موفقیت هسته اى ایران /بخش سیاسى خارجی

سرانجام آژانس بین المللى انرژى اتمى پس از هزاران ساعت بازرسى مداوم و مستمردر خصوص فعالیتهاى هسته اى جمهورى اسلامى ایران صلح آمیز بودن آنها را تاکید نموده و بر حل کلیه مسائل فنى باقیمانده میان تهران و آژانس صحه گذاشت.بر این اساس شبهات و ابهامات ششگانه باقیمانده میان ایران و آژانس با استناد به راستى آزمایى و شفاف سازى انجام شده از سوى تهران حل و فصل گردیده و هیچ گونه دعواى حقوقى در این خصوص باقى نمانده است.اثر وضعى و طبیعى انتشار گزارش اخیر محمد البرادعى ابطال دو قطعنامه 1737 و 1747 شوراى امنیت سازمان ملل متحد و ارجاع پرونده هسته اى کشورمان به آژانس بین المللى انرژى اتمى است.به عبارت دیگر،گزارش البرادعى حامل پیام مختومه اعلام شدن پرونده هسته اى ایران در شوراى امنیت سازمان ملل متحد بود.این پیام به اندازه اى گویا و آشکار است که کشورهاى 1+5 نمى توانند با هوچى گریهاى خود آن را انکار نمایند.

ایران تنها مرجع رسیدگى به برنامه هاى هسته اى خود را آژانس بین المللى انرژى اتمى مى داند.نسبت یک سازمان بین المللى واعضاى آن بر اساس تعهدات ،مطالبات و قوانین مندرج حقوقى ترسیم مى گردد.این قاعده در خصوص آژانس بین المللى انرژى اتمى و ایران نیز صادق است.ما به عنوان یک عضو آژانس مطابق قواعد و الگوهاى تعریف شده موجود در اساسنامه آژانس فعالیتهاى هسته اى صلح آمیز خود را آغاز نموده و تاکنون ادامه داده ایم.مسئله اى که گزارشهاى اخیر محمدالبرادعى نیز آن را تائید مى نماید.اما مناسبات حقوقى میان کشورهاى 1+5 و ایران کاملا تعریف نشده است.از آنجایى که کشورهاى 1+5 از دل جریانهاى سلطه گر جنگ جهانى دوم برخاسته اند،با قواعد حقوق بین الملل عمومى بیگانه هستند.این بیگانگى خود را در مراحل مختلف حیات بشریت پس از پایان جنگ جهانى دوم نشان داده است.آمریکا،تروییکاى اروپایى و حتى چین و روسیه سعى دارند با معجونى مرکب از آنارشیسم و رئالیسم افزایش قدرت مانوربین المللى خود را تضمین نمایند.از این رو شوراى امنیت سازمان ملل متحد طى دهه هاى اخیر به اصلى ترین ناقض حقوق ملتها و دولتها تبدیل شده است.کشورهاى 1+5 نسبت به قوانین وضعى سازمانهاى بین المللى نگاهى کاملا ابزارگرایانه دارند.مطابق این نوع نگاه در صورت تطابق گزارش سازمانهایى مانند آژانس با منافع و اهداف جریان سلطه،این گذارها مورد تاکید و استناد قرار گرفته و در غیر این صورت،فرمول “گذار از سازمانهاى بین المللی”به صورتى کاملا وقیحانه از سوى مدعیان دروغین عدالت و حقوق بشر پیاده مى شود.

در برهه حساس کنونى باید به سوالى مهم پاسخ داد وآن اینکه “دلیل هراس و نگرانى غرب از انتشار گزارش اخیر محمد البرادعى چیست؟”.

پاسخ این سوال را باید از بطن مناسبات جهان امروز استنتاج نمود.چنین استنتاجى بدون رصد منطق هسته اى ایران طى سالهاى پس از پیروزى انقلاب اسلامى ایران امکانپذیر نیست.این منطق همان نگاه صلح طلبانه ایران نسبت به فناورى‌هاى پیشرفته جهان است.این در حالیست که اساسا در ماوراى نگاه غرب نسبت به فناورهاى مدرن از جمله فناورهاى هسته اى و فضایى منطقى نهفته نیست که بتوان آن را شناسایى نمود.ازسوى دیگر،هر منطقى مولد نوعى الگوست.جمهورى اسلامى ایران با استفاده صلح آمیز از فناورى هسته اى به الگویى منحصربه فرد در جهان تبدیل شده است.

تهران مفاهیم تحریف شده خلع سلاح )Disarmament(وبازدارندگى )Deterrence( را به درستى نادیده انگاشته و “فناوری”را در زیرمجموعه “صلح “وثبات منطقه اى و فرامنطقه اى جستجو نموده است.این در حالیست که هم اکنون کشورهاى داراى بمب هسته اى به سردمداران مخالفت با گسترش سلاحهاى هسته اى تبدیل شده اند.به راستى این حقیقت تلخ با کدام عقل و استدلال نهفته از مناسبات عینى جهان امروز قابل استنباط است؟قدرتهاى زورگوى جهانى به هیچ عنوان حاضر نیستند زرادخانه هاى هسته اى خطرناک خود را به نفع صلح جهانى منهدم سازند؛اما به راحتى حاضرند نظام بین الملل را در راستاى توسعه سلاحهاى میکروبى و هسته اى مدرن خود دگرگون سازند.

انتشار گزارش مثبت اخیر البرادعى در خصوص فعالیتهاى هسته اى صلح آمیز جمهورى اسلامى ایران کوچکترین قدرت مانورى را جهت زیاده خواهى کشورهاى 1+5 باقى نگذاشته است.از این رو هر گونه اقدام شوراى امنیت سازمان ملل متحد در خصوص صدور قطعنامه بعدى علیه ایران محکوم به شکست خواهد بود.غرب هم اکنون در بدترین نقطه ممکن قرار گرفته است.نقطه تلاقى بین گزارش مثبت آژانس و سلطه طلبى غرب نقطه اى سخت و آزاردهنده است که آمریکا و متحدانش قدرت تنفس در فضاى تنگ و محدود آن را ندارند.

در نهایت اینکه موفقیت هسته اى اخیر معلول سه عامل “پایدارى بر سر حقوق حقه هسته اى از سوى ملت ایران”،”شناخت صحیح غرب طى دو سال اخیر”و”حرکت مستمر دانشمندان هسته اى “ است.جمع این سه عامل سبب پیروزى ملت ایران در مبارزه هسته اى با غرب شده است.شوراى امنیت سازمان ملل متحد طى سالهاى اخیر با ملتى رو در رو گردیده که در راستاى استیفاى حقوق ملى و شرعى خود از سازمانهاى بین المللى و جریان سلطه کوچکترین مسامحه اى از خود نشان نداده است.ملتى که با افتخار آفرینى هاى مکرر خود بارها جریان سلطه را در برابر خود به زانو در آورده است.