رژیم صهیونیستی محتاج نمایش قدرت است

رضا اشرفى
روند شکل گیری انقلاب ها عموماً این گونه بوده که انقلابیون در اولین سنگر به مبارزه با حاکم دیکتاتور می پردازند و بعد از پشت سر گذاشتن این مرحله پایه های نظام پیشین را یکی یکی سست کرده و تا حد امکان از بین می برند؛ اما گام بعدی انقلاب ها در سیاست خارجی نمایان می شود. در این مرحله انقلابیون اولین مواضع مخالف خود را علیه نظام و رژیمی اعلام می کنند که در طول دوران حکومت پیشین از آن رژیم بیشترین ضربه را خورده باشند. این مسئله را در حال حاضر می توان در مصر و مردم انقلابی این کشور مشاهده کرد. شهروندان مصری به مدت کوتاهی که از سقوط حسنی مبارک در 22 بهمن سال 89 می گذرد، مخالفت خود را با سیاست های منطقه ای رژیم صهیونیستی اعلام کرده و خواهان قطع روابط همه جانبه با این رژیم هستند. عمده ترین دلیل این مسئله، این است که مصری های معترض در طول دوران گذشته به خصوص از زمان بسته شدن قرارداد کمپ دیوید در 17 سپتامبر سال 1978 بیشترین تحقیر ملی را از سوی رژیم صهیونیستی احساس کرده اند. تأمین و حمایت از امنیت رژیم صهیونیستی، تضمین صدور گاز ارزان قیمت به این رژیم، همنشینی با دوستان تل آویو و دشمنی با دشمنان آن در طول چند دهه گذشته، فشار همه جانبه به مردم فلسطین برای تأمین آسایش ساکنان سرزمین های اشغالی و حتی بستن گذرگاه رفح در طول دوران اجرای عملیات سرب گداخته از سوی صهیونیست ها در نوار غزه و حتی چند سال پس از آن تا سقوط مبارک و... از جمله مسائل و عواملی است که نه تنها طومار حکومت نظام سابق را پیچید؛ بلکه به زنجیری تبدیل شد که امروز بر پای صهیونیست ها پیچیده و روابط سیاسی قاهره : تل آویو را به مرز بحران رسانده است.
در پی تجاوز رژیم صهیونیستی به مرزهای مصر و همچنین حمله مجدد نیروهای این رژیم به نوار غزه، انقلابیون مصر نه تنها از قاهره خواسته اند که از حکومت مصر عذرخواهی کند؛ بلکه با فراخواندن سفیر خود از تل آویو، خواهان اخراج سفیر رژیم صهیونیستی از کشورشان هستند. در بین کشورهای عرب خاورمیانه اردن و مصر در سرزمین های اشغالی سفارتخانه دارند. این مسئله می تواند تلنگری بر حاکم و دولت اردن باشد که بیش از حد به رژیم صهیونیستی نزدیک نشود به این دلیل که با واکنش تند و حتی انقلابی مردم مواجه می شود. مصری ها در هفته گذشته نه تنها پرچم رژیم صهیونیستی را از سفارت آن در قاهره پایین آورده و آتش زدند؛ بلکه به منزل سفیر این رژیم حمله برده و پرچم رژیم صهیونیستی را به پایین کشیدند. مهم ترین حرکت نمادین این تحول این بود که پرچم فلسطین جایگزین پرچم صهیونیست ها شد. این مسئله نشان می دهد که مردم مصر چند دهه عقده تکان خوردن پرچم فلسطین در خاک کشورشان را در گلو داشتند؛ اما به دلیل خفقان ایجاد شده در دوران حسنی مبارک کاری از دست شان برنمی آمد. «احمد شحات»، جوان 23 ساله فلسطینی که دست به چنین کار تاریخی زد و به قهرمان مصر تبدیل شد، اعلام کرد که رسالت او این بوده که به صهیونیست ها بگوید که باید خاک مصر را ترک کنند. مجموعه تحولات هفته پیش که به درگیری مسلحانه بین رژیم صهیونیستی، مصر و فلسطین در نوار غزه انجامید، منطقه را به مرز بحران و جنگی دیگر از سوی صهیونیست ها پیش برد.
در این میان برخی از تحلیلگران این پرسش را مطرح کردند که آیا در منطقه جنگ جدیدی در حال رخ دادن است؟ در پاسخ به این سوال می توان گفت که با شواهد موجود به نظر نمی آید جنگی تمام عیار در خاورمیانه رخ دهد، اگر چه نگاه ایدئولوژیک مصر و حتی دیگر شهروندان خاورمیانه این روحیه را به آنها می دهد تا علیه رژیم صهیونیستی به پا خیزند؛ اما رژیم صهیونیستی به دلیل مشکلات درونی خود که این روزها با اعتراضات گسترده مواجه بوده و همچنین با آگاهی از روحیه بالای انقلابی مردم منطقه، خود را درگیر جنگی همه جانبه نخواهد کرد. اگر چه برای سرکوب یا تأدیب و توجیه اعتراضات داخلی بدش نمی آید که با جنگ یا درگیری جدیدی، بحران را به بیرون مرزها منتقل کند؛ اما از انقلابی گری مردم منطقه هراس دارد. بنابراین این پرسش مطرح می شود که چرا صهیونیست ها در اولین واکنش دست به اسلحه برده و صحرای سینا و نوار غزه را هدف قرار داده اند. در این خصوص می توان به دو مسئله اشاره کرد؛ ابتدا اینکه سازمان ملل متحد روز 29 شهریور بحث به رسمیت شناخته شدن فلسطین به عنوان واحد مستقل بین المللی را مورد بررسی قرار خواهد داد. صهیونیست ها به شدت با این مسئله مشکل دارند؛ زیرا تا کنون در این محور حرکت کرده اند که هیچ گاه فلسطین مستقلی شکل نگیرد و این سرزمین را با غلبه بر مقاومت به مرور زمان در خاک سرزمین های اشغالی ضمیمه کنند. از این رو با حمله به نوار غزه به دنبال انجام و ایجاد درگیری کوچکی هستند تا از این طریق در روند نشست مجمع عمومی سازمان ملل خلل ایجاد کنند. مسئله دوم به انتخابات تعیین رئیس جمهور مصر بازمی گردد. صهیونیست ها بر این تصور هستند که با فشار آوردن به مصری ها و ایجاد درگیری حداقلی در مرزهای این کشور، به آنها گوشزد خواهند کرد که در انتخاب خود امنیت صهیونیست ها را نادیده نگیرند که در این صورت با مشکلاتی از این دست که ممکن است به جنگ تمام عیار نیز تبدیل شود، برخورد خواهند کرد. این در حالی است که مصر در حال رفتن به مسیر دیگری است که مخالفت با سیاست های منطقه ای صهیونیست ها از جمله آنها است. هم اکنون نیز نامزدهای انتخاباتی مصر اعم از جریان های اسلام گرا، اخوان المسلمین و همچنین طیف های لیبرال و سکولار، مخالف هر گونه اختصاص امتیاز ویژه به رژیم صهیونیستی در قالب پیمان کمپ دیوید هستند.