ریشه‌های انقلاب ما

على‌رضا مرندى ـ نماینده مردم تهران در مجلس هشتم
منشأ انقلاب اسلامی، منشأ اسلامی بود علیه حکومتی که از سوی پدر و پسری سفاک بنیانگذاری شد. این حکومت با اعتقادات دینی به شدت مخالف بود. طبیعتاً وقتی انسان با مسائل اعتقادی میانه ای نداشت دیگر هیچ چیز برایش مطرح نیست و هر چیزی می تواند برای این نوع حکومت قابل پذیرش باشد؛ از جمله دست نشاندگی کشورهای خارجی برای دوام و بقا و فروختن کشور به دیگران؛ کما اینکه ما کشور خیلی ثروتمندی بودیم، مقدار نفتی که داشتیم و داریم ذخایر قابل توجهی بود و مواقعی بود که با قیمت بالایی این نفت فروخته می شد، ولی نتایجی که باید، عاید کشور و مردم نمی شد به خاطر اینکه در آن زمان شاه و خانواده اش و کلیه افرادی که در نگهداری تاج و تخت با او مشارکت داشتند از ساواک گرفته تا نخست وزیر و وزرا همه از این منافع ملی نهایت سوءاستفاده را می کردند. درآمدها را به خارج از کشور می بردند و ثروت اندوزی می کردند و بعد عده زیادی از اینها در جریان انقلاب به خارج از کشور پناهنده شده و زندگی اشرافی شان را از منابع کشور ادامه دادند. این تاراجی بود که هویدا شد حالا خدا می داند که چه مقدار دیگر از آن تاراج پنهان ماند. در عین حال بیش از خانواده شاه و عوامل داخلی تاج و تخت به افراد خارجی، سناتورها، وکلا و دول آمریکا و انگلیس پرداخت شد تا از این رژیم حمایت کنند. از منظر اقتصادی کشور به تاراج رفت، از منظر استقلال، کشور دست نشانده بود و مردم نیز حرفی برای گفتن نداشتند نه در ساختار حکومتی و نه در مجلسی که لااقل باید برحسب ظاهر انتخاباتی مردمی برگذار می کرد؛ ولی از قبل مشخص بود که چه کسانی انتخاب می شوند. کشور دست نشانده ایران، نه استقلال و نه آزادی بیانی نداشت.
انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) توانست مردم را به سرعت جذب کند. هرچند که انتقادات امام در زمینه مبارزه با رژیم از سال ها قبل شروع شده بود ولی وقتی شدت پیدا کرد، در زمان انقلاب با هدایت و رهبری مردم توانست به پیروزی برسد و چون حکومت اسلامی و مردمی بود تمام مردم تبعیت محض از امام به عنوان رهبرشان داشتند و به توصیه های ایشان عمل می کردند. در تمام عرصه های مختلف حضور داشتند از مبارزه با منافقین و دفاع مقدس تا برگزاری 30 انتخابات. با رهبری چنین حکومتی و حضور مردم، پیشرفت های زیادی حاصل شد با وجود تمام مشکلاتی که داشتیم. در جنگ تحمیلی ده ها کشور اعم از شرق و غرب و حتی کشورهای همسایه با یکدیگر مشارکت کردند و جمهوری اسلامی یک تنه با وجود مشکلات اقتصادی مقاومت کرد. به دلیل بمباران و موشک باران چاه های نفت بیشتر از یک میلیون بشکه، تولید نفت نداشتیم. با تبانی قدرت های غربی و شرقی و برخی کشورهای همسایه قیمت نفت به بشکه ای هفت دلار کاهش یافت. با وجود اعتبارات فوق العاده محدود زمان جنگ، کشور توانست به پیشرفت های زیادی در همان اوج جنگ تحمیلی در زمینه های بهداشت، آموزش و پرورش و بسیاری از زمینه ها نائل آید و در برخی پیشرفت ها با وجود تحریم های اقتصادی و هرگونه بد طینتی که دول غربی به ویژه آمریکا و انگلیس علیه کشورمان انجام دهند، بحمدالله باز توانستیم به جایی برسیم که یک کشور مستقل، آزاد و خوداتکا شناخته شویم.
برای رسیدن صددرصدی به آرمان های جمهوری اسلامی باید همان کاری را انجام دهیم که در زمان حضرت امام (ره) انجام دادیم، جمع شدن همه خواص، مسئولان و مردم حول محور رهبری. همانطوری که مردم و خواص از رهبری حضرت امام (ره) تبعیت داشتند اکنون نیز باید همین کار را ادامه دهیم. مهم ترین کار، وحدت و هم دلی است و راز موفقیت ما در اعتقاد اسلامی، قانون اساسی و تبعیت از رهبری امام (ره) و مقام معظم رهبری است. به عقیده بنده هر چیزی غیر از این می تواند منجر به شکست ما شود، البته اختلافات سلیقه در هر زمینه ای اعم از سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی کاملاً طبیعی است و غیرقابل جلوگیری است و نمی توان جلوی آن را گرفت. در همه جای دنیا اختلاف سلیقه از جمله در کشور ما وجود دارد که طبیعی است ولی از تضارب افکار در اداره کشور باید استفاده کرد. اختلافات تکمیل کننده ادبیات مدیریتی کشور است. اینکه همه یک جور فکر کنند، مفهوم ندارد. اشکالات در هر سلیقه سیاسی وجود دارد. باید اجازه ظهور و بروز آنها را داد تا در قالب همفکری ها اشکالات و ایرادات برطرف شود. گروه های سیاسی باید بتوانند فکر کنند و آزادانه با یکدیگر بحث و مجادله کنند. این نمی شود که نظر یک سلیقه سیاسی بر سایرین تلقین شود موضوعی که بسیار مهم است این است که اختلافات نباید به دشمنی ها و کینه توزی ها منجر شود.