درآمدی بر نگاه رسانه‌ای به بسیج (بخش چهارم)

رسانه های مدرن عموماً متعلق به دوران پس از رنسانس است، هر چند برخی از آنها ریشه در سنت نیز دارند و شاید بتوان آنها را بین سنت و مدرنیته جای داد، اما به عنوان مثال کتاب را از آن جهت جزء رسانه های مدرن می دانند که با اختراع چاپ، استفاده از کتاب عمومیت یافت و الا نفس وجود کتاب متعلق به دوره های نه چندان نزدیک زندگی بشر است. به هر جهت، کتاب، مطبوعات (روزنامه ها، مجلات و ...) رادیو، تلویزیون، سینما و ویدئو از مهم ترین وسایل ارتباط جمعی مدرن محسوب می شوند.
ویژگی های عمده این وسایل ارتباط جمعی عبارتند از:
1- نیاز به مشارکت گروهی در تولید و سازمان و محل مشخص
2- دربرگیری مخاطبان عمده نسبت به وسایل ارتباطی سنتی
3- سرعت انتشار
4- دربرگیری و انتقال حجم زیادی از اطلاعات
5- امکان حمل و نقل و جابه جایی (فیلم، کتاب و مطبوعات)
6- ماندگاری پیام (کتاب، فیلم و مطبوعات)
7- قابلیت نظارت و کنترل.
رسانه‌های الکترونیکی نوین یا تله ماتیک (Telematic)
رسانه های «تله ماتیک» نتیجه آخرین انقلاب تکنولوژیک بوده و می روند تا جای تلویزیونی را که ما می شناسیم و به آن خو گرفته ایم، بگیرند. این واژه مجموعه ای از پیشرفت های تکنولوژیکی را در بر می گیرد که در قلب آن واحد نمایشگر (صفحه تلویزیون) مرتبط با یک شبکه کامپیوتری قرار دارد. آنچه گاه «رسانه نوین» خوانده می شود و طی دهه هشتاد پدیدار شده، در حقیقت مجموعه ای است از تکنولوژی الکترونیکی گوناگون با استفاده های مختلف که هنوز در سطح وسیع به عنوان رسانه جمعی جا نیفتاده و فاقد تعریفی روشن از فایده و کارکرد خود هستند.
پاره ای از این تکنولوژی ها عبارتند از: انتقال (با کابل یا ماهواره)، مینیاتوری کردن، ذخیره کردن و بازیابی، نمایش بر صفحه (با استفاده از ترکیبات انعطاف پذیر متن و گرافیک) و کنترل (توسط رایانه). ویژگی های این رسانه ها برخلاف رسانه های قدیمی چنین است: عدم تمرکز (در واقع؛ مثل سابق، انتخاب و ارائه مطالب عمدتاً در دست عرضه کننده ارتباط نیست)، ظرفیت بالا (انتقال به کمک کابل یا ماهواره محدودیت های پخش زمینی را پشت سر می گذارد)، فعالیت متقابل (دریافت کننده می تواند انتخاب کند، پاسخ دهد، مکالمه کند و مستقیماً به دیگر دریافت کنندگان وصل شود) و بالاخره، انعطاف پذیری شکل، محتوا و کاربرد.
رسانه تله ماتیک نوین، علاوه بر شتابی که به گسترش رادیو و تلویزیون های معمولی داده، به دو شکل به عموم عرضه شده است، تله تکست و ویدئوتکست. اولی اطلاعات زمینه ای زیادی را از طریق پخش از بالای جو برای تکمیل برنامه سازی تلویزیونی متعارف بر روی گیرنده های مخصوص می فرستد. این گیرنده ها بیننده را قادر می سازد که با اراده خود برنامه دلخواه خویش را برصفحه آورد. در دومی، هر کاربردی که به یک پایانه و یک صفحه نمایشگر تلویزیون مجهز باشد از راه سیم به مجموعه بزرگ تر و متنوع تری از اطلاعات ذخیره شده در کامپیوتر وصل می شود و این امر به او توانایی می دهد که از این مراکز سوال کند و با آن مشاوره نماید.