عبور سوریه از بحران غرب ساخته

سامان فکرى
بیش از پنج ماه از آغاز انقلاب های مردمی منطقه عربی خاورمیانه و شمال آفریقا می گذرد؛ اما همچنان تجزیه و تحلیل ها راجع به ابعاد مختلف این انقلاب ها ادامه دارد. فراتر از بررسی علت این امر که به اهمیت و تأثیرگذاری تحولات این منطقه استراتژیک و تمدن ساز در سایر ملل منطقه و حتی دنیا اشاره دارد، واکاوی «نقش» بازیگران و قدرت های جهانی در این انقلاب ها و تلاش آن ها برای شبیه سازی کاریکاتوری این انقلاب ها در سایر کشورهایی که به نوعی همسوی سیاست های ظالمانه جهانی آنها نیستند، اهمیت مضاعفی پیدا می کند. از جمله این کشورهای هدف برای آمریکا و هم پیمانان عربی و غربی آن می توان به سوریه و روند تحولات اخیر آن اشاره کرد. با شعله ور شدن آتش انقلاب های مردمی در مصر و تونس، بحرین، یمن و لیبی که به اعتقاد ناظران و تحلیلگران بین المللی ماهیتی اسلامی داشته و متأثر از بیداری اسلامی حاصل از انقلاب اسلامی بوده و هدفی جز مبارزه با مفاسد سیاسی و اقتصادی حاکمان وابسته غربی و سامان زندگی سیاسی سالم در پرتو تعالیم اسلامی نداشته است، آمریکا به همراه هم پیمانان اصلی خود احساس کردند که اگر مدیریت روند تحولات منطقه را به نفع خود در دست نگیرند، هسته مرکزی ائتلاف غربی منطقه ای که در مقابل محور مقاومت سامان یافته و کشورهای میانه روی عربی، غربی ها و متحدان شان در منطقه که عربستان و جریان 14 مارس لبنان را شامل می شود، از هم فرو خواهد پاشید. از این رو با شیفت دادن تحولات منطقه به سمت محور مقاومت در منطقه عربی، یعنی سوریه همزمان درصدد مدیریت دو نکته اساسی بودند؛ 1- جلوگیری از تداوم انقلاب های مردمی و فروپاشی حاکمان وابسته 2- شبیه سازی انقلاب های مردمی برای سوریه با هدف ایجاد بحران در سوریه و متزلزل سازی محور مقاومت خاورمیانه از این طریق که البته حلقه های بعدی این پروژه در صورت موفقیت، حماس، حزب الله لبنان و در نهایت جمهوری اسلامی ایران بود 3- ایجاد تشکیک در ماهیت اسلامی و ضداستکباری انقلاب های مردمی منطقه که به زعم نویسنده این مورد در شرایط فعلی خیزش های اسلامی از لحاظ اهمیت کمتر از موارد فوق نیست.
اگرچه دشمنان انقلاب اسلامی و محور اسلامی مقاومت منطقه برای تحولات سوریه حساب ویژه ای باز کرده بودند، اما واقعیت تحولات سوریه به لحاظ ماهیت و منطق ناآرامی هایی که در آن صورت گرفت، نشان داد که این کشور با سایر کشورهای منطقه تفاوت جدی دارد؛ زیرا برخلاف کشورهای انقلابی منطقه که در آن مردم خودجوش و خسته از مداخلات و ظلم های استعمار و استبداد به خروش آمدند و علیه فساد قدرت در داخل و وابستگی حاکمان به خارج قیام کردند، اما در پشت پرده ناآرامی های سوریه به راحتی می شد رد پای مراکز جاسوسی و دلارهای نفتی برخی از شیوخ عرب را مشاهده کرد که می خواستند با تجهیز و تحریک عده ای طرفدار غرب در سوریه از مشکلات مردم سوءاستفاده نموده، به خیابان ها بریزند تا دولت بشار اسد ساقط شود. اما هوشمندی سیاستمداران سوری و درس هایی که آنها از خیانت برادران بزرگ تر عرب خود در طول این سال ها گرفتند باعث شد این توطئه شوم و چندسر در نطفه خفه شود و سوریه از مرحله بحران جدی که غرب برایش طراحی کرده بود عبور کند.
اذعان تلخ سارکوزی مبنی بر شکست طرح های غرب در دمشق نشان می دهد که آمریکا و غرب با همه تلاشی که کردند نتوانستند به اهداف طراحی شده خود نائل آیند.