فتنه در حاشیه و نگرانی فتنه‌گران

مهدى سعیدى
حیات جریان خارج نشین فتنه که امروز از پول های بادآورده سازمان های امنیتی غرب ارتزاق می کند، با تداوم فتنه و فتنه گری عجین شده است. این فراریان پیوسته به بیگانه، برای آنکه درآمد خود را از دست ندهند و بیش از این به دریوزگی نیفتند ناچارند تا به نحوی آتش فتنه را حفظ کنند و هر چند وقت یک بار سر و صدایی به پا کنند و مقاله ای بنویسند و مصاحبه ای کنند تا بساط فتنه را بازنگه داشته و برای اربابان خود دمی تکان دهند!
به عنوان نمونه «سایت کلمه» در هفته گذشته خبر داد که در آستانه «پایان ششمین ماه بازداشت خانگی سران فتنه!» نزدیک به 300 نفر از اصحاب فراری فتنه که آنها را «چهره فعال سیاسی، فرهنگی، هنری و اجتماعی» معرفی می کند؟! به همراه چندین تشکل هوادار فتنه سبز و فعال در زمینه حقوق بشر؟! با امضای یک نامه سرگشاده خطاب به بیش از ده نهاد و مقام بین المللی، خواستار اقدام برای آزادی موسوی، کروبی و همسران آنها شدند. این افراد تنها برای اینکه خوراکی برای رسانه های مجازی فتنه فراهم آورده باشند و همچنین نشان دهند که فتنه گران همچنان زنده اند! دست به چنین کاری زده اند.
نمونه دیگر اینگونه اقدامات اظهاراتی است که عبدالکریم سروش درگفت وگو با تلویزیون رسا داشته و تلاش کرده تا با روحیه دادن به فتنه گران، از زنده بودن فتنه سبز سخن گوید. وی در اظهاراتی عجیب درباره ارزیابی خود نسبت به عملکرد گروهی موهوم موسوم به «شورای هماهنگی راه سبز امید» گفت: «شورا در این مدت توانسته است نام جنبش سبز را زنده نگه دارد. این شورا تکیه گاهی برای افرادی است که می خواهند تحلیل از حرکت مردم داشته باشند ضمن اینکه راه های آینده حرکت را نیز نشان می دهد و از پراکندگی نیروها نیز جلوگیری می کند»
این در حالی است که شورای مذکور که از هویت مجهولی رنج می برد و حتی جرئت نکرده است که تاکنون اسامی اعضای اصلی خود را نیز اعلام کند، مجموعه ای است که در اسفندماه سال گذشته برای چند روز، فعالیتی از خود نشان داد و با صدور چند بیانیه و اطلاعیه که تعداد آن از انگشتان دو دست هم کمتر بود به کار خود پایان داد.
آقای سروش که شعور و سواد لازم را در زمینه سیاست ندارد و حمایت وی از شیخ ساده لوحی چون مهدی کروبی در انتخابات، اعتراض شاگردان و هوادارانش را نیز به همراه داشت، در ادامه می افزاید: «جنبش سبز زنده است. هر جنبشی فازهای مختلف دارد. یک فاز شاید قدری فروکش کند یک فاز دیگر پیش بیاید. باید بلند مدت تر به مسئله نگاه کرد»
واقعیت آن است که ادعای چندفاز بودن فتنه سبز و طرح این ادعا که فتنه سبز تغییر فاز داده و کار خود را در قالب فازی دیگر دنبال می کند، تحلیلی انفعالی است که برای توجیه شکست و ناکامی های فتنه گران مطرح می شود. فتنه سبز با اردوکشی های خیابانی و اغتشاشگری هویت یافت و ظهور و بروز داشت و با ناکامی در ایجاد آشوب و بلوا نابود شد. این حقیقتی است که مدعیانی چون سروش به میدان آمده اند تا اینگونه القا کنند که فتنه سبز همچنان زنده است.
ادعای مضحک دیگر سروش این است که اعلام می دارد: «علائم حیات این جنبش این است که اولاً آقایان کروبی و موسوی را بند و حصر نگه می دارند و این معنایش این است که این دو بزرگوار و دوستان دیگر اگر آزاد باشند می توانند منشأ حرکت بسیار باشند.»
در این باره نیز باید گفت اصحاب فتنه پیش از این ادعای دیگری داشتند و نشانه زنده بودن جریان فتنه را چیزی خلاف این ادعا مطرح می ساختند. آنها مدعی بودند: «اگر موسوی دستگیر بشه، ایران قیامت میشه!» سران فتنه درست در زمان اوج فعالیت «شورای هماهنگی راه سبز امید» دستگیر شدند و حادثه ای نیز رخ نداد! و سبزها جرئت عرض اندام نداشتند! این ناکامی به تنهایی کافی بود تا نشان دهد که نه تنها شورای هماهنگی عنوانی توخالی بیش نیست، بلکه فتنه سبز نیز دیگر وجود خارجی ندارد!
نمونه های متعددی را می توان مشاهده کرد که فتنه گران تنها با هدف خارج کردن فتنه از حاشیه و تبدیل آن به کانون توجهات افکار عمومی دست به خبرسازی می زنند، اما غافل از آنند که در نظر ملت ایران، فتنه و فتنه گران مدت هاست که به زباله دان تاریخ پیوسته اند.