معیار قانون است

جواد رضایى
حجت‌الاسلام‌والمسلمین سیدهادی خامنه‌ای، دبیر کل مجمع نیروهای خط امام(ره) چند روز پیش در دیدار یک جمع دانشگاهی صحبت و به مطالبی اشاره کرد که قابل تأمل و نیازمند بررسی و بازخوانی است:
1- وی در پاسخ به پرسشی درباره آینده سیاسی کشور و نوع حضور دوم خردادی ها و منتقدان در انتخابات مجلس گفت: «اگر فرصت رقابت برای انتخابات مساوی باشد، می توان در این مورد اظهارنظر کرد و در وضعیتی که فرصت ها برای گفتن، پاسخ دادن به اتهامات و بیان نظرات و اندیشه ها و انتقادات، برابر و عادلانه باشد و بیان نظرات و انتقادات، مصون از عواقب امنیتی و قضایی و محدودیت های دیگر باشد، می توان شرایط مناسب برای برگزاری انتخابات را پیش بینی کرد.»
«هادی خامنه ای» به جای آنکه پاسخ مخاطب را روشن و صریح بدهد و وی را از وضعیت ابهام و تردید خارج کند با بیان کلی و القایی بر ابهام مخاطب افزود و در نهایت به وی القا کرد که پیامد ابراز نظر و انتقاد موجب می شود افراد سکوت کنند و در نتیجه، پاسخ مشخصی برای این پرسش وجود نداشته باشد. این تعریض اتهامی هادی خامنه ای به نظام در حالی بیان شده که نمی توان در جمهوری اسلامی ایران کسی را یافت که صرف اظهارنظر و انتقاد از نظام تعقیب قضایی و با او برخورد شده باشد. با اندکی دستکاری و جابه جایی در این بحث می توان به چیزی رسید که نظر هادی خامنه ای را تأمین کند و مصداق کلام وی باشد. این دستکاری می تواند این گونه باشد که گفته شود، زندانیان جمهوری اسلامی ایران به سبب اظهارنظر و انتقاد از نظام زندانی شده اند!
2- هادی خامنه ای در ادامه کلامش افزود: در سال های اخیر چندین هزار ساعت علیه جریان اصلاح طلبی سخن پراکنی شده و تهمت های شگفت انگیزی به اصلاح طلبان و منتقدان زده شده، ولی هیچ گاه مجال پاسخگویی به آنها ایجاد نشده است.»
چنانچه آمار اظهارات دوم خردادی ها به عنوان یک اقلیت در رسانه های داخلی و خارجی استخراج شود به احتمال زیاد خلاف نظر هادی خامنه ای خواهد بود. وی در ادعای غیر مستدلش از عبارت «ولی هیچ گاه مجال پاسخگویی به آنها ایجاد نشده است.» استفاده کرده، حال اینکه، با فراغ خاطر و بدون دغدغه، نه اینکه از نظام انتقاد می کند، بلکه نظام را بدون ارائه هر گونه دلیل موجه، محکوم هم می کند. وی در همین فراز از «تهمت های شگفت انگیز به اصلاح طلبان و منتقدان» دم می زند؛ اما نمونه ای ذکر نمی کند، حال آنکه بخش زیادی از مردم جهان، نه ایران، به خاطر دارند، همین افرادی که هادی خامنه ای سعی دارد با ترسیم چهره ای مظلوم و محروم از آنها، مدافع شان باشد و نظر ترحم دیگران را نسبت به آنها برانگیزاند، چگونه ناجوانمردانه با زیر پا گذاشتن ارزش های دینی و انسانی، حقیقت را سر بریدند و وقیحانه به نظام اسلامی تهمت تقلب در انتخابات را زدند، آن گونه که در تاریخ به عنوان «دروغ بزرگ» ثبت خواهد شد. کدام «تهمت شگفت انگیز» است، این یا آن حقایقی که از زبان و قلم برخی فتنه گران تراوش کرد و از «رمز عملیات آشوب» پرده برداشت؟!
3- وی در فراز دیگر بحث انتخابات گفت: برگزاری انتخابات عادلانه حق ما است و نه شرط ما، به دنبال تأمین ابتدایی ترین حقوق خود و دوستان و دلسوزان نظام و انقلاب و راه امام هستیم. پس کسانی که با این مقدمات مخالفند، صراحتاً و شجاعانه بیان کنند که جبهه اصلاحات و خط امام(ره) حق شرکت در انتخابات را ندارند.»
فراهم ساختن زمینه برگزاری انتخابات عادلانه - صرف نظر از اینکه در اینجا عادلانه چه مفهوم و تفسیری دارد - وظیفه نظام و حق تمام مردم است و شرایط بردار نیست؛ اما با این حال دیده می شود که برخی مجاز به شرکت در انتخابات نیستند، باید پرسید چرا؟ پاسخ این است که در اینجا معیار قانون است. قانون، یعنی فصل الخطابی الزام آور که در فرایندی دقیق با پیش فرض پذیرش عمومی وضع شده و کسی نمی تواند از حکمش سر باز زند. بنابراین هادی خامنه ای و گروهی که از آن نام برد مانند مردم و سایر گروه ها و تشکلات برای شرکت در انتخابات باید تابع قانون باشند. بحثی که باقی می ماند این بخش از سخن وی است که گفته: «ابتدایی ترین حقوق خود و دوستان و دلسوزان نظام و انقلاب و راه امام»، که باید گفت، آنچه مربوط به ایشان می شود «حقوق خود» است و از آن به بعد یعنی «دوستان و دلسوزان نظام و انقلاب و راه امام» همه مردمی را شامل می شود که در 9 دی و 22 بهمن با حضور پرشکوه در صحنه گسترده شهرهای کشور با آزادی کامل، نظر و انتخاب خودشان را اعلام کردند و اجازه هر گونه سوءاستفاده از نام و رفتارشان را توسط دیگران گرفتند. آن هم یک معیار است که نباید در پی مصادره آن بود.