تشکیل کابینه میقاتی بدون تأثیر آمریکایی ـ صهیونیستی

قاسم غفورى
روز پنجشنبه گذشته، پس از سه روز بحث و مناقشه در پارلمان لبنان، کابینه 30 نفره نجیب میقاتی و برنامه حکومتی آن از نمایندگان رأی اعتماد گرفت و با 68 رأی در مقابل 60 رأی به عنوان حکومت جدید لبنان رسمیت یافت. بدین شکل حکومت حریری پس از پنج ماه تصدی کفالت کنار رفت ولی جنجال های سیاسی و تبلیغاتی چه در روزهای رایزنی و بحث در مجلس و چه پس از آن ادامه دارد. از آنجا که این حکومت اولین حکومت لبنانی بدون مداخله و تأثیر قدرت های استعماری غربی و رژیم صهیونیستی است و برنامه حکومتی آن نیز بر اساس اراده لبنانی شکل گرفته، بازتاب و آثار منطقه ای و بین المللی نیز در بردارد. نکته مهم در بررسی های صورت گرفته در پارلمان و به ویژه از سوی نمایندگان گروه های اقلیت و مخالف این است که در مفاد 43 بندی برنامه حکومتی که همگی بر بنیان های ملی و مطالبات مردمی و نیازهای فوری حکومتی تکیه داشته و تلاش دارد تا از اراده و تأثیرگذاری بازیگران و قدرت های مداخله گر در لبنان فاصله بگیرد و در چارچوب های برنامه ریزی شده آنها حرکت نکند، اصرار نمایندگان جعجع، جمیل و حریری که باند و دست نشاندگان رسمی سیاست های خارجی در لبنان هستند، صرفاً بر روی موضوعی متمرکز است که حاکمیت ملی، سیاسی و قضایی لبنان را در قیمومت قدرت های استعماری قرار می دهد و هیچ گونه اهتمامی به نیازهای اساسی و فوری مردم لبنان ندارند.
ادبیات و سمت گیری بحث های نمایندگان این گروه های مخالف، با کلید واژه هایی ساخته شده که در سال های قبل از سوی صهیونیست ها و یا قدرت های غربی مداخله گر اعلام شده و نیاز راهبردی آنها را در سطح لبنان و منطقه تأمین می کند.
این نمایندگان به جای تأکید بر انسجام ملی برای مقابله با تجاوزات روزانه رژیم صهیونیستی و دست انداختن صهیونیست ها بر منابع انرژی لبنانی در سواحل جنوبی این کشور و ماهیت سیاسی دادگاه حریری که صرفاً به فتنه و بی ثباتی و اتهام های واهی به جای عدالت واقعی می پردازد، سلاح مقاومت را مشکل خود می دانند.
با اینکه سخنان افشاگرانه سیدحسن نصرالله و مفاد آن در ناپاک بودن سیستم دادگاه حریری و وابستگی عمیق عناصر و تمام مجموعه دادگاه به سرویس های اطلاعاتی غربی و صهیونیستی و عدم صلاحیت آن به لحاظ حرفه ای، بر همگان آشکار شده و حتی «دانیل بلمار» در آخرین اظهارات آن، این مسائل را نفی نکرده، با این حال جریان 14 مارس، کشف حقیقت و اجرای عدالت را از دادگاه وابسته حریری و دژخیمان بین المللی مطالبه می کند. روشن است که چنین عدالتی، چیزی جز اجرای خواسته های آمریکا و رژیم صهیونیستی نیست که نابودی مقاومت و تمامی مولفه های مزاحم سیاست های غربی- صهیونیستی را در اولویت خود قرار داده اند. سمیر جعجع که از گذشته دور بلندگوی مطالبات صهیونیستی در لبنان بوده و نقش های خونین نیز برای این مطالبات و سیاست های صهیونیستی ایفا کرده است، به موازات سیاست تبلیغاتی رژیم صهیونیستی، ساقط کردن حکومت میقاتی را در اولویت خود قرار داده و آشوب خیابانی را، اولین تلاش خود برای فشار به حکومت می داند. جعجع از سوی دیگر به ترویج فضای امنیتی ویژه ای هم اشاره می کند که مرتبط با ترسیم وضعیت ناشی از حمله رژیم صهیونیستی به لبنان است و این مقوله در آخرین نوشته های صهیونیستی نیز به شکل برجسته ای ثبت شده است. صهیونیست ها نوشته اند: «حال که حزب الله در کنار توان نظامی به اهرم حکومتی و سیاسی قابل توجهی دست یافت، باید تاوان آن را در هر درگیری با اسرائیل بپردازد و اسرائیل نیز در هر شرایط جنگی، مانعی برای نابودی همه چیز در لبنان نخواهد داشت، چرا که حکومت وابسته به طرفداران غرب نیست.» این ارعاب سازی چه در نوشته های صهیونیستی و چه در بیان جعجع، اگر چه ترجمه عملی نخواهد داشت و صهیونیست ها اراده جدیدی در خود برای حمله به لبنان نمی یابند ولی نشان از نوع توجه آنها برای استمرار فتنه و شکاف و ناامنی در لبنان و ناکام گذاشتن حکومت میقاتی است.
کابینه میقاتی که عمدتاً ماهیتی تکنوکرات دارد، خدمات رسانی به مردم لبنان را اولویت خود می داند و پیگیری منافع ملی را در قبال تجاوزات رژیم صهیونیستی و یا مداخله گری قدرت های غربی، وجهه اهتمام خود قرار داده است. اگرچه گروه های 14 مارس، همه توان خود را برای فرسایش حکومت میقاتی قرار می دهند ولی رفتار مستقل حکومت میقاتی، به سادگی بر افشای هر چه بیشتر وابستگی این گروه ها به کشورهای مداخله گر منجر خواهد شد و دیگر نمی توانند در ژست ملی و مطالبه گری های انسانی، عربی و ... باقی بمانند.
کابینه میقاتی که چشم اندازی از مانع تراشی از سوی 14 مارسی ها و مداخله گران بین المللی و صهیونیستی در پیش دارد، اولین موفقیت خود را با کسب رأی اعتماد از پارلمان لبنان به دست آورده و گام های تکمیلی را نیز استمرار خواهد بخشید. این پدیده در نگاه راهبردی- منطقه ای، دارای کارکردهای روشنی است که در تعاملات منطقه ای بروز و ظهور خواهد یافت.