رقص با قصاب‌ها با لباس سفید

رسول سنائی‌راد
در شرایطی که سفرای آمریکا و فرانسه به‌طور مستقیم در صحنه هدایت آشوب‌های داخلی کشور سوریه حضور داشته و کشورهای دیگری چون عربستان، قطر، ترکیه و اردن در کنار رژیم اشتغال‌گر قدس شریف برای سازماندهی نیروهای مخالف حاکمیت سوریه از هیچ دخالت و اقدامی فرو گذار نیستند، تعدادی از سیاسیون عضو جامعه پزشکی ایران در نامه‌ای خطاب به بشار اسد، رئیس‌جمهور سوریه با تأکید بر تحصیل وی در رشته پزشکی و سوگند‌نامه صنفی‌اش، از وقایع سوریه انتقاد و از اینکه او آمر این وقایع است، ابراز تأسف کرده‌اند. گرچه این حرکت در پوشش یک نامه صنفی و حتی با ادعای دفاع از سلامت و جان انسان‌ها صورت گرفته و شاید بر غیرسیاسی بودن آن هم تأکید شود؛ اما واقعیتی چون انتقاد از رئیس‌جمهور سوریه در عدم پاسخ به خواست‌های سیاسی و مدنی مردم (اغتشاش‌گران) و همچنین امضاء اشخاصی چون معین، شکوری‌راد، رمضان‌زاده‌ها، سیدمحمد خاتمی و ... که دارای سوابق سیاسی بوده و جملگی در زمره فعالین سیاسی و حزبی جریان مدعی اصلاحات هستند، هیچ شبهه‌ای بر سیاسی بودن این حرکت و اهداف چند منظوره آنان از این اقدام باقی نمی‌گذارد. اهدافی که می‌توان مهم‌ترین آن‌ها را در گمانه‌های زیر جای داد:
1- اعلام موجودیت سیاسی در فضای داخلی و خارجی کشور و ارسال این پیام که اگر چه فعالیت احزاب سیاسی آنان که به‌خاطر ایفای نقش در فتنه 88 ممنوع شد؛ اما امکان فشار سیاسی با استفاده از تریبون‌های صنفی نیز وجود دارد.
2- همنوایی و همراهی با غرب و حامیان منطقه‌ای آن یا به عبارتی، نوعی اعلام وفاداری با جریان خارجی و بیگانگان مخالف دولت بشار اسد در فشار علیه دولت این کشور برای جلب همراهی و حمایت آنان برای شرایطی که البته پیش از این در فتنه سال 88 نیز از این لطف آمریکا، رژیم صهیونیستی، اروپا و کشورهای وابسته به آنان چون عربستان و امارات برخوردار بوده‌اند.
3- اعلام واگرایی سیاسی نسبت به موضع انقلابی جمهوری اسلامی وهمراهی با خط آمریکا و رژیم صهیونیستی در ضربه زدن به محور مقاومت و لذا برخورد متفاوت با وقایع سوریه که امروز شکستن خط مقدم جبهه مقاومت را با ضربه به سوریه، حزب‌الله و حماس در دستور کار قرار داده است. این جریان سیاسی در پوشش یک اقدام صنفی و انسان‌دوستانه در واقع مواضع متفاوت خویش از خط نظام و انقلاب را برای جلب نظر نظام سلطه و جبهه سازش به نمایش می‌گذارد تا دلدادگی و سرسپردگی خویش به لیبرالیسم و خط سازش را اثبات کند.
بنابراین در شرایطی که در کشور بحرین خشن‌ترین سرکوب علیه یک ملت مظلوم و آن‌هم با مداخله مستقیم و وحشیانه آل‌سعود، امارات و حمایت علنی غرب در جریان است و نه‌تنها زنان و کودکان مسلمان با شقاوت تمام کشتار می‌گردند؛ بلکه پزشکان و پرستارانی که به مجروحان و آسیب‌دیدگان کمک می‌کنند نیز زندانی و شکنجه می‌شدند، عالی‌جنابان جامعه پزشکی به‌راحتی چشم به این همه جنایت در کنار گوش و پیش چشم خویش فرو بسته و برای وقایع مهمی که در فاصله‌ای بیشتر به وقوع پیوسته بیانیه سیاسی صادر می‌کنند. چنین اقدام ناشیانه‌ای را باید ادامه همان شعار نه غزه، نه لبنان این جریان تجدید‌نظر‌طلب و خسته از مکتب و شعارهای انقلاب و امام (ره) دانست که بعداً در توجیه آن به زیگزاگ زدن و توجیه‌های مضحک رو آوردند.