متهم یا مجرم/یدالله جوانی

بسم الله الرحمن الرحیم
اختصاصی بصیرت/
این روزها و در آستانه انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی، از سوی برخی از افراد و گروه های سیاسی مطالبی مطرح می شود که جای تأمل فراوان دارد. عمده مباحثی که در این خصوص مطرح شده و موردنظر این نوشتار است، مرتبط با حوادث پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری در سال 1388 می باشد. رئوس مطالبی که به شکل های مختلف و از سوی چهره های کلیدی روی صحنه و یا پشت صحنه فتنه 88 اظهار شده و بازتاب رسانه ای یافته را می توان در محورهای زیر خلاصه کرد:
1- ما خواستار انتخابات سالم، آزاد و مطلوب هستیم.
2- ما از جمهوری اسلامی و نظامی که مردم به آن رأی داده اند، دفاع می کنیم.
3- باید فضا را فضای آزادی و استقلال کنیم و آزادی بدون انتخابات سالم معنایی ندارد.
4- مردم باید احساس کنند که کاندیداهای شان در انتخابات حضور دارند و آرای اعلام شده، همان آرای داده شده است.
5- زندانیان سیاسی باید آزاد و از احزاب رفع محدودیت و به حصرها و حبس ها پایان داده شود.
6- جریاناتی هستند که جز فحاشی و تهمت زنی و بگیر و ببند و ترور شخصیت کاری ندارند و متأسفانه مصونیت هم دارند.
از مجموعه مطالب ذکر شده که از سوی چهره هایی چون، سید محمد خاتمی در فضای سیاسی کشور مطرح گردیده، صاحب نظران و کارشناسان با عنوان شرط گذاری جریان فتنه برای حاکمیت جهت بازگشت به صحنه سیاسی کشور یاد می کنند. به عبارتی، این جریان مدعی است که در حوادث پس از انتخابات مظلوم واقع شده و طرف مقابلی که به آنان ظلم کرده، حاکمیت و نظام بوده و تمامی این حوادث رخ داده، بر پایه اتهامات و نسبت های ناروایی بوده که به آنان داده شده است. بر اساس چنین نگرشی، آقای خاتمی و همفکران او برای بازگشت به عرصه سیاسی کشور، از موضع طلبکار و شاکی حق به جانب، برای نظام و حاکمیت شرط گذاری کرده و انتخابات آزاد و سالم، آزادی زندانیان سیاسی و احیای آبروی آنان، رفع محدودیت از احزاب و نشریات توقیف شده و رفع حصر و محدودیت از افرادی چون، موسوی و کروبی را پیش نیاز ورود به عرصه سیاسی و رقابت های انتخاباتی می دانند. جالب تر از این، مبنای چنین درخواستی است که آنان مورد توجه قرار می دهند. چنین می پندارند که نظام جمهوری اسلامی در شرایطی قرار دارد که از یک طرف نیازمند ورود جبهه اصلاحات به عرصه رقابت ها می باشد و از طرف دیگر، برای بازگشت اصلاح طلبان به صحنه سیاست، چاره ای جز توجه به درخواست ها و اجابت آنها ندارد. در این خصوص نکاتی چند باید مورد توجه باشد:




1- انتخابات در جمهوری اسلامی، همواره از ابتدا تاکنون آزاد، سالم و رقابتی بوده و تمام کسانی که به قانون اسلامی اعتقاد و التزام عملی داشته اند، امکان ورود به عرصه های رقابت برایشان فراهم بوده است. بنابراین، شرط گذاری برای اینکه انتخابات باید آزاد و سالم باشد، یک نوع ظلم و جفای به نظام اسلامی تلقی می شود. معمولاً از ابتدای انقلاب تا به امروز، کسانی نظام اسلامی و انتخابات آن را متهم به عدم رعایت قانون و قواعد دموکراسی کرده که خود هیچ اعتقادی به نظام دینی و قانون اساسی نداشته اند.
2- آزادی انتخابات و سالم بودن آن، چه ارتباط منطقی با نادیده انگاشتن جرم مجرمان دارد؟
اگر در کشور، افرادی مرتکب جرم شدند، طبق قوانین باید قانون در مورد آنان اعمال شود و بر اساس قانون مجازات شوند. سران فتنه و حامیان اصلی آنان، گویا همچنان می پندارند که متهم هستند و نه مجرم و بر این اساس تلاش می کنند به نوعی از خود رفع اتهام کرده و دیگران را در دادن نسبت های بی پایه و اساس به خود متهم سازند. این نوع پنداشت و رفتار را می توان شبیه پنداشت و رفتار همان کبکی دانست که سرش را زیر برف می کند به این خیال که کسی او را نمی بیند
سران فتنه و حامیان آنها باید بدانند که از نظر ملت ایران و نظام اسلامی، مجرم هستند نه متهم. اگر تا به حال با آنان طبق قوانین برخورد نشده و مجازات نشده اند، دلایل خاص خود را دارد. بزرگترین جرم این جریان و عوامل اصلی روی صحنه آن، یعنی مثلث، موسوی، کروبی و خاتمی متهم ساختن نظام اسلامی به انجام تقلب در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری بر اساس یک طرح از قبل طراحی شده بر پایه مدل انقلاب ها یا کودتاهای مخملین می باشد. این آقایان باید بدانند که برای نظام اسلامی و ملت آزاده ایران، آنان متهم به براندازی یا متهم به ایستادن در برابر ملت و نظام نیستند، بلکه آنان به دلیل اقدام به براندازی و مقابله با نظام اسلامی، مجرم هستند. مردم ایران در حماسه های نهم دی ماه و بیست و دوم بهمن ماه سال 1388 به جهانیان نشان دادند که چه نگاهی نسبت به فتنه و عوامل اصلی آن دارند. دادگاه های پس از حوادث انتخابات و اعترافات در این دادگاه ها نشان داد که جرایم متهمین اثبات شده است و آنان اکنون به دلیل اثبات جرم شان در زندان هستند.
3- وقتی از نظر نظام اسلامی و ملت مسلمان، مومن و انقلابی ایران، جریان و افرادی، مجرم شناخته می شوند، مجرم برای بازگشت به دامان نظام و ملت ، باید توبه کرده و عذرخواهی کند. در کجای دنیا کسی که جرمش اثبات شده و مستحق مجازات است، در موضع طلبکار قرار می گیرد و انتظار برآورده شدن حاجات دارد. اکنون نظام اسلامی مقتدر است و به طور قطع به مجرمان باج نخواهد داد. اگر این جماعت عاقل و واقع نگر باشند، خرد سیاسی حکم به توبه و عذرخواهی می کند تا به گرفتن ژست حق طلبانه و طلبکاری از نظامی که مظلوم است، لکن مظلوم مقتدر.