وارونه گویی و دروغ‌های یک رئیس‌جمهور؟!

حجت ثامن
اوباما جزو رئیس جمهورهایی بود که فرصت پیدا کرد تا در شصت و ششمین مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی کند. کسانی که در این مجمع حضور داشتند در نسبت با سخنان اوباما به سه گروه تقسیم می شدند: 1- کسانی که با سخنان وی موافق بودند و حقیقت آن را می دانستند. 2- کسانی که با سخنان وی موافق نبودند و حقیقت آن را می دانستند. 3- کسانی که از حقیقت سخنان اوباما بی اطلاع بودند و امکان داشت فریب ظاهر آن سخنان را بخورند. این تقسیم بندی درباره مخاطبان میلیونی خارج از مجمع نیز صدق می کند.
گروه اول می دانستند که اوباما درباره مسائل بسیار مهمی وارونه گویی می کند و دروغ می گوید، مسائلی مانند: حادثه برج های دوقلو، بحران اقتصادی آمریکا و جهان، خروج آمریکا از عراق، رخدادهای شاخ آفریقا، تروریسم، امور فلسطین، آزادی، عدالت، صلح، فقر، زنان، فعالیت های هسته ای ایران و ... اما با علم به دروغگویی وی و آگاهی از حقیقت موضوع، همانگونه که در صحنه واقعی رخدادها با آمریکا همکاری می کنند در نشست مجمع نیز با وی همراهی داشتند، چون بیشتر آنها نیز درباره مسائل فوق مانند آمریکا عمل می کنند. بیشتر کشورهای اروپایی در این گروه قرار دارند. گروه دوم کسانی بودند که چون از حقیقت امر مطلع بودند می دانستند اوباما دروغ می گوید، از این رو با وی موافق نبودند. برای نمونه وقتی که اوباما از بحران اقتصاد آمریکا می گفت که به اقتصادی سایر کشورهای آسیب جدی زد این مهم را پنهان می کرد که یکی از علل اصلی این بحران تهاجم نامشروع و طمع ورزانه آمریکا به دو کشور مسلمان افغانستان و عراق بود یا درباره سلاح های هسته ای ادعا کرد ما نقش تسلیحات هسته ای را در راهبرد امنیتی مان کاهش داده ایم، اما نگفت که طبق سند راهبرد امنیتی آمریکا، کیفیت این سلاح ها را افزایش داده اند و یا درباره سرزمین فلسطین اظهار کرد اسرائیل کشوری مستقل و موطن تاریخی یهودیان است... و تلاش ها برای تهدید یا کشتن اسرائیلی، کمکی به مردم فلسطین نمی کند و یا درباره ارزش های جهانی این طور ادعا کرد، ما به این علت از ارزش های جهانی حمایت می کنیم زیرا این کار را درست می دانیم.
 ما همچنین بر اساس تجربه این را می دانیم که کسانی که برای مردم خود از این ارزش ها دفاع کنند، نزدیک ترین دوستان و متحدان ما هستند و کسانی که این حقوق را از مردم خود دریغ کنند، چه گروه های تروریستی باشند یا دولت های سرکوبگر، دشمنی با ما را انتخاب کرده اند، اوباما در این بخش از سخنانش نگفت که منظور وی از ارزش های جهانی ارزش های آمریکایی است و مبنای دوستی و دشمنی هم در نظر وی پذیرش و عدم پذیرش ارزش های آمریکایی است. ایران و چند کشور دیگر در این گروهند و مغبوض آمریکا هستند. گروه سوم در عرصه دولت ها، کشورهایی هستند که به سبب وابستگی شدید به آمریکا به هیچ وجه درصدد کشف حقیقت نیستند، همین که با جلب نظر آمریکا می توانند در قدرت باقی بمانند برای آنها کافی است و سعی می کنند طوری رفتار کنند و موضع بگیرند که وضعیت شان دستخوش تغییر و تحول قرار نگیرد. لکن مهم ترین بخش این بحث مخاطبان عمومی در سراسر دنیا هستند.
از جمله شهروندان آمریکایی که به واقع بازیچه دست کانون های قدرت شده اند. روسای جمهور آمریکا بیشتر از این حیث مایلند در مجمع عمومی سالیانه سازمان ملل صحبت کنند که نظر این طیف گسترده مخاطب را به خود جلب کنند و اگر این اتفاق نامیمون بیفتد، بسیاری از موانع برای تحکیم سلطه نامحسوس آمریکا بر ملل مختلف از میان برداشته می شود و هر محصولی با نماد و نشان آمریکا می تواند وارد کشورها شود و مورد پذیرش قرار گیرد و متأسفانه سال هاست که این اتفاق با محوریت «وارونه گویی و دروغ های روسای جمهور آمریکا» می افتد و هر سال هم در شکل و قالبی جدید تکرار می شود، اما آنچه که جای امیدواری دارد این است که این حرکت مزورانه تکراری مخاطبان رو به افزایش ندارد و برعکس مخاطبانش رو به کاهش گذاشته اند.