بن‌بست نظامی غربی‌ها در جنگ لیبی

بصیرت :گروه ترجمه - پایگاه اینترنتی آسیا تایمز در مقاله‌ای به قلم پپ اسکوبار در 9 آوریل 2011(20 فروردین) به تحلیل آخرین تحولات لیبی و حمله آمریکا و ناتو به لیبی پرداخته و می‌نویسد: «در حالی بمباران لیبی و اهداف نظامی در این کشور ادامه می‌یابد که قذافی از تجربیات گذشته بین‌المللی درس‌های بسیاری گرفته است. جنگ‌های ویتنام، عراق و افغانستان، نمونه‌های مطلوبی برای تجربه‌آموزی رژیم قذافی بوده است. به‌طوری‌که در حال حاضر رژیم قذافی به نوعی جنگ چریکی با پوشش زرهی سبک متوسل شده است و به این روش به جنگ خود علیه مخالفان ادامه می‌دهد.»
نویسنده در ادامه می‌افزاید: «واکنش ناتو به شرایط داخلی لیبی قابل پیش‌بینی‌تر است و همواره قذافی را به استفاده از سپر انسانی متهم کرده است. به‌طوری‌که قذافی تانک‌های خود را در مناطق شهری و داخل محدوده دفاعی پراکنده است. چنین می‌توان نتیجه گرفت که نبرد هوایی ناتو بی‌فایده است. اگر بگوییم ناتو از این تاکتیک قذافی عصبانی است، باید بگوییم عصبانیت مخالفان دوچندان است و تاکنون تلفات بسیاری داده‌اند و قوای آن‌ها رو به تحلیل است. آن‌ها ناتو را به ناتوانی در بمباران هوایی گسترده مواضع متهم کرده‌اند. این در حالی است که انجام بمباران گسترده شهرها به کشته شدن غیرنظامی‌ها خواهد انجامید و در عین حال جان بسیاری از مخالفان نیز به خطر می‌افتد.»
نویسنده در پایان آورده است: «حداقل در صربستان ناتو می‌دانست چه اقدامی انجام دهد. ناتو از ارتش آزادی‌بخش حمایت کرد و حتی شرکت‌های دولتی نیز بمباران شد و در آنجا پنتاگون یک پایگاه نظامی عظیم برای کنترل اوضاع احداث کرد. قطعنامه 1973 شورای امنیت به لحاظ نظری به ناتو اجازه نمی‌دهد فراتر از آنچه که تاکنون انجام داده، گام بگذارد. اعضای غربی این ائتلاف و در صدر آن‌ها انگلستان و فرانسه، منافع نفتی و تقویت حضور نظامی ناتو و پایگاه راهبردی آفریکوم را در سر می‌پرورانند؛ اما تضمینی برای تحقق چنین هدفی وجود ندارد. در این میان، آخرین امیدها به عقلانیت ترکیه در این آشفتگی‌ها بستگی دارد به‌طوری‌که رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، نقشه‌راه خود برای صلح در لیبی را ارائه کرده است. قرار است این نقشه راه چهارشنبه آینده در قطر به عنوان کشوری فعال در جنگ لیبی، مورد بحث و بررسی قرار گیرد.»
بصیرت: نویسنده متن فوق بهانه‌های ناتو در عدم بمباران نیروهای قذافی را پذیرفته؛ حال آنکه واقعیت چیز دیگری است و آن، اینکه غربی‌ها گزینه گفت‌وگوی پنهانی و پشت صحنه با عوامل قذافی را تا حدودی برای تأمین منافع‌شان مناسب تشخیص داده‌اند که در نتیجه آن تضعیف قذافی و تقویت مخالفان معنا ندارد؛ اما چنانچه این گزینه، آن‌ها را به منافع‌شان نزدیک نکند باید منتظر تشدید حملات علیه نیروهای قذافی بود. در بحران لیبی با سوءاستفاده‌ای که غربی‌ها می‌کنند، محور منافع غرب است و همه چیز با آن تنظیم می‌شود.