سه ضلعی سلطه بر آفریقا /على تتماج

 اختصاصی بصیرت/
موقعیت جغرافیایی و منابع زیرزمینی قاره آفریقا موجب شده تا نظام سلطه همواره به دنبال استعمار این قاره باشد. در مقطع کنونی نیز نظام سلطه به ویژه آمریکا و صهیونیست ها تحرکات گسترده ای را برای چپاول این قاره در پیش گرفته اند. هر چند که این تحرکات ریشه ای تاریخی دارد؛ اما در مقطع کنونی این اقدامات با مولفه ها و چارچوب های خاص در حال اجرا شدن است؛ اقداماتی که در سه بخش با عناوین مختلف قابل مشاهده است.

الف) سودان جنوبی: آغاز حرکت غرب برای سلطه بر آفریقا را می توان در تحولات سودان مشاهده کرد. در 19 دی ماه 1389 به نام حل بحران های موجود میان شمال و جنوب سودان همه پرسی جدایی جنوب از شمال برگزار و سرانجام در 18 تیر 1390 رسماً جنوب با ریاست جمهوری «سیلواکر» از شمال جدا شد. اقدامات غرب و صهیونیست ها برای سلطه بر سودان به همین جا ختم نشده و تحرکات آنها همچنان ادامه دارد. این اقدام با چند رویکرد صورت می گیرد. اولاً با ادعای کمک به رفع مشکلات و نیز تقویت توان نظامی و اقتصادی سودان جنوبی، آمریکا و صهیونیست ها فعالیت های گسترده نظامی و سیاسی را در این منطقه آغاز کرده اند. صهیونیست ها که پیش از این به صورت پنهانی در این منطقه فعال بودند اکنون بالاترین روابط را با آن برقرار کرده اند. ثانیاً ایجاد بحران در منطقه مرزی آبی با محوریت منطقه نفتی «کوردفان» و ادعای مقابله با جنگ در این منطقه حربه دیگر غرب برای سلطه بر سودان است. این سلطه گری با حضور نیروهای سازمان ملل در این منطقه در حال شکل گیری است. ثالثاً به چالش کشاندن سودان شمالی به ریاست جمهوری البشیر به بهانه کمک به مردم دارفور از دیگر تحرکات صورت گرفته توسط سلطه گران است. روند تحولات نشان می دهد که صهیونیست ها و غرب برآنند تا از سودان به عنوان پایگاهی برای سلطه بر آفریقا بهره برداری کنند.

ب) جنگ لیبی: هر چند که واشنگتن ادعا می کند که نقشی در جنگ لیبی ندارد؛ اما حضور ناتو یعنی مدیریت جنگ توسط آمریکا. غرب که زمانی با ادعای مبارزه با تروریسم به اشغال کشورها می پرداخت، اکنون ادعای بشردوستی را مطرح کرده تا در لوای آن اهداف سلطه طلبانه خود در لیبی و سراسر آفریقا را اجرایی کند. بسیاری بر این عقیده اند غرب با طولانی کردن جنگ تلاش دارد سرزمین سوخته ای را در لیبی ایجاد کند تا با ادعای کمک به مردم، سلطه خویش بر آنها را به اجرا درآورد. در این میان، صهیونیست ها نیز که در حوزه پیرامونی به محاصره مقاومت در آمده اند برآنند تا از تحولات لیبی برای خروج از بحران و چپاول آفریقا بهره برداری کنند.

ج) سومالی و ایجاد قحطی: فاز سوم تحرکات گسترده نظام سلطه برای تسلط بر آفریقا را در سومالی می توان مشاهده کرد. کشور اسلامی سومالی که با برخورداری از موقعیت جغرافیایی انحصاری به ویژه همجواری با تنگه باب المندب و منابع عظیم نفتی و زیرزمینی می توانست به ارکان سیاسی و اقتصادی جهان مبدل شود، اکنون چنان در قحطی گرفتار شده که 12 میلیون جمعیت این کشور با مرگ دست و پنجه نرم می کنند. بیش از 500 هزار کودک سومالیایی در بدترین شرایط قرار دارند و روزانه 15 کودک به کام مرگ می روند. بر اساس گزارش سازمان ملل 2/1 میلیارد دلار برای کمک به مردم سومالی نیاز است که تاکنون اجرایی نشده است. فقط تعداد معدودی از کشورها برای کمک به مردم سومالی اقدام کرده اند.
نکته قابل توجه در تحولات سومالی تلاش آمریکا و صهیونیست ها برای استفاده از این شرایط جهت سلطه بر این کشور است. آنها در تبلیغات رسانه ای خود چند اصل را در اولویت قرار داده اند. پنهان سازی موقعیت جغرافیایی و منابع این کشور و تأکید بر جنگ داخلی و ساختار قبیله ای آن، اصرار بر نقش گروه های الشباب در ایجاد بحران و قحطی در حالی که تعداد این افراد چند هزار نفر بیشتر نمی باشد، برجسته سازی مسئله دزدان دریایی برای معرفی سومالی به عنوان کشور مخل امنیت بین الملل و... از جمله این اقدامات است. این گونه رفتارها در حالی صورت گرفته که از یک سو اسناد نشان می دهد که بر خلاف ادعاهای مطرح شده همین کشورهای غربی بوده اند که مانع ارسال کمک های بشردوستانه به سومالی شده اند، چنانکه از سال 2009 آمریکا رسماً تمام نهادهای بین المللی و حقوق بشری و حتی سازمان ملل را از ارسال کمک به سومالی منع کرده است. از سوی دیگر قحطی حاکم بر سومالی این ابهام را ایجاد می کند که مردمانی که این چنین با مرگ دست و پنجه نرم می کنند، چگونه توان دزدی دریایی با آن وسعت را دارند. اگر آنها می توانند به امکانات پیشرفته برای دزدی دریایی دست یابند چگونه نتوانسته اند غذایی برای خروج از قحطی و گرسنگی بیابند؟! این ابهامات و اسناد افشا شده صرفاً یک اصل را آشکار می سازد و آن اینکه، نظام سلطه با بحران سازی و فضاسازی از گروه های الشباب و دزدان دریایی که دست پرورده آمریکا و صهیونیست ها هستند و اکنون با تکیه بر قحطی حاکم بر سومالی طرح سلطه بر آن را در ذهن دارد؛ اقدامی که با ادعای ایجاد امنیت برای امدادرسانی و کمک به مردم گرسنه سومالی، اما در اصل، برای سلطه بر این کشور صورت می گیرد.

با توجه به آنچه ذکر شد می توان گفت نظام سلطه با ابزارهای مختلف و با محور قرار دادن کشورهایی همچون سودان، لیبی و سومالی به دنبال سلطه بر آفریقا است. با توجه به ماهیت اسلامی این کشورها، جا دارد تا جهان اسلام با آگاهی از اهداف نظام سلطه برای مقابله با این توطئه ها گام بردارد تا سه کشور اسلامی دیگر، گرفتار زیاده طلبی های چپاولگران جهان نشوند.