پیامدهای مشارکت ایران و پاکستان برای آمریکا

اختصاصی بصیرت/
گروه ترجمه - پایگاه اینترنتی «نیشن پاکستان» 22 ژوئیه 2011 (31 تیر) در مقاله‌ای به پیامدهای همکاری ایران و پاکستان پرداخت و نوشت: آصف‌‌‌علی زرداری، رئیس‌جمهور پاکستان، اخیراً دو سفر پیاپی به ایران داشته است. پرسش این است که دلیل این دیدارهای رسمی آن‌هم طی سه هفته چیست؟ گزارش‌های رسمی منابع پاکستانی و ایرانی، این دیدار را «بخشی از روند جاری تقویت روابط دوجانبه، مشورت با کشورهای منطقه برای صلح و ثبات به دلیل تنش‌های موجود، ارتقای صلح و ثبات در افغانستان و مبارزه با ستیزه‌جویان» خوانده‌اند؛ اما این منطق نمی‌تواند کاملاً دلیل دو سفر رسمی رئیس‌جمهور پاکستان با این فاصله زمانی را تشریح کند. البته بررسی مسائل منطقه‌ای می‌توانست همانند گذشته در سطح مقامات پایین‌تر صورت گیرد. در عین حال، این دیدار می‌تواند به‌نوعی به‌منظور میانجی‌گری میان ایران و غرب باشد که البته باید گفت در حال حاضر روابط پاکستان و آمریکا بحرانی است. همچنین این احتمال می‌رود که این دیدار به‌منظور میانجی‌گری میان عربستان و ایران صورت گرفته باشد؛ هرچند تنش میان این دو کشور فروکش کرده است.
در ادامه مقاله آمده است: در پرتو تحولات اخیر در سیاست خارجی پاکستان، بیشتر احتمال می‌رود که دیدارهای رزداری از ایران، تحت تأثیر بحران سیاسی موجود میان آمریکا و پاکستان است که با حمله نیروهای آمریکایی علیه رهبر القاعده و سپس محکومیت شدید این اقدام از سوی پاکستان به دلیل نقض حاکمیت ملی آغاز شد. از جمله پیامدهای این حمله، تصمیم پاکستان به محدودسازی دسترسی ارتش آمریکا به خاک این کشور برای هدایت حملات هوایی علیه شبه‌نظامیان مظنون و کاهش شمار مشاوران نظامی آمریکا در پاکستان و تصمیم اخیر آمریکا به توقیف 800 میلیون دلار کمک نظامی به اسلام‌آباد مطابق برنامه‌های تشویقی برای همکاری نزدیک‌تر پاکستان با همسایه غربی‌اش بوده است؛ اما با توجه به پیشینه روابط آمریکا و پاکستان، این پرسش مطرح است که دلیل گرمی روابط ایران و پاکستان چیست و چه پیامدهایی برای منافع آمریکا در منطقه خواهد داشت؟ گفتنی است حتی در صورت بحرانی نبودن روابط آمریکا و پاکستان، دو کشور پاکستان و ایران دلایل بسیاری برای نزدیکی روابط با یکدیگر دارند.
در پایان مقاله آمده است: کاملاً واضح است که جدای از پیوندهای فرهنگی و مذهبی، ایران و پاکستان ملاحظات اقتصادی و امنیتی دارند. این دو کشور به‌دلیل برخی اختلافات سیاسی در گذشته، نتوانسته‌اند به‌طور کامل پتانسیل‌های خود برای ایجاد مشارکت راهبردی با یکدیگر را محقق کنند. تضاد سیاست خارجی آن‌ها در قبال افغانستان، منشأ اصلی تنش‌ها میان این دو کشور بوده است. این تنش‌ها در نیمه دوم دهه 1990 هنگامی که طالبان بیشتر بخش‌های افغانستان را تصرف کرد، به اوج خود رسید. در حالی که پاکستان از طالبان حمایت کامل کرده است، ایران با این گروه اختلاف دارد و در عوض به نیروهای ائتلاف شمال کمک کرد. حمله آمریکا به افغانستان و سرنگونی رژیم طالبان با وجود آنکه مسائل بسیاری به وجود آورد؛ اما به جنگ‌های نیابتی قدرت‌های منطقه‌ای در افغانستان پایان داد و در نتیجه منشأ تنش میان ایران و پاکستان را حداقل به‌طور موقت از بین برد.