اصولگرایان در سرنوشتی مشترک

دکتر یدالله جوانی

اصولگرایان به عنوان یک جریان سیاسی، در واقع به تمامی احزاب، گروهها، نیروها و تشکل‌های سیاسی گفته می‌شود که به خاطر اعتقاد و پای‌بندی به یکسری اصول از جمله، اسلام، امام(ره)، قانون اساسی، ولایت فقیه و رهبری، این عنوان را برای خود برگزیده‌اند. این مجموعه‌های سیاسی موقعی تحت یک عنوان واحد یعنی اصولگرایی تشکل یافتند که این اصول، از سوی جریانی خاص مورد تعرض قرار گرفت و در حال آسیب دیدن در صحنه سیاسی کشور بود. اصولگرایان به خاطر وحدت و انسجام خود توانستند در انتخابات شوراهای دور دوم و مجلس هفتم به پیروزی چشمگیری دست یافته و به دغدغه‌های نیرهای وفادار به انقلاب اسلامی با تشکیل مجلس هفتم با عنوان مجلس اصولگرا پایان دهند. هر چند شورای هماهنگی نیروهای اصولگرا در انتخابات نهم ریاست جمهوری نتوانست آن نقش اساسی خود را در ایجاد هماهنگی بین تمامی مجموعه‌های اصولگرا ایفا نماید، لکن به دلیل شرایط خاص سیاسی حاکم بر کشور، در مجموع اصولگرایان پیروز عرصه انتخابات نهم ریاست جمهوری شدند.

رقیب سیاسی جریان اصولگرایی که به دلایل مختلف رای مردم را از دست داده بود، تلاش برای بازگشت به عرصه قدرت را پس از انتخابات نهمین دوره ریاست جمهوری در دستور کار خود قرار داد. این جریان برای بازگشت مجدد به قدرت سیاسی، تحقق سه موضوع را ضروری تشخیص داد.

1ـ رسیدن به وحدت حداکثری در جبهه موسوم به اصلاح‌طلبان با تأمین منافع حداقلی هر یک از گروه‌های اصلاح‌طلب

2ـ ایجاد اختلاف و چند دستگی و انشعاب در درون جبهه اصولگرایی

3ـ القاء ناکارآمدی جبهه اصولگرایی در حل مشکلات مردم و کشور

4ـ شواهد و قرائن بسیار حاکی است که رقیب جبهه اصولگرایی، با تمام توان در حال تلاش برای پیاده‌سازی و عملیاتی کردن سه موضوع مذکور است. ایجاد وحدت و ائتلاف در میان مجموعه‌ای از احزاب و گروه‌های سیاسی با مبانی مشترک امر طبیعی است و گروه‌های موسوم به اصلاح‌طلب همانند دیگر جریانها حق چنین ائتلافی را دارند. اما ایجاد اختلاف در یک جریان و تلاش برای ناکارآمد معرفی کردن آن جریان یک امر طبیعی و مبتنی بر ارزشهای دینی و اعتقادی نیست. اکنون که رقبای اصولگرایان چنین راهبردی را برای پیروزی در صحنه‌های سیاسی انتخاب کرده‌اند، این اصولگرایان هستند که باید نسبت به اتفاقات این صحنه بسیار پیچیده با ظرافت و نهایت تدبیر و خردورزی عمل نمایند. اصولگرایان می‌توانند صدها و یا دهها حزب، گروه و تشکل سیاسی باشند و با این کثرت‌ تحت عنوان اصولگرایی مسیر واحدی را طی نمایند. اما چنددستگی در جبهه اصولگرایی با عناوینی چون اصولگرایان فلان و اصولگرایان فلان، این یعنی همان اختلافاتی که در نهایت ضربه‌های جبران‌ناپذیری را به این مجموعه وارد خواهد ساخت. قبل از اینکه اصولگرایی برای نیروهای معتقد به انقلاب اسلامی و وفادار به جمهوری اسلامی اصلاح گردد، این نیروها با عنوان آبادگران ایران اسلامی شناخته می‌شدند. به عبارتی عنوان آبادگران ایران اسلامی تابلوی نیروهای اصولگرا در صحنه‌ی رقابت‌های سیاسی بود. اختلاف سلیقه‌ها به مرور زمان این مجموعه را به سمت اشتقاق با عناوینی چون آبادگران مجلس و... سوق داد. هر چند در آن دوره این انشعابها بهره‌ای جدی برای رقبای اصولگرایان نداشت، لکن در شرایط کنونی شرکت در مسیر اصولگرایی با هر هدف و عنوانی و با هر انگیزه‌ای می‌تواند به تضعیف این جریان و از دست دادن پایگاههای اجتماعی آنان منجر گردد. ناگفته پیداست که تکثیر در این جبهه و ایجاد صف‌بندی در درون آن و به چالش کشیدن یکدیگر، القاء ناکارآمدی این مجموعه را هم سبب می‌گردد. این تکثر و شاخه شاخه شدن از یک سو و القاء ناکارآمدی آنان از دیگر سوی، سرنوشت مشترکی را برای اصولگرایان رقم خواهد زد که باید تمامی اصولگرایان با هر گرایش و سلیقه‌ای به تبعات این سرنوشت مشترک توجه کرده و تا فرصت‌ها از دست نرفته به دنبال چاره‌جویی برای حفظ وحدت این مجموعه باشند.