ابتکار /رضا گرمابدری

اختصاصی بصیرت/
بسم الله الرحمن الرحیم
هنگامی که آتش ظلم و جور حکومت بن علی در تونس به جان «محمدالبوعزیزی» 26 ساله افتاد و او دست به خودسوزی زد و چند روز پس از آن از دنیا رفت، کسی باور نمی کرد که قرار است به دنبال مرگ وی آتش انقلابی شعله ور شود که هدفش خاکستر کردن کاخ های ظلم است. با هویدا شدن شعله های بلند «انقلاب آغاز شده» و در نوردیدن شهرها و کشورها، هر کسی به زعم خود دست به کاری زد. جنب وجوش در صف موافقان و مخالفان انقلاب به راه افتاد مشاهده می شد. هر کس به نوعی برای به سرانجام رسیدن این کارزار سخت در همسویی با هدفش تلاش می کرد، با این حال، همه احساس می کردند در این اتفاق بزرگ جای چیزی متفاوت از آنچه که در صحنه دیده می شود، خالی است.
آن یک «ابتکار» بود، ابتکاری که به موجب آن، خلأها پرشوند، موضع دشمنان انقلاب ها ضعیف و موضع انقلابیون در همه ابعاد تقویت شود. این «ابتکار» از عهده هر کس و یا هر کشوری برنمی آمد، از این رو، یا داوطلب نداشت و یا داوطلبش بسیار اندک بود. در اوج درگیری ها، شایسته ترین مجموعه برای دست زدن به ابتکار به میدان آمد. این شایسته از همه جهات «ایران اسلامی» بود. کسی نمی توانست وجود ارزشمند ایران را که واجد همه ارزش های لازم برای اجرای این «ابتکار» بود، رد کند.ایران اسلامی در فضایی که دشمنان انقلابیون با ترسی که از اسلام و آموزه های آن داشتند و می دانستند چنانچه نام اسلام در حرکت های انقلابی موجود تکرار و پررنگ شود و آموزه های آن به فکر و عمل انقلابیون سایه اندازد، کار بردشمنان انقلاب ها بسیار سخت و هزینه ای که باید پرداخت کنند، بسیار بالا خواهد رفت، به جای اینکه مانند دیگران به اقدامات معمولی روی آورد طرح بسیار مهم برگزاری همایش «بیداری اسلامی» را به اجرا گذاشت. برخورد چندگانه پیچیده و بسیار مرموز دشمنان انقلاب ها با هر یک از آنها، کار انقلابیون را مشکل کرده بود. دشمنان انقلابیون در جایی مانند بحرین و یمن رو در روی انقلابیون ایستادند، بدون اینکه در ظاهر از خود چهره خنثی نشان دهند، در مصر پس از یک دوره حمایت ازمبارک، وقتی کار وی را تمام شده دیدند، خود را به مواضع انقلابیون نزدیک کردند و در لیبی با دخالت نظامی از طریق ناتو وانمود می کردند که در کنار انقلابیون هستند، در حالی که در هیچ یک از این مواضع راست نمی گفتند و در سر چیز دیگری داشتند. شناخت این دشمن چند لایه و هزار چهره کار آسانی نبود، به ویژه برای کسانی که در اوج درگیری های انقلاب بودند و در میدان رویارویی با این دشمنان تجربه عملی نداشتند.
ایران اسلامی با برگزاری همایش «بیداری اسلامی» همه نیازهای برآورده شده انقلابیون را برای حفظ و تداوم انقلاب و رساندن به فرجام نیکو برآورده خواهد کرد. یقیناً هیچ کشور دیگری نمی توانست این وظیفه مهم را به عهده بگیرد، زیرا لوازم اصلی آن را در اختیار نداشت و به سبب این نقص، خروجی آن نمی توانست رهگشا و چراغی پرنور باشد برای عبور از گذرگاه های تاریک و ناهموار. سخنرانی امام خامنه ای (مدظله العالی) نشان داد که ایران برای برگزاری این اجلاس شایسته ترین بود، چرا که هیچ کشوری برای برگزاری آن اعتبار ایران را نداشت. ایران کشوری است که بزرگ ترین انقلاب قرن به نام او ثبت شده است و برای پیروزی انقلابش سخت ترین مسیرها را طی کرده و به مدت 32 سال برای حفظ انقلابش بی وقفه با استکبار مقابله کرده، تمام ترفندهای آن را می شناسد و از همه مهم تر، رهبری دارد که نسبت به جزء جزء انقلاب شناخت کامل عینی و عملی دارد و این رهبر تمام داشته های بسیار گرانسنگش که مستند به آموزه های دینی است، صمیمانه و خالصانه در اختیار فرهیختگان جهان اسلام قرار داد تا با دست پر به کشورهای شان بازگردند و وظیفه شان را به نحو احسن در قبال انقلاب های در جریان انجام دهند.