بازتولید شبهه نام‌گذاری سال ها / مجید علیمحمدی

بصیرت :نقل است که مرحوم علامه طباطبایی(ره) مشتاق و پذیرای کسی بوده است که بتواند برای مباحث فلسفی «ایجاد سؤال» یا «تولید مسئله» بنماید؛ به دلیل آنکه غنای فلسفه اسلامی (که فلاسفه مسلمان آن را از سطح فلسفه بسیط یونانی به حکمت متعالیه اسلامی ارتقا دادند) مرهون همین بازتولید سؤال و مسئله و پاسخ به شبهات مطرح شده، بوده است.
به تصریح دوستان و دشمنان، کسب تجربه های ارزشمند حکومتی پس از پیروزی انقلاب اسلامی منجر به دستیابی به اسناد بالادستی برای اداره امور کشور گردیده است، از قبیل: سند چشم انداز بیست ساله، طراحی(در دست اجرای) الگوی پیشرفت ایرانی - اسلامی، برنامه های توسعه پنج‌ساله - که پنجمین برنامه توسعه، اخیراً از تصویب مجلس شورای اسلامی و تأیید شورای نگهبان قانون اساسی گذشته است.
اینک این شبهه مطرح است که با وجود چنین اسناد بالادستی که از استحکام عقلی و منطقی غیرقابل خدشه برخوردارند، چه ضرورتی دارد که «حکیم قوم» هر سال را با عنوانی خاص نام‌گذاری می کنند؟ و یا نسبت این نام‌گذاری ها با اسناد بالادستی نظام چگونه است؟
به نظر می رسد آنچه در این سال ها بر کشور عزیز ما گذشت، واقعیت تلخی به نام رسوخ «تفکر سکولاریسم» در اندیشه و عمل طیف زیادی از مدیران و برنامه ریزان کشور بوده است. این نگاه معارض با اهداف انقلاب اسلامی که در عمل به نفی یا تقلیل محوریت دین در عرصه سیاست گذاری و برنامه ریزی منجر می شد، در برخی جاها به انکار صریح مفهوم «اقتصاد اسلامی» نیز انجامید.
تأسف بارتر آنکه به دلیل اطمینانی که به رأس مدیریت دو دولت پنجم و ششم(دو دوره آقای هاشمی رفسنجانی) وجود داشت، رسوخ اندیشه های معارض با دین از تخریب در حوزه اندیشه به نقب در فضای اجرایی و عملیاتی کشور نیز کشانده شد؛ به نحوی که برنامه های اول، دوم، و سوم توسعه کشور، گرایش های واضحی را به سمت اهداف غربی(و غیر اسلامی) به نمایش گذاشت.
در دولت های هفتم و هشتم(دو دوره آقای خاتمی) که اوج غرب‌گرایی را در برنامه چهارم توسعه، عملیاتی کرد، برخی ها به‌صراحت اعلام کردند آقای خاتمی «گورباچف» ایران است و از دل اصلاحات مورد نظر وی، «یلتسین» ایران متولد خواهد شد. معنا و مفهوم این موضع به‌صراحت بر تعویض ریل حرکت کشور از اسلام گرایی به همسانی با حرکت جهانی سیاست و اقتصاد(گلوبالیسم) اشاره داشت.
اینجا بود که «حکیم قوم» و «دانای راه» از سال 1379 به بعد با نام گذاری مفهومی سال، حرکت خودسرانه قطار فرهنگ و سیاست را از ناکجاآباد نظریه های «سست بنیاد» و «خردسوز» به حرکتی روشن و مبتنی بر آموزه های اصیل اسلامی سوق دادند.
در اعلام سال 90 با نام سال «جهاد اقتصادی»، خود معظم‌له در سفر به مشهد مقدس و نیز منطقه اقتصادی عسلویه، به تشریح ابعاد این نام گذاری پرداختند که به قدر کافی واضح و روشن هست؛ لیکن در پاسخ به این سؤال که با وجود فضای جوشش انقلابی و تحرک اجتماعی در کشورهای اسلامی، چه اهدافی بر اعلام سال جهاد اقتصادی مترتب است، باید گفت که به نظر می رسد در طول 32 سالی که از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته، ارائه الگوهای نظری و عملی در حوزه سیاسی، نظامی، امنیتی و... به قدر کافی و وافی به جهان اسلام تزریق شده است. آنچه که می تواند این الگوی ناب و نادر را به عنوان الگویی قابل اجرا و هدفی دست یافتنی تبدیل کند، ارائه یک اقتصاد موفق مبتنی بر آموزه های اسلامی به جهان (به‌خصوص ملل اسلامی) است تا هرگونه تردید و دو دلی را از وجود خود برانند و مطمئن باشند که در فردای پیروزی انقلاب‌شان می توانند پاسخگوی مردم خویش برای ساختن کشوری آباد و اسلامی باشند.
زتولید سؤال و مسئله و پاسخ به شبهات مطرح شده، بوده است.
به تصریح دوستان و دشمنان، کسب تجربه های ارزشمند حکومتی پس از پیروزی انقلاب اسلامی منجر به دستیابی به اسناد بالادستی برای اداره امور کشور گردیده است، از قبیل: سند چشم انداز بیست ساله، طراحی(در دست اجرای) الگوی پیشرفت ایرانی - اسلامی، برنامه های توسعه پنج‌ساله - که پنجمین برنامه توسعه، اخیراً از تصویب مجلس شورای اسلامی و تأیید شورای نگهبان قانون اساسی گذشته است.
اینک این شبهه مطرح است که با وجود چنین اسناد بالادستی که از استحکام عقلی و منطقی غیرقابل خدشه برخوردارند، چه ضرورتی دارد که «حکیم قوم» هر سال را با عنوانی خاص نام‌گذاری می کنند؟ و یا نسبت این نام‌گذاری ها با اسناد بالادستی نظام چگونه است؟
به نظر می رسد آنچه در این سال ها بر کشور عزیز ما گذشت، واقعیت تلخی به نام رسوخ «تفکر سکولاریسم» در اندیشه و عمل طیف زیادی از مدیران و برنامه ریزان کشور بوده است. این نگاه معارض با اهداف انقلاب اسلامی که در عمل به نفی یا تقلیل محوریت دین در عرصه سیاست گذاری و برنامه ریزی منجر می شد، در برخی جاها به انکار صریح مفهوم «اقتصاد اسلامی» نیز انجامید.
تأسف بارتر آنکه به دلیل اطمینانی که به رأس مدیریت دو دولت پنجم و ششم(دو دوره آقای هاشمی رفسنجانی) وجود داشت، رسوخ اندیشه های معارض با دین از تخریب در حوزه اندیشه به نقب در فضای اجرایی و عملیاتی کشور نیز کشانده شد؛ به نحوی که برنامه های اول، دوم، و سوم توسعه کشور، گرایش های واضحی را به سمت اهداف غربی(و غیر اسلامی) به نمایش گذاشت.
در دولت های هفتم و هشتم(دو دوره آقای خاتمی) که اوج غرب‌گرایی را در برنامه چهارم توسعه، عملیاتی کرد، برخی ها به‌صراحت اعلام کردند آقای خاتمی «گورباچف» ایران است و از دل اصلاحات مورد نظر وی، «یلتسین» ایران متولد خواهد شد. معنا و مفهوم این موضع به‌صراحت بر تعویض ریل حرکت کشور از اسلام گرایی به همسانی با حرکت جهانی سیاست و اقتصاد(گلوبالیسم) اشاره داشت.
اینجا بود که «حکیم قوم» و «دانای راه» از سال 1379 به بعد با نام گذاری مفهومی سال، حرکت خودسرانه قطار فرهنگ و سیاست را از ناکجاآباد نظریه های «سست بنیاد» و «خردسوز» به حرکتی روشن و مبتنی بر آموزه های اصیل اسلامی سوق دادند.
در اعلام سال 90 با نام سال «جهاد اقتصادی»، خود معظم‌له در سفر به مشهد مقدس و نیز منطقه اقتصادی عسلویه، به تشریح ابعاد این نام گذاری پرداختند که به قدر کافی واضح و روشن هست؛ لیکن در پاسخ به این سؤال که با وجود فضای جوشش انقلابی و تحرک اجتماعی در کشورهای اسلامی، چه اهدافی بر اعلام سال جهاد اقتصادی مترتب است، باید گفت که به نظر می رسد در طول 32 سالی که از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته، ارائه الگوهای نظری و عملی در حوزه سیاسی، نظامی، امنیتی و... به قدر کافی و وافی به جهان اسلام تزریق شده است. آنچه که می تواند این الگوی ناب و نادر را به عنوان الگویی قابل اجرا و هدفی دست یافتنی تبدیل کند، ارائه یک اقتصاد موفق مبتنی بر آموزه های اسلامی به جهان (به‌خصوص ملل اسلامی) است تا هرگونه تردید و دو دلی را از وجود خود برانند و مطمئن باشند که در فردای پیروزی انقلاب‌شان می توانند پاسخگوی مردم خویش برای ساختن کشوری آباد و اسلامی باشند.