود این توفان به مصر و زیر و رو ساختن ساختار سیاسی این کشور بودند. اگر تونسی ها افتخار آغازکننده تحولات در جهان عرب را کسب کردند، مصری ها می توانند افتخار تمام کننده را به نام خود ثبت کنند. به این معنا که چنانچه خروش مردم مصر منجر به سقوط فرعون مصر شود، ساختار سیاسی بسیاری از کشورهای خودکامه عربی که در دهه های گذشته نتوانستند رضایت مردم شان را کسب کنند، فرو خواهد ریخت. این تفاوت برجسته میان تحولات تونس و مصر است. تونس در جهان اسلام و جهان عرب هیچ گاه موقعیت مصر را نداشته است از این رو حرکت اعتراضی و گسترده مردم مصر بیش از حرکت اعتراضی مردم تونس بسیاری از سران کشورهای عربی را به وحشت انداخته است.
این وحشت به برخی از سران کشورهای عربی محدود نمی شود و همانگونه که از رفتار و واکنش ها پیداست غرب، به ویژه آمریکا، انگلیس و رژیم صهیونیستی از تحولات مصر به شدت نگران هستند. علت این نگرانی کاملاً روشن است، آمریکا، انگلیس و رژیم صهیونیستی طی 30 ساله گذشته برای تضییع هر چه بیشتر حقوق فلسطینی ها از کارت مصر استفاده کردند و مبارک بی محابا امکانات خود را صرف اجرای سیاست های جانبدارانه آمریکا به نفع صهیونیست ها کرد تا به میزان افزایش استحکام و قدرت رژیم صهیونیستی از توان فلسطینی ها کاسته شود و آنها به شکل متوالی در مذاکرات امتیاز دهند و شکست بخورند تا در نهایت دچار فرسایش مقاومت و تسلیم سیاست های خفت بار آمریکا و صهیونیسم شوند و از آرمان مقدس شان دست بردارند. سیاست خارجی متملق و خوار شده رژیم مبارک تنها یک روی سکه خجالت آور مشی حکومتی مبارک است، روی دیگر سکه مسائل داخلی مصر است. فساد تمامی تار و پود دستگاه حاکم را در بر گرفته و فقر، بیکاری، تبعیض، بی عدالتی، فشار و اختناق، نادیده گرفتن حقوق اولیه مردم و... در مصر بیداد می کند. با وجود حزب قدرتمند و ریشه دار اخوان المسلمین که قریب 90 سال سابقه مبارزه دارد و نیز سابقه تاریخی، سیاسی و فرهنگی مردم مصر به نظر می رسد فشار حکومت پلیسی مبارک باعث گردید تا این قیام عمومی با چند سال تأخیر اما با توان و قدرتی ویرانگر و همچون آتشفشان فوران کند. آخرین اتفاقات صحنه مصر در پی سخنان تلویزیونی مبارک که سرشار از نیرنگ و فریب بود، در کف خیابان ها و در اعتراض به این سخنان مشاهده شد که حاکی از آن است معترضان قصد عقب نشینی و دست برداشتن از قیام و اعتراض را ندارند و با مشاهده رفتار کلیشه ای طواغیت که در آستانه سقوط برنامه مشابهی شامل: سخنرانی انعطافی، ساقط کردن دولت، دستگیری چند نفر به عنوان عاملان و مسببان فساد و جنایت، دست زدن به کشتار مردم، خارج ساختن سرمایه از کشور، فرار مقامات و اطرافیان و... را به اجرا می گذارند، متوجه نزدیک شدن سرنگونی مبارک شده اند و احتمالاً بر میزان فشار و اعتراضات می افزایند. فرار مبارک به شرم الشیخ به منظور دور بودن از صحنه درگیری ها می تواند دو تعبیر داشته باشد: الف) شرم الشیخ ایستگاه آخر فرعون در از دست دادن حکومت و فرار به خارج است. ب) فرعون در آنجا به انتظار وقوع معجزه ای نشسته تا وی را از سقوط نجات دهد، غافل از اینکه تاکنون برای بقای هیچ فرعونی معجزه ای رخ نداده است!