مردم بحرین محصور در جزیره بی‌عدالتی

بصیرت:گروه ترجمه - پایگاه اینترنتی «فایننشال تایمز» 13 ژوئیه 2011 (22 تیر) در مقاله‌ای، به تحولات بحرین و خیزش‌ مردمی در این کشور پرداخت و نوشت: از میدان لؤلؤ در بحرین که همانند میدان التحریر در مصر، کانون اعتراضات مردمی علیه رژیم حاکم بود، حال دیگر اثری نیست و نام این میدان به چهارراه فاروق تغییر کرده است. در سراسر شهر منامه، بلیبوردهایی با شعار «بحرین ما، وحدت ما» نصب شده است. این شعار را هفته گذشته خاندان حاکم به منظور آغاز گفت‌وگوی ملی مطرح کرد. با وجود این، شهروندان بحرینی همچنان در بحران شدید ناشی از سرکوب و فرقه‌گرایی به سر می‌برند؛ اما پرسش این است که آیا زخم‌های عمیق بر پیکره این جامعه معترض، زود از بین می‌‌‌رود یا خیر؟ اما علاوه بر ابهام در مورد آینده بحرین، پیامدهای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای این بحران سیاسی همچنان ملموس است. همچنین این آشوب، قدرت‌های منطقه‌ای را به کنش و واکنش واداشته و هشداری برای آمریکاست که بحرین را متحد راهبردی خود می‌داند. آشتی شیعیان و خاندان سلطنتی برای ثبات خلیج‌فارس، حیاتی است؛ زیرا ایران از رقم خوردن تحولات به نفع شیعیان بهره‌برداری خواهد کرد.
در ادامه مقاله آمده است: بازگشت امنیت به بحرین، به آل‌خلیفه اجازه می‌دهد اقدامات آشتی‌جویانه صورت دهد و حتی برای نمونه، اجازه تحقیقات مستقل را نیز کارشناسان حقوق بین‌المللی در مورد نقض حقوق بشر خواهد داد. به‌علاوه، دادگاهی‌ فعالان سیاسی نیز از دادگاه‌های نظامی به دادگاه‌های غیرنظامی منتقل شده است. با وجود این، تردیدهای بسیاری در مورد گفت‌وگوی ملی که وفاداران رژیم، آن را مطرح کرده‌اند، وجود دارد. به‌طوری‌که حزب مهم شیعه تهدید کرده است که این گفت‌وگوها را ترک کند. در واقع، عدم اعتماد شیعیان به خاندان حاکم، تداوم امنیت رژیم را با ابهام رو‌به‌رو می‌کند؛ به‌طوری‌که یک مقام ارشد آمریکایی می‌گوید: «در حال حاضر،‌‌ در بحرین و خاندان حاکم اختلافات، گسترش یافته است.»
نویسنده در پایان مقاله آورده است: اعتراضات شیعیان، بسیاری از اقلیت‌ سنی را خشمگین کرده است و تمایل ندارند حقوق بیشتری به شیعیان بدهند. انور عبدالکریم، سردبیر اخبارالخلیج (روزنامه طرفدار دولت) در این باره می‌گوید: «نظام حکومتی بحرین، دموکراتیک‌ترین پادشاهی در جهان عرب از گذشته تاکنون است... گروه‌های مخالف، خواهان به فاجعه کشاندن کشور هستند.» اگرچه توجه به‌خیزش مردم بحرین آنچنان که به سایر خیزش‌ها در جهان عرب توجه شد، نبود؛ اما قابل‌ پیش‌بینی‌ترین و مهم‌ترین خیزش به لحاظ راهبردی به شمار می‌رود. دهه‌ها تبعیض برای نمونه محرومیت از بیشتر مناصب سطح بالا در دولت و نیروهای نظامی، سبب تشدید تنش‌ها شده است. آل‌خلیفه که توسط معترضان به چالش کشیده شد، بار دیگر امنیت خود را به سبب حمایت همسایگانی مانند عربستان سعودی و سرکوب‌گری علیه رهبران شیعه و فعالان سیاسی بازیافته است. دیگران، از جمله کارمندان و پزشکان بیمارستان‌ها با اخراج از کار، مجازات شده‌اند. یک مقام غربی در مورد شرایط کنونی بحرین می‌گوید: «ثبات آل‌خلیفه منطبق با منافع راهبردی ماست؛ اما این موضوع در طولانی‌مدت ادامه نخواهد یافت، مگر آنکه به نارضایتی‌های شیعیان توجه شود». در حال حاضر، موافقان و مخالفان رژیم آل‌خلیفه معتقدند شش ماه آینده بسیار حیاتی خواهد بود؛ زیرا نتیجه گفت‌وگوها و گزارش‌های کمیته حقوق بشر مشخص خواهد شد.