گزینه‌های پیش‌ روی بشار اسد

گروه ترجمه - پایگاه اینترنتی «هافینگتون‌پست» 14 آگوست 2011 (23 مرداد) در مقاله‌ای، به گزینه‌های بشار اسد برای کنترل ناآرامی‌ها و بقای رژیم سوریه پرداخت و نوشت: جریان تنش داخلی سوریه پس از آنکه بشار اسد راهبرد نظامی علیه معترضان را برگزید، تغییر کرد. انزوای سیاسی و اقتصادی سوریه به دلیل توجه نکردن اسد به درخواست‌های آمریکا، اروپا و کشورهای عربی و حتی ترکیه تشدید شده است. در عین‌حال، علاوه بر تشدید انزوای رژیم سوریه، باید اقداماتی مقدماتی برای پیگرد قانونی رهبران آن که جنایت علیه بشریت مرتکب شده‌اند، صورت داد. این موضوع به‌طور غیرقابل اجتنابی به دو سناریوی محتمل منتهی خواهد شد: نخست، رژیم سوریه می‌پذیرد که گزینه‌ای جز توافق سریع و اعطای امتیازات فراوان و نیز انتقال قدرت به منظور جلوگیری از قرار گرفتن تحت پیگرد قانونی ندارد. دوم، ممکن است سرکوب علیه معترضان را تشدید کند و در عین حال با کارت لبنان بازی کند و از طریق حزب‌الله علیه اسرائیل جنگ به راه بیندازد تا جریان امور به نفع حامیانش رقم بخورد؛ اما چنین تصمیمی صرفاً وابسته به نظر سوریه نیست، بلکه اتخاذ چنین تصمیمی اساساً به ایران بستگی دارد که این کشور نیز نیم‌نگاهی به ترکیه دارد. به این دلیل که ترکیه در حال حاضر در شکل‌دهی سرنوشت سوریه، هماهنگی با کشورهای مهم عربی، آمریکا و کشورهای اروپایی ناتو نقش اساسی دارد. به‌ویژه آنکه ترکیه خود عضو ناتوست.
  در ادامه مقاله آمده است: در حال حاضر، فشار نظامی معترضان مسلح بر رژیم سوریه تشدید شده است. در صورتی که سرکوب‌های خونین و خودسرانه ادامه یابد، می‌تواند به شورش و بروز شکاف میان ارتش سوریه بینجامد. در حالی که احتمال حملات هوایی ناتو علیه رژیم سوریه مانند لیبی وجود ندارد؛ اما ناتو ممکن است از طریق ترکیه از مخالفان حمایت مالی و تسلیحاتی کند. کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس نیز ممکن است از این راهبرد حمایت کنند. هفته گذشته کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس گفتند که صبر خود در برابر رژیم سوریه را از دست داده‌اند و تلاش بیشتری در همکاری نزدیک با ترکیه را آغاز خواهند کرد. این موضوع به‌شدت ایران را نگران کرده است. در شرایط کنونی رأی شورای امنیت به اعزام نیروی منطقه‌ای یا بین‌المللی به سوریه به‌منظور توقف سرکوب‌ها ناممکن است. روسیه و چین همانند کشورهای هند، برزیل و آفریقای جنوبی مخالفت مداخله نظامی در سوریه هستند. در حال حاضر، روسیه و متحدانش در شورای امنیت همچنان در پی متقاعد کردن بشار اسد برای خروج ارتش از شهرها و انجام اصلاحات بنیادین هستند.
در پایان مقاله آمده است: با وجود این، بشار اسد باید از اتفاق‌نظر تمام اعضای شورای امنیت در مورد محکومیت مقامات سوریه و قرار گرفتن مسئله سوریه در دستورکار شورای امنیت بسیار غافلگیر شده باشد. بشار اسد ممکن است موضع‌گیری‌های کشورهای مختلف را برآورد کند و تصمیم‌ بگیرد گزینه‌ای جز پرهیز از اقدامات نظامی ندارد و به این نتیجه برسد که کلید ماندن در قدرت ترکیبی از چانه‌زنی و اعطای امتیاز در سطوح محلی و منطقه‌ای است. در این مورد، ممکن است با کارت فلسطین بازی کند، کارت ایران را کنار بگذارد و در رابطه با صلح با اسرائیل، اعتمادسازی مجدد کند. اسد با چنین رابطه‌ای، در مرز سوریه و اسرائیل آرامش به وجود آورده و در عوض، تضمین اسرائیل و نوعی محافظت برای رژیم خود را کسب کرده است.
بصیرت: نویسنده پس از اعتراف به اینکه معترضان مسلح (بخوانید القاعده و سلفی‌های تروریست) فشار را بر حکومت سوریه تشدید کرده‌اند، باید این حق را به دولت سوریه بدهد که آن‌ها را به‌شدت سرکوب کند. این اعتراف ناخواسته، یک افشاگری را نیز در بر دارد: اینکه برخلاف ادعا و تبلیغات حجیم رسانه‌های غربی و عربی، این مردم عادی نیستند که کشته می‌شوند؛ بلکه عده‌ای تروریست هستند که تاکنون صدها نیروی نظامی امنیتی سوریه را به بی‌رحمانه‌ترین شکل، قتل‌عام کرده‌اند. نویسنده سعی کرده القا کند که مقامات سوریه ناتوان از مهار آشوب‌ها از داخل هستند و آن‌ها را به خارج از مرزها سوق می‌دهد آن هم با محصور کردنش در دو گزینه: یکی جنگ و دیگری سازش با رژیم صهیونیستی. ناگفته نماند که نویسنده در این بین، تلویحاً راه‌حل سومی را پیشنهاد می‌کند که دادن امتیاز است و در نهایت، چیزی از قدرت را برای بشار اسد باقی نمی‌گذارد. اما نکته اصلی که نویسنده از پرداختن به آن به‌شدت پرهیز می‌کرد، این است که بشار اسد با وجود تمام توطئه‌ها توانسته ساختار سیاسی و نظامی را حفظ کند و حمایت اکثر مردم را داشته باشد که با تکیه بر این سه عنصر و مقاومت در برابر فشارهای خارجی می‌تواند بر توطئه ای که به دست تروریست‌ها در حال اجراست، پیروز شود.