مهد کودک سیاسی؟!

رضا گرمابدری
بیداری اسلامی طی چند هفته اخیر بسیار توفانی و ناگهانی عمل کرد و سریع شمال آفریقا و بخش هایی از خاورمیانه را درنوردید. به میزان شدت و گستره توفان ایجاد شده، لرزه ای که بر پیکر استکبار و به ویژه آمریکا افتاد، سهمگین تر و خردکننده تر بود. در کابوسی که آرامش استکبار و همراهانش را برهم زده بود، هیئت و هیبت ایران و انقلاب اسلامی به وضوح دیده می شد، اما دستگاه های تبلیغاتی استکبار اجازه نداشتند در این باره دست به افشاگری بزنند و اطلاع رسانی کنند. به زعم استکبار این اقدام می توانست بر وخامت اوضاع بیفزاید. اینگونه بود که پریشان احوالی مردم آمریکا که به سبب ناکامی های اقتصادی دولت بوش و اوباما چند سالی است زندگی را بر مردم آمریکا تلخ کرده است در شکلی دیگر و با بی رحمی بیشتر بر دولتمردان آمریکا عارض شد و گریبان آنها را گرفته و به شدت می فشارد. مواجه دستگاه سیاست خارجی آمریکا با بحران هایی که در سایه بیداری اسلامی در کشورهای منطقه پیش آمده، پرده از بی برنامگی و بی کفایتی مسئولان آن برداشته است تا آنجا که با قاطعیت تمام می توان گفت در حال حاضر دستگاه دیپلماسی و سیاست خارجی آمریکا در حد یک «مهد کودک سیاسی» است. بخشی از آنچه که این ادعا را اثبات می کند، برخورد مقامات بلندپایه آمریکا با فتنه گری اخیر فتنه گران در 25 بهمن در تهران است.
اوباما، رئیس جمهور آمریکا در حمایت از فتنه گران گفت: «ایرانی ها باید شجاعت لازم برای بیان آزادی را داشته باشند و به اعتراضات خود ادامه دهند.»
هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا یک روز بعد از فتنه گری فتنه گران گفت: «کشورش به طور مستقیم از کسانی که روز دوشنبه به خیابان های تهران آمدند، حمایت می کند و خواستار گسترش آن به شهرهای دیگر ایران است.» به گزارش شبکه« ای بی سی نیوز» کلینتون اظهار داشت: «ما آرزو داریم که مردم شجاع در خیابان های سراسر ایران بتوانند از همان فرصتی که همتایان مصری شان تجربه کردند، بهره مند شوند. «مارک هامر» سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا هم درباره پیام های توئیتری که در حمایت از فتنه گران منتقل می شد گفت:« برنامه توئیتری وزارت خارجه آمریکا بخشی از دیپلماسی عمومی آمریکاست ولی خواستار تماس مستقیم تر با مردم ایران است.»
کسانی که با مسایل سیاسی، خاصه تحولات سیاسی اجتماعی آشنا هستند، چنانچه از مسایل سیاسی اجتماعی امروز ایران هم مطلع و از اظهارات اوباما و کلینتون درباره ایران نیز خبر داشته باشند، اولین سوالی که متعجبانه به ذهن شان خطور می کند این است: «این دو سیاستمدار بر چه اساس و با چه منطق عقلانی، درباره مسایل ایران اینگونه اظهارنظر کرده اند؟» عواملی که می توانستند در اظهارنظر این دو نفر نقش داشته و موثر باشند، عبارتند از:
1- وضعیت سران فتنه: افول موقعیت و انزوای سران فتنه با گذشت زمان شتاب روزافزون پیدا کرده و در حال تبدیل شدن به فسیل هستند.
2- پایگاه اجتماعی فتنه: تعقیب رفتار سیاسی اجتماعی مردم پس از 9 دی و 22 بهمن پارسال حاکی از تضعیف جدی و فروپاشی پایگاه اجتماعی فتنه است.
3- درهم ریختگی درونی سازمان فتنه: پس از دو واقعه عظیم و تعیین کننده 9 دی و 22 بهمن پارسال با درگیری داخلی چهره های اصلی فتنه و بروز اختلافات جدی و چند جانبه، سازمان درونی فتنه فرو ریخت و تلاش ها برای به سامان آوردن مجدد آن به نتیجه نرسید، این روند با شدت بیشتر همچنان ادامه دارد.
4- رخدادهای منطقه: بررسی تحولات اساسی در منطقه با محوریت اعتراضات مردمی به این نتیجه منجر می شود که این تحولات سنخیت بنیادی با آرمان ها، باورها و اهداف انقلاب اسلامی ایران دارد، اما با لحاظ شدن عناصر بومی.
5- راه پیمایی عظیم و باشکوه مردم در 22 بهمن 89: آنچه چشمان جهانیان در این روز در اقصی نقاط ایران دید، حمایتی بی نظیر و سراسری از نظام اسلامی و بیعتی سرشار از اعتقاد آغشته به حماسه و فداکاری با رهبری و ارزش های اسلامی بود.
می توان به عوامل فوق فقدان ارزش، اثر و تعداد غیرقابل اعتنا فتنه گرانی که در 25 بهمن دست به آشوب زدند را اضافه کرد. حکم عقلانی ناشی از بررسی مجموع عوامل پیش گفته، پرهیز جدی از ورود به این بحث با نگاه آمریکایی است، حال آنکه بر خلاف این حکم عقلانی دولتمردان آمریکا نه اینکه از ورود به این بحث با آن نگاه پرهیز نکردند بلکه بسیار ناشیانه و با چشم بسته خود را وارد معرکه ای کردند که همه چیز دلالت بر شکست و ناکامی آن می کرد. به نظر می رسد ضربات پی در پی وارد آمده بر دستگاه دیپلماسی آمریکا از یکسو و افزایش کینه آنها نسبت به نظام اسلامی که ناشی از همین ضربات است با کور کردن چشمان درک و فهم دولتمردان آمریکا، آنها را دچار عارضه کودنی عمیق کرده که دستگاه دیپلماسی این کشور را در حد یک مهد کودک سیاسی عقب مانده تنزل داده است!