یک حرکت اصولی و یک موضع‌گیری انفعالی

بصیرت:آلمان بار دیگر عصبانی شد. آخرین باری که دولت آلمان عصبانی شده بود، به سال 76 برمی‌گردد که به‌دنبال حمایت از گروه‌های تروریستی، ارتباطش را با ایران قطع کرد و حتی دولت وقت آلمان فضا را به سمتی سوق داد که تمامی سفرای اروپایی در اعتراض به جمهوری اسلامی ایران به‌خاطر یک دادگاه جعلی، ایران را ترک کردند و مقام معظم رهبری در راهبردی انقلابی به مسئولان وقت تذکر دادند ضمن اینکه به این موضوع اهمیتی ندهند؛ بلکه با دولت آلمان تحقیرآمیزترین رفتار را داشته باشند، معظم له در دیدار جمعی از کارگران و معلمان در تاریخ 10/2/1376 فرمودند: مگر کسی اهمیت می‏دهد که این‌ها چه گفته‏اند؟ البته دستگاه دولتی ما که بحمدالله مواضع بسیار خوبی در مقابل حرکت‌های زشت اینها داشته است، از حالا به بعد هم بایستی با کمال قدرت عمل کند و در مرحله اول، سفیر آلمان را فعلاً تا مدتی نباید راه بدهد که به ایران بیاید. بقیه هم که می‏خواهند به عنوان یک حرکت به‌اصطلاح آشتی‏‌جویانه برگردند، مانعی ندارد. خودشان رفته‏اند، خودشان هم برمی‏گردند. دیدند که رفتنشان هیچ اهمیتی ندارد. این‌ها می‏خواهند برگردند، مانعی ندارد؛ اما در رفتن سفرای ایران به کشورهای آن‌ها، هیچ عجله‏ای نباید بشود. باید سر صبر و فرصت ببینند چه چیزی مصلحت است؛ هر چه که عزت اسلامی اقتضا می‏کند – همان‌طور که همیشه گفته‏ایم – همان‌گونه عمل کنند. این نکته را، هم اروپایی ها و هم دیگران بدانند. اروپا خیال نکند که ما به او احتیاج داریم؛ ابداً. ما به اروپا هیچ احتیاجی نداریم.
سه‌شنبه گذشته هواپیمای صدراعظم آلمان به خاطر حرکت مقتدرانه جمهوری اسلامی ایران مبنی بر عدم اجازه عبور به حامیان تروریست‌ها از مرزهای ایران، دو ساعت در پشت مرزهای ایران سرگردان شد و درحالی که ما باید با یک حرکت اصولی از این موضع دفاع می‌کردیم، عقب‌نشینی کرده و وزارت امورخارجه آلمان سفیر ایران را فراخوانده است.
سرگردانی خانم مرکل در مرزهای ایران دقیقاً در نقطه‌ای بود که وی تلاش کرده بود آن نقطه را با حمایت گروهک تروریستی پژاک ناامن کند.
دولت آلمان در سالیان گذشته با حمایت مالی و سیاسی خود، گروهک تروریستی پژاک را راه‌اندازی کرد، رحمان حاج‌احمدی سرکرده گروهک تروریستی پژاک که تابعیت آلمانی دارد، در مصاحبه‌ای در سال گذشته با افتخار گفته بود که دستگاه امنیتی آلمان از فعالیت‌های وی در آلمان باخبر است.
دفاع دولت آلمان از این گروهک تروریستی در حالی است که در سالیان اخیر حرکت‌های تروریستی را در شهرهای مرزی ایران انجام داده است و آلمان برای اینکه از فشارهای بین‌المللی ناشی از عملکرد خود در حمایت از این گروه تروریستی رهایی یابد، به مدت دو روز سرکرده گروهک پژاک را دستگیر می‌کند و بدون توجه به درخواست‌های ایران برای تحویل و محاکمه عبدالرحمن حاج‌احمدی، وی را بلافاصله آزاد می‌کند.
در همان زمان، سخنگوی وزارت خارجه ایران در واکنش به این اقدام دولت آلمان علیه امنیت ملی کشورمان گفت: سرکرده گروهک تروریستی پژاک جنایت‌های زیادی انجام داده و به جنایت‌هایش اعتراف کرده و ما سال‌هاست که به دنبال دستگیری این فرد و گروهک وابسته به آن هستیم. مهمان‌پرست گفت: با توجه به اینکه تمام اسناد جنایت‌های آن‌ها را به طرف‌های غربی و اروپایی داده‌ایم، سرکرده این گروهک به صورت نمایشی توسط دولت آلمان دستگیر و سپس آزاد شد. حمایت دولت آلمان از این گروهک تروریستی در صورتی ادامه دارد که گزارش رسمی اینترپل (پلیس بین‌المللی) جنایات وی را که بیش از 300 نفر از هموطنانمان را به قتل رسانده، به اطلاع کشورهای حامی این گروهک رسانده است.
حمایت آلمان تنها به گروهک تروریستی پژاک ختم نمی‌شود. این کشور در سال‌های گذشته به حمایت‌های سیاسی و مالی خود از گروهک منافقین نیز ادامه داده است. سال گذشته هنگامی که مردم ایران سرگرم تدارک عید نوروز بودند، اعضای پارلمان آلمان به مهمانی سرکرده گروهک تروریستی منافقین آمده بودند، جمعی از اعضای پارلمان آلمان از مریم قجر عضدانلو ابریشم‌چی رجوی همسر سرکرده گروهک تروریستی منافقین دعوت کردند تا در مجلس این کشور سخنرانی کند. مریم رجوی در سخنرانی خود خواستار اعمال تحریم‌های نفت و بنزین علیه ایران شد و گفت: نباید با تحریم‌ها به‌خاطر اینکه به مردم صدمه می‌زند، مخالفت کرد.
وی خواستار به رسمیت شناخته شدن گروهک منافقین گردید و همچنین از اروپایی‌ها خواست دولت عراق را به‌خاطر تلاش برای تعطیلی پادگان نظامی اشرف، تحت فشار قرار دهند. این عضو مرکزی گروهک تروریستی منافقین که مانند دیگر گروهک‌های ضدانقلاب، پس از حماسه‌های مردمی 9 دی و 22 بهمن منفعل به نظر می‌رسید، برای القای زنده بودن جریان فتنه، ترقه‌بازی در چهارشنبه‌سوری را شاهد آورد! اکنون که دولت آلمان اقدام ایران را در دفاع از امنیت ملی خود به عنوان تخلف از قواعد دیپلماتیک ارزیابی می‌کند، آیا آلمان می‌تواند به این سؤال پاسخ دهد که حمایت از گروهک‌های تروریستی که سازمان‌های بین‌المللی به تروریست بودنشان اذعان کرده‌اند، در کجای قواعد بین‌المللی آمده است؟