دستاوردهای خیزش محرومان انگلیس

فرهاد مهدوى
جنبش 6 آگوست محرومان در انگلستان واقعیتی بود که فهم ما را از رسانه و دموکراسی تغییر داد و تمام مردم جهان به درک این حقیقت نائل آمدند که واقعیت های کشورهای لیبرال دموکراسی آنچه که تاکنون رسانه ها گفته اند و نشان داده اند نبوده است، آن واقعیت ها از 6 آگوست با یک خیزش عمومی به ناچار راه خود را به رسانه ها باز و وجود خود را هویدا کرد. توفان سرکش مردمی در انگلستان با چنان موجی بر سازمان های رسانه ای غرب فرود آمد که آنها ناچار شدند اعتراف کنند که در غرب مردم گرسنه، غارتگر و بیکار از تعداد انگشتان یک دست فراتر هستند، آنها ناچار شدند اعتراف کنند که تبعیض نژادی در غرب هنوز پس از چندین دهه مشکل اساسی غرب است، رسانه ها ناچار شدند با صدای بلند، فریاد عدم اعتقاد خود به آزادی بیان را به همگان نشان دهند که دیر یا زود این رسانه ها مجبور شدند پا را از واقعیت های مجازی به واقعیت های حقیقی بگذارند و مشکلات غرب را نیز مانند سومالی پوشش بدهند و بگویند در داخل انگلستان که جشن ماه عسل ولیعهد که شش ماه با بسیج همه رسانه ها و سازمان ها صورت می گیرد یک سومالی گرسنه ای در درون خود دارد که با زور سرنیزه جرئت عرض اندام ندارد!
به هر حال، خیزش های اروپایی همانگونه که رهبر معظم انقلاب وعده آن را داده بود، در حال شکل گیری است و اگر مانند تونس و مصر نتوانند به سرانجامی برسند حداقل دستاورد آن اعتراف به سیستم های ناسالم سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در غرب و آغاز فروپاشی لیبرالیسم است.
خیزش مردم انگلستان اگر چه با مدد مشت آهنین و طنین امپراتوری رسانه ای غرب ساکت شده است، اما در ذات خود دستاوردهای رسانه ای نیز به دنبال داشت که به آن می پردازیم؛
1- واقعیت غرب: در سالیان گذشته رسانه های اندک و کم صدای کشورمان هر چه تلاش داشتند که زندگی محقرانه مردم کشورهای غربی را به تصویر بکشند، این امکان فراهم نمی شد، نمی توانستیم صدای خود را نه به بیرون از مرزها که حتی در خیابان های جنبی مرکز رسانه ملی برسانیم. نمی توانستیم تصاویر درستی از زندگی مردم فلاکت زده غرب را به نمایش بگذاریم، تا مردم با دیدن آن باور کنند که غرب بهشت ترسیم شده رسانه های غربی نیست. آنهایی که در سال های گذشته مشتری پر و پا قرص بی بی سی و صدای آمریکا شده اند، شاید در لابه لای غارتگر خوانده شدن مردم انگلیس و حمله وحشیانه پلیس به آنان و منازل معترضان حداقل تصویری در زمینه ذهنی آنان شکل گرفته باشد که در یک هفته اخیر، آنچه دیده اند با آنچه که در سالیان گذشته از زندگی رویایی غرب شنیده اند متفاوت است. اگر امروز کسی نمی خواهد باور کند همه پرده های زندگی رویایی غرب فرو افتاده، تقصیر ما نیست. باید چشم هایش را شسته تا جور دیگر بی بی سی را ببیند! بی بی سی در مطلبی با عنوان «ناآرامی های بریتانیا، چه چیزی مردم را به غارتگری می کشاند؟» نوشت: تماشای تصاویر دزدی های بی شرمانه و وارد کرد خسارت غیرموجه به ساختمان ها و خودروها طی چند شب ناآرامی، این کشور را در بهت فروبرده است. لندن و چند شهر دیگر بریتانیا این هفته شاهد صحنه هایی استثنایی از آتش زدن ساختمان ها و درگیری های خیابانی بود.
بسیاری از کسانی که در غارت شبانه مغازه های لوازم الکتریکی، لوازم ورزشی شرکت کرده بودند، حتی با اجناس دزدی در مقابل دوربین ها ژست گرفتند و عکس غنایم خود را در شبکه های اجتماعی منتشر کردند، پروفسور «پیتز» در مورد تحلیل این وقایع به بی بی سی می گوید: اکثر کسانی که در وقایع این هفته دست به غارت زدند در محله های فقیرنشین زندگی می کنند و شغلی ندارند، خشمگین و مأیوس هستند. وی که از مشاوران مقامات محلی در چندین ناحیه لندن است، می گوید: «چپاول» مردم بی قدرت را ناگهان قدرتمند می کند و این تأثیری بسیار «سکرآور و شعف انگیز» است. بی بی سی همچنین در گزارش دیگری اذعان می دارد: یکشنبه شب، گروه های تبهکار در لندن دست به غارت مغازه ها زدند.
بی بی سی با انتشار این گونه اخبار به دنبال آن بود که نا آرامی های لندن را به طبقه ای فقیر و محروم منتسب کند و این دقیقاً همان گفته ای است که ما در سالیان گذشته گفته ایم که اکثریت مردم گرسنه اند و پلیس و تیم سیاسی در خدمت اقلیتی ثروتمند است.
بی بی سی هم چنین اعتراف کرده است که اکثر افرادی که در ناآرامی های چندین شهر لندن نقش داشته اند، افرادی هستند که در محلات فقیرنشین زندگی می کنند و شغلی ندارند و بیکار هستند. این تصویر از فضای اشتغال و رفاه باید با تأمل بیشتری مورد توجه قرار بگیرد، زیرا تلویزیون فارسی بی بی سی همواره، تصویری اتو کشیده از جامعه به اصطلاح رفاه زده را در سالیان گذشته منعکس کرده است که با واقعیت های فعلی فاصله دارد.
2- سانسور و تحریف رسانه‌ای: یکی از مهم ترین آموزه های جنبش 6 آگوست محرومان انگلیس، همراهی و هماهنگی رسانه های غربی در سانسور اتفاقات لندن و شهرهای پرآشوب انگلیس و همچنین وارونه نمایی این وقایع است. علی رغم اینکه در سایت های رسانه های فارسی زبان فردا، صدای آمریکا، رادیو فرانسه در مورد بازتاب این اتفافات چیزی به چشم نمی خورد، رسانه های انگلیسی زبان که در شهرهای مختلف انگلیس قابل دریافت بودند، با برچسب های غارتگر و آشوبگر به توصیف این محرومان طغیان کرده پرداختند.
شبکه خبری فرانس 24 در گزارشی با اشاره به اینکه، اکنون آرامش به شهر لندن برگشته است، اعتراض در لندن را سرقت و غارت اموال مردم توصیف و تصریح کرد: مردم در حال کمک به پلیس هستند.
تلویزیون «الجزیره» نیز همسو با دیگر رسانه های حامی غربی حوادث جاری در لندن را راهزنی می داند و گزارشی از همکاری مردم جارو به دست پخش می کند که برای کمک به بازسازی دوباره شهر وارد عمل شده اند. شبکه «CNN» نیز رویکردی شبیه به دیگر رسانه های غربی دارد و اوضاع جاری در لندن را غارت این شهر توسط اشرار معرفی می کند. این شبکه با تبلیغ توان نیروی پلیس، سعی در ترساندن معترضان دارد و تلاش می کند تا این بحران را مختص مهاجران بداند.
تلویزیون «یورونیوز» هم خبر بحران لندن را نوعی غارت عمومی نشان می دهد که مهاجران آسیایی و آفریقایی آن را ساماندهی کرده اند.
شبکه خبری العربیه نیز در گزارشی، گسترش اعتراضات در انگلیس را ناشی از آشوبگری تعدادی نوجوان انگلیسی جلوه داد که بدون درخواست معین اغتشاش می کنند.
رادیو رژیم صهیونیستی معترضان را آشوبگر خواند و گفت: آشوبگران به غارت مغازه ها دست زده اند و آشکارا کالاهای به سرقت رفته را در معرض فروش می گذارند.
همراهی و هماهنگی کامل امپراتوری غرب در کنترل بحران اجتماعی و سیاسی انگلیس قبلاً در بحران های دیگر کشورهای اروپایی چون؛ یونان، فرانسه، اسپانیا و ایتالیا نیز بارها مشاهده شده، است و این رسانه ها در یک دستورالعمل نوشته شده هنگام بحران در هر کشور غربی یک گونه عمل می کنند؛ اشاعه و انتشار انباری از اطلاعات که شنونده و بیننده نه تنها سرگردان می شود، بلکه تنها راه اطلاع از واقعیت را استفاده از همین رسانه ها می داند، اما همین رسانه ها در ناآرامی های هشت ماه پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، به گونه ای دیگر اخبار و تحولات ایران را پوشش می دادند و از کاه های وبلاگ و فضای مجازی، کوه های تظاهرات علیه نظام جمهوری اسلامی می ساختند.
3- مقابله با شبکه‌های اجتماعی: ایجاد شبکه های اجتماعی در اینترنت با عنوان فیس بوک، توئیتر، یاهومسنجر اگر چه در ابتدا ممکن است با اهداف تجاری و یا جاسوسی راه اندازی شده باشند، اما عضویت میلیون ها کاربر در سرتاسر جهان در این شبکه ها و همزمانی ارتباط آنها با همدیگر، فرصتی پدید آورده است که کشورهای غربی و سازمان های جاسوسی از این ارتباط غیرهدفمند، به صورت هدفمند در راستای اهداف خود بهره برداری کنند.
دو سال پیش همزمان با انتخابات 88 جنگ توئیتری در ایران کلید زده شد، این جنگ که سربازان آن تحت یک شبکه هماهنگ، با دروغ و نیرنگ، تحولات ایران را پوشش می دادند و تحت یک فرماندهی سایبری در آمریکا فعالیت می کردند و آن زمان علی رغم اینکه شبکه توئیتر نیاز به تعمیرات داشت، از کاخ سفید و وزارت خارجه آمریکا دستور رسید که انجام تعمیرات را به وقتی دیگر موکول کنند و جنگ توئیتری را در ایران شعله ور نگه دارند. همان زمان «کلینتون» در دیدار با «آوبگدور لیبرمن» وزیرخارجه رژیم صهیونیستی درخصوص اهمیت استفاده از توئیتر علیه ایران، گفت: توئیتر ابزار مهمی است که به معترضان ایرانی به ویژه جوانان اجازه می دهد در جریان حوادث اخیر انتخابات ریاست جمهوری با یکدیگر در تماس باشند.
وی همچنین گفت: توئیتر بسیار مهم است و در زمانی که منابع اطلاعاتی دیگر وجود ندارد، این شبکه، نقش مهمی در حفظ خطوط ارتباطی برعهده دارد و به افراد امکان می دهد اطلاعات را مبادله کنند... این حق اساسی مردم[ایران] است که بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند.
ایده حق ارتباط اگر چه آن زمان به صورت یک ادعا در مردم ایران بیان شده است اما در انگلیس به گونه ای دیگر و عکس گفته گذشته شان عمل می شود و مسئولان انگلیسی و آمریکایی به دنبال مقابله با این حق هستند. در خیزش محرومان انگلیس، پلیس «اسکاتلند یارد» اعلام کرد: شبکه های اجتماعی توئیتر، فیس بوک و بلک بری در انجام ناآرامی ها نقش مهمی را داشته اند.
گاردین می نویسد: خرابکاران در لندن از طریق بلک بری با هم در تماسند و قرار تجمعات خود را می گذارند. در میان جوانان بریتانیایی تلفن هوشمند بلک بری بیش از هر گوشی دیگری محبوب است. برپایه تحقیقات «آف کام» یک سوم از جوانان و نوجوانان لندن از بلک بری استفاده می کنند، پیام های کوتاه فرستاده شده از این طریق مستقیماً در شبکه های اجتماعی مانند توئیتر منتشر می شوند.
« دیوید کامرون» نخست وزیر انگلیس از فعالیت شبکه های اجتماعی از جمله فیس بوک و توئیتر به شدت ابراز نگرانی کرده، خواستار نظارت بر فعالیت های شهروندان انگلیسی از طریق این شبکه های اجتماعی و جاسوسی از کاربران مظنون است.
دولت انگلیس حتی تلاش می کند، قانونگذاران این کشور را متقاعد کند تا طرح محدودیت در استفاده از اینترنت، شبکه های اجتماعی و تلفن های همراه را تصویب کنند.
بی بی سی فارسی در تاریخ 11 آگوست (20 مرداد) در خبرهای خود از احتمال ایجاد محدودیت در شبکه های اجتماعی توسط دولت انگلیس برای کنترل کردن اعتراضات خبر داد.
در همین حال، این شبکه های اجتماعی، در هماهنگی با دولت انگلیس اقدام به دادن اطلاعات افراد استفاده کننده از این شبکه ها، برای ایجاد ناآرامی در انگلیس خبر دادند. شرکت RIM به عنوان سازنده گوشی های بلک بری اعلام کرد که در تحقیقات پلیس لندن درباره نقش سرویس مسنجر رایگان این شرکت در تشدید آشوب و غارت در انگلیس همکاری می کند و هویت استفاده کنندگان از این وسیله را به پلیس گزارش می دهد. حال با این عملکرد دول غربی می توان ادعای آزادی بیان و حقوق بشر و دسترسی آسان به اینترنت و ... این مزوران را باور کرد. واقعیت این است که اگر خیزش مردمی انگلیس هیچ دستاوردی نداشته باشد، همین که پرده از نقاب مزورانه دولتمردان انگلیسی و غربی برداشت، بهترین دستاورد آشوب های لندن بود و قطعاً دولت مزور انگلیس دیگر چون گذشته نمی تواند علیه سایر ملل و کشورها، یاوه گویی کرده و دم از حقوق بشر و ... بزند.